ζώνη

Σταθήκαμε στην πόρτα,η εικόνα που άνοιξε έλεγε πως υπάρχει δυνατότητα να μεταφερθούμε,παρέα με ό,τι μας χαίρεται,σε λευκό τοίχο και να αποτυπωθούμε ως γραμμή σε χρώμα επιλογής βουρτσάκι.Στρέψαμε τα μάτια στο μέτωπο,δηλαδή στο κούφωμα-ταβάνι και φέραμε το πρόσωπο σε παράλληλη λιλί ληλόν ληλό επίπεδο.Παρατηρήσαμε πίσω όλα τα χμμ και το στόμα έγδαρε στέρνο όταν αποφασίσαμε να πέσουμε μπροστά.Κάπως είχε συμβεί.Ο θόρυβος δεν ήταν πια για το αυτί,η προτάση δεν χωριζόταν πλεόν με κόμμα η γεύση έπλεε πέρα απ΄τη γλώσσα η εικόνα που μας υποδέχτηκε έμοιαζε τόσο γοητευτική όσο μια εικόνα πριν φτάσουμε πριν περπατήσουμε πριν ντυθούμε πριν φάμε πρωινό πριν ξυπνήσουμε πριν κοιμηθούμε πριν αποκοιμηθούμε πριν στρογγυλέψουμε πριν ιδρώσουμε πριν αποτυπωθούμε στις επιφάνειες μας πριν το μόνο που μας ενώνει προέρχεται αποκλειστικά από μένα πριν με γδύσεις πριν γδυθείς πριν πολλαπλασιάσεις την υγρασία πριν ηλεκτριστώ πριν με φιλήσεις πριν με αγγίξεις πριν σε φιλήσω πριν αντιδράσεις πριν κοκκινίσω πριν γελάσεις πριν χαμογελάσεις πριν μιλήσουμε πριν συναντηθούμε πριν πάρουμε την ίδια γραμμή πριν βάλω την τελεία αυτή.

(πρώτη δημοσίευση στο pentekappa.wordpress.com)

μεταμετάφραση

σε βλέπω με βλέπεις επί δύο (ενσωματώνουμε νίντζα)

εντός επιφάνειας εργασίας, σε διαβάζω με μολύνεις,με διαβάζεις σε χαϊδεύω,χύνουμε

εκτός επιφάνειας εργασίας, σε ακούω με ακούς,τα νέα σου με γδύνουν,η στύση σου προηγείται,ξεχειλώνει,με απειλεί,πνίγομαι,ψηλώνεις δύο κεφάλια,διπλώνω στα δύο,με σπρώχνεις,πέφτω,με πατάς,φτύνεις,χύνεις

εντός και εκτός επιφάνειας εργασίας, φωνές παρεμβαίνουν τοποθετούνται σε κενό δίχως ρυθμό, μιλάνε λένε:είσαι θύμαρ είσαι θύμαλ,θύμα είσαι,δεν συμφωνώ,δεν συμφωνείς δηλαδή σιωπηλά συμφωνείς,φωνάζω ναι ψιθυρίζω ναι,πολλά τα άτσαλα πράγματα,περπατάμε τώρα, επιστρέφουμε στο σπίτι μας,πολλά μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στο σπίτι μας.Μπαίνει φως όχι πολύ,αλλά αρκετό για να τονίζει τους σχηματισμούς: οθόνη γεννάει δωμάτιο,κινεί εικόνες,γαργαλάει τα παλικάρια,ανανεώνει τους διαγωνισμούς,βραβεία πιτσιρικά εμφανίζει,χαμόγελα καλών φούστα τεχνών απλώνει,μας ζωγραφίζει χειροπέδες,μας φοράει στολή,μας ντύνει μισθωτούς, μας στολίζει με ευρωζουζούνια,μας δίνει μηχανή,μας τρακάρει με την μμαμά μαμά μαμή μας,μμμμας σηκώνει,μας τεντώνει,μμας διαβάζει την ανάρτηση, με διαγράφει,σε αποθηκεύει,χύνω

με συνείδηση της κατάφασης

Ξύνεσαι λίγο πιο χαμηλά απ΄το γόνατο ενώ το σταυροπόδι κόβει το τραπέζι πιο ψηλά στη μέση και το χέρι δηλαδή το μπράτσο όταν επιστρέφει στη θέση που ορίζεις
-ως θέση:του σημειώνω κάτι με τη βοήθεια πληκτρολογίου- γίνεται (παρέα με το άλλο μπράτσο το οποίο είναι και δείχνει σταθερό) παρένθεση.Περιεχόμενό της,αέρας,περιεχόμενό της,κενό,περιεχόμενό της,θαμπό,κατεβάζεις το πηγούνι,σκύβεις τα μάτια,τεντώνεις το λαιμό,το κεφάλι παράλληλο με το πάτωμα,παρατηρείς,βλέπεις μπούτια,τα δικά σου,ξαφνικά σε πιάνεις απ'τα μαλλιά,σε τραβάς πίσω,η καρέκλα πέφτει μπροστά,ο θόρυβος ξεσηκώνει τη ζωή του διαμερίσματος από κάτω,εκείνη όμως δεν αντιδρά παρά μόνο αργότερα στην συνέλευση της πολυκατοικίας ουρλιάζει,παρέα της,ουρλιάζεις και εσύ,σταδιακά χαμηλώνεις την ένταση μέχρι η φωνή να σβήσει και το σώμα να μεταφερθεί στο πριν,στο πάτωμα χωρίς γαμημένα αποσιωπητικά χωρίς γαμημένα εισαγωγικά χωρίς γαμημένες παρενθέσεις χωρίς γαμημένα κόμματα χωρίς γαμημένους τονους χωρις γαμημενη ορθογραφεια χορις λεξης.

κάτω απ΄το πουκάμισο σου έτοιμος

-σχηματίζω επόμενο, άρα αυθόρμητα λέω ότι ζωγραφίζω μέλλον-
το πίσω μέρος του στυλό πιέζει την περιοχή γύρω απ΄το στόμα,ξαποσταίνει στο κέντρο μικρής τρύπας που ανόιγουν τα χείλη-τώρα σημειώνω στην παλάμη,φυσάω φού ουφουού σφυρίζω απ΄τις άκρες,γράφω,γράφω,γράφω,γράμφ,γράφφφ,γκ γκ γρρ γράφωξαναγράφω, επεκτείνω τη γραμμή της ζωής,ύστερα πιέζω με δύναμη,μουντζουρώνω,την κόβω σε πολλά σημεία,τη χωρίζω την ενώνω τη χωρίζω,τα δάκτυλα αντιδρούν,κρατούν τη μύτη(τη μύτη ναι τη μύτη του στυλό που θα έσταζε παλιά αααλλά στάζει ακόμα μελάνι)σε απόσταση,την αναγκάζουν να υποχωρήσει μέχρι ΟΛΟ α! ΟΛΟ το σώμα στο οποίο ανήκει,μέσα στην κοιλότητα να εισχωρήσει,στον οισοφάγο να κυλήσει,στο στομάχι για λίγο να κολλήσει,πλίοοουπ να γλιστρίσει ωπ να γλυστρίσει και έξω στο παρόν να καταλήξει-

__ ____

Βάζεις τόνο στο όνομα σου και το υπογραμμίζεις.
Πιο πάνω η φράση ιδρώνει,γλιστράει κάτω απ΄το κενό,πάνω στην επόμενη γραμμή γαντζώνεται,τρέμει,υποχωρεί,κρέμεται στην τελευταία,υποχωρεί,πατάει το όνομα σου,το απορροφά,βαραίνει,κυλάει,πέφτει έξω απ΄το χαρτί,ξεκουράζεται στα πόδια σου,απλώνεις το χέρι,την αγγίζεις,απότομα με τα δάκτυλα την σφίγγεις,πνίγεται,σιγοσβήνει αλλά φωτίζει,στην παλάμη τη φέρνεις,στη γλώσσα την τοποθετείς,κλείνεις το στόμα,την σχηματίζεις,ανοίγεις το στόμα,την αποβάλλεις.

ήσυχα ζωντανά

Γυρίζεις-στέκεσαι πάνω από-σελίδες,κάτω από ίσκιο αφήνεσαι,μέσα σε δροσιά ναι χμ ναι τυλίγεσαι,έρχομαι απ΄τα δεξιά,το πρόσωπο σου καθρεπτίζει χλωμό σταθερά,τα χέρια μου ιδρώνουν,επανέρχονται,οι συστάσεις τραυματίζουν την εικόνα,για μία γκρουχχ μία στιγμή το δεξί μου μάτι αντιστοιχεί στο αριστερό σου,το αριστερό μου στο δεξί σου,τα κεφάλια γύρω αλλοιώνονται ως το σημείο μηδέν-δηλαδή αχ σβήνουν-από την σύντομη απώλεια περιφερειακής όρασης,τα γεια ξεσπάνε,οι μύτες γυρίζουν,οι καφέδες καταφθάνουν.Τα γράμματα του ονόματος σου σχηματίζονται στη γλώσσα μου,τα χείλη δεν ανοίγουν,καταπίνω,νιώθω όσο καίει εκείνο το οποίο καίγεται εντός αλλά η στάχτη του σκορπίζεται εκτός.Η θάλασσα απλώνεται,τα βραχάκια έχουν σημαιάκι γλυκού κατακτητή,ο ήλιος αγγίζει την πλάτη σου,γυρίζεις την καρέκλα να απολαύσεις ό,τι εκπέμπει,δεν μαυρίζεις,υποφέρεις στο αέναο λευκό,εξασθενείς,ξεφυσάς-στο δικό μου ανύποπτο περιθώριο παρατηρώ κάθε κίνηση-ζωντανεύεις,βουτάς,βγαίνεις,στεγνώνεις,η σκιά σου σχηματίζει κάτοψη η οποία δεν με περιλαμβάνει,η ώρα του φαγητού πλησιάζει,δεν σκοτεινιάζει μα η κάτοψη χάνεται,πατώ στην άδεια από καρδούλες επιφάνεια,αναχωρώ.
(στο κάποιο χρονικό διάστημα μετά,κατά τη διάρκεια παρένθεσης και ταυτοποίσης σε πληθυντικό αριθμό,η συνάντηση αναγνωρίζει μικρόκοσμο,οι αισθήσεις γαβγίζουν το γκξιζζζ δίκαιο,πολλαπλασιάζονται,περπατάνε σε κατηφόρες,κλείνονται σε δωμάτια με αρώματα και παπλώματα στις ντουλάπες,αναπτύσσουν κοινό χαμόγελο,συνεχίζουν όσο το περιέχουν και ζούν ταυτόχρονα)

σβήσε τα λόγια #

έχει φως και όταν δεν έχει,γεμίζει ο αέρας λόγια
δεν έχει φως και όταν έχει,γεμίζει ο αέρας λόγια

αποσυνείδηση (σβήνω τα κόμματα και σημειώνω)

στο δρόμο με αγριοκοιτάς γίνομαι μαύρος με αγριοκοιτάς γίνομαι λευκός με αγριοκοιτάς γίνομαι άνθρωπος με γκρεμίζεις

νερό ή το νερό;

Απολαμβάνει το απόγευμα πίσω απ΄τον τοίχο,χαμογελά,γυρίζει ώμο,το σχήμα ξεμένει μπροστά στην οθόνη,χέρι επιστρέφει,στην άλλη άκρη το στέλνει,εκείνη τεντώνει,κάτω το ρίχνει,αυτόματα το μπλέκει,με μια κίνηση το πνίγει,δειλά το αφήνει,απότομα το λύνει,αργά το ξεπλένει,αργά το σβήνει.

απλοποίηση ρυθμίσεων

Πλάι στο τραπέζι,σε καρεκλάκι,κάθομαι,περιμένω ενώ γίνομαι δεύτερο ενικό και διπλό υπογραμμισμένο κενό μετά από το κόμμα αυτό,__κοιτάζεις αριστερά-δεξιά,παίζεις με το κινητό,σκέφτεσαι το θολό,βουτάς εντός του,επιστρέφεις στην αρχική κατάσταση μετά την τελεία.Σηκώνομαι,ξανακάθομαι,τα λεπτά περνούν δηλαδή ναι μαλάκα προσπερνούν,η παραγγελία δε δίνεται μόνη,η αναμονή σβήνει,αναδύεσαι,τα μαύρα σε ντύνουν,τα μάτια σε γδύνουν,τα μάτια μου σου δίνουν παρέα,δείχνουν αλλού όταν δε μιλάς,τις στιγμές που μιλάς δείχνουν αλλού,επιστρέφουν,σου μιλούν γλυκερά και επιστρέφουν στο δείχνουν αλλού,μα φαντάζονται εσένα πριν απ΄το κείμενο,μετά το δωμάτιο,δίπλα στο δρόμο,έξω απ΄τον ήχο,μέσα στη ζωή.