νόημα °

ξεσηκώθηκες ξεσηκωθήκαμε ξεσηκώθηκα εκείνη την στιγμή και είπαμε να βαλω πάνω στο κεφαλι μου το κόκκινο μηλο που κοιτούσα, να το πετύχεις με το πράσινο μήλο που κρατούσες, έτσι έγινε το έβαλα, πήρες απόσταση, πήρες χρόνο, σημάδεψες, ετοιμάστηκες να ρίξεις, έριξες, πέτυχες εμένα με δύναμη στο στομάχι, μαζεύτηκα, το κόκκινο μήλο έπεσε απ΄το κεφάλι μου με ταχύτητα και πρόλαβε το πράσινο μήλο στο ύψος των γονάτων, αντί για σύγκρουση έγινε απορρόφηση του ενός απ΄το άλλο, κόκκινο+πράσινο=μαύρο, κόκκινο+πράσινο=μαύρο, κόκκινο+πράσινο=μαύρο, μάυρη βαθιά βαριά τελεία, ακινητοποίηση στον αερα, το κάτω μέρος του ποδιού που βρισκόταν πιο κοντά έγινε παρεστιγμένο, αμέσως μετά κατά τη δίπλωση και πτώση μου έχασε την αξία του, η μαύρη βαθιά βαριά τελεία αβαρία παρέμεινε στη θέση της, την θεώρησα άνω τελεία οπότε στάθηκα έτσι όπως ήμουν μέχρι να αποφασίσεις να σκεφτείς να έρθεις, να αποφασίσεις να έρθεις, να έρθεις πιο κοντά για να σου γαμήσω και να μου πεις ότι το γάμησες στο τέλος






χάραξη στο ό,τι τέμνει #

κρατάω τη μύτη κλειστή κι έξω απ'τη θάλασσα βγαίνω με τα δύο δάχτυλα ναι αντίχειρα δείκτη είπαμε ναι στη μύτη τα υπόλοια τρία μέσα στο στόμα, τα δαγκώνω τα ματώνω καταπίνω (ε, μα), το άλλο χέρι στο κεφάλι με ρυθμό αθόρυβο το ανεβάζει το κατεβάζει το ανεβάζει το κατεβάζει, κάποιος με κοιτάει, έρχεται κοντά μου με ρωτάει με ξεκολλάει, στο φανάρι που κατεβαίνει η ευγενίου καραβία και συναντάει την αχαρνών με κρεμάει, με χρωματίζει ναι με κρεμάει με κοκκινίζει, με κρεμάει με κολλάει με φωτίζει και αιώνιο σταμάτη με ορίζει


(όι)

σκοτάδι: μια κίνηση σε συνέχεια σε συνέχειες

1. 
το τζάμι αντανακλούσε λίγο τον ήλιο που έπεφτε και λίγο την ταμπέλα που έγραφε ΙΑΤƎΖΑΙΚΙΟΝƎ βελάκι, ο αέρας κουνούσε λίγο το παράθυρο και μία επικρατούσε το φως με τυφλώνει και μία το βελάκι 
με δείχνει;

2.

σηκώθηκα δηλαδή ανασηκώθηκα διακόπτοντας με αυτόν τον τρόπο την αποτύπωση της καρέκλας στο δεξί γλουτό και ενώ προετοίμαζα την επαφή άρα την μεταφορά της (αποτύπωσης) στον φρέσκο αριστερό, σκέφτηκα ότι το μονοπάτι που κατεβαίνει στο σκατά καλοκαίρι το καλοκαίρι, τον χειμώνα κατεβαίνει στο σκατά τι θα γίνει;

3.

ίδρωνα και ξεΐδρωνα σε αναμονή τού απογευματάκι δρόσισε ή τού βραδάκι έβαλε αεράκι ή του πάμε καμιά βόλτα ρε τι κάνεις μέσα όλη μέρα, ο ανεμιστήρας ήταν στο 1 για μεγαλύτερη ευχαρίστηση λόγω αναμονής και ο ήχος απ΄το παράθυρο ήταν περίπου στο 10 με τίμια αν όχι τέλεια μίξη εξάτμισης τζιτζίκι καλησπέρα σας γεια σας τι κάνετε τριζόνι είχε τσούχτρες το πρωί, το τηλέφωνο ακούστηκε από κάποιο βάθος, ανασηκώθηκα και στη συνέχεια σηκώθηκα ακολουθώντας τον ήχο ώστε να το εντοπίσω, τελικά το προσπέρασα χωρίς να με αναγνωρίσει, έφτασα στην κουζίνα, βρήκα ένα μπισκότο, το πήρα, το έσπασα σε μικρά μικρά κομμάτια στη χούφτα μου, άνοιξα βγήκα έξω και το σκόρπισα κάτω να το μοιραστούν τα μυρμήγκια όπως κάθε χρόνο όπως αύριο πάλι;

4.
επιστροφή στο σπίτι με κλειστά μάτια, μετά από λίγο κρίνω ότι ο μόνος τρόπος για να επιστρέψω είναι να σταματήσω να στριφογυρίζω χαρούμενο μπεγλέρι τα κλειδιά με μπρελόκ γλυκούλα καμηλοπάρδαλη και να ανοίξω μάτια, λοιπόν τα ανοίγω αλλά η μόνη διαφορά με πριν είναι ένα μικρό πορτοκαλόλευκο φωτάκι που παίζει δηλαδή τρεμοπαίζει μπροστά μου στο ύψος ας πουμε του αφαλού, σηκώνω τη μπλούζα τσικ τσίκι τσικ μέχρι το στομάχι, τον βλέπω λίγο φωτεινό λίγο χρωματιστό λίγο επιτέλους διαφορετικό και χωρίς να χάσω περισσότερο χρόνο αναρωτιέμαι αν το φωτάκι είναι ο διακόπτης κουδούνι μου ή ο διακόπτης που ενεργοποιεί τα φώτα στο διάδρομο, παίρνω απόφαση να τον πατήσω για να δω ή να ακούσω τι γίνεται, τον πατάω και αντί να ακούσω κάτι κάτι άλλο να δω, μεταφέρομαι σε περιβάλλον ξυπνητήρι στο μυαλό ξυπνητήρι στο σώμα ξυπνητήρι κινητό στο πάτωμα, τώρα κοιμόμαστε κοιμόμαστε: πλάτη στο πρόσωπο - τοίχος στο πρόσωπο, μάτι ανοιχτό σκοτάδι; μοναδικός έρωτας ανοιχτό σκοτάδι



(ιούλιος αύγουστος αύγουστος σεπτέμβρης 2017)

τίτλος η τελευταία φράση αλλά όχι και σίγουρα ρε

κύριος περπατά τρώει το κομπολόι του, κύριο συναντά που τον τρώει το κομπολόι του,
σε λίγο το κομπολόι του πρώτου και ο κύριος του δεύτερου εξαφανίζονται, μένει ο πρώτος κύριος, μένει το δεύτερο κομπολόι, έρχονται κοντά, υπάρχει η ιδέα η κοινή ιδέα και επιθυμία να φαγωθούν, παίρνουν θέσεις, τελικά επιβιβάζονται στο ένα απ΄τα δύο λεωφορεία λεωφορείο που διέρχονται την δροσοπούλου αυτό το δρόμο στην αθήνα, αυτό το δρόμο στο ¦¦ελλάδα είναι η μόνη αθήνᦦ, λοιπόν έρχονται κοντά μου μιας και βρίσκομαι εντός του με δεδομένα, γυρίζω αλλά κυρίως γυρνάω χωρίς να πολυγερνάω γερνώντας απ΄το πρωί όλα γτπ όλα όλο μαλάκες όλοι μαλακίες ζουζούνι, με πλησιάζουν ναι κάθονται όρθιοι όρθια δίπλα μου, με κοιτάνε, ξέρω ναι σκέφτονται να με φάνε και σε λίγο όντως λίγο-λίγο με τρώνε, δεν μπορώ να αντιδράσω λόγω φωνητικής τηλεματικής παρεμβολής που λέει να μην απενεργοποιούμε δεδοδεμένα πριν φτάσουμε στη στάση μας στη δουλίτσα σπιτίτσα δουλειά μας οπότε αφήνομαι, με τρώνε σχεδόν όλο ναι τελικά όλο, η σκιά μου επιβιώνει, λέω να κατέβω στην επόμενη στάση, πατάω κουμπί κουμπάκι, φως φωτάκι πάνω απ'τη πόρτα δεν φαίνεται να ανάβει όχι γιατί δεν το πάτησα καλά αλλά μάλλον γιατί είναι χαλασμένο, κοιτάζω μπροστά απ' τη θέση του οδηγού το καντράν του οδηγού στο οποίο αναβοσβήνει το κουμπί φωτάκι που με αφορά ενώ περιμένει το δάχτυλο δαχτυλάκι του να το αγγίξει, επαληθεύω λοιπόν ότι πάτησα καλά πριν και ότι όντως είναι χαλασμένο το άλλο, σε λίγο οι πόρτες ανοίγουν, κατεβαίνω, έχει συννεφιά δεν φαίνομαι αλλά θέλω να πάρω ψωμί, πάω στο φούρνο που έχει κάποια μαλακισμένα φώτα μέσα στο χώρο, εκεί το πρόσωπο του προσωπικού δεν με αναγνωρίζει ως σκιά ούτε δέχεται σκιές νομισμάτων όπως μου αναφέρει ενοχλημένα για την ημιπαρουσία μου οπότε αποχωρώ αφού το ψιλοβρίζω συνδυάζοντας κάποια γράμματα από ταμπελάκια με τιμές και περιγραφές φρούι φρουί άντε γλασέ γαμήσου, έξω έχει ακόμα συννεφιά αλλά βγαίνει κι ένας μικρός τώρα τσουτσού ήλιος, τι  διάολο σκέφτομαι αν είναι να είναι καλοκαίρι να είναι τι είναι αυτά ρε μαλάκα τώρα; τέλοσπαντων ας είναι δεν με απασχολεί μη με απασχολεί, αρχίζω να κουράζομαι, κάποια πάρα πολύ λευκά είδη στην απέναντι βιτρίνεα με παρατηρούν όπως αχνοφαίνομαι ακούνε τη σκέψη μου και σχολιάζουν ότι οι σκιές δεν κουράζονται ποτέ οπότε αυτόματα φυτιλιάζω, ετοιμάζω άλμα μερικών μέτρων, το επιχειρώ και με δυο τρεις απλές κινήσεις τύπου άο αργκ τούς σπάω βιτρίνα τζαμαρίες και το μαγαζί ολόκληρο επιβεβαιώνωντας με αυτό τον τρόπο την άποψη τους αλλά τουλάχιστον το ευχαριστιέμαι, αμέσως φεύγω κυρίως γιατί βαριέμαι και μυρίζει κατουρημένο ριχτάρι και μαξιλαροθήκη και οχί γιατι φοβάμαι, άλλωστε πως να υπάρξει φόβος για μπάτσο ή κλήση σε μπάτσο μπατσόλι και τέτοια, εδω δεν με τρομάζει η συννεφιά, λοιπόν περπατάω φτάνω σε φανάρι κάνω ότι περιμένω, κάνω ότι φαίνομαι, κάνω ότι σκέφτομαι, σε σκέφτομαι

ω

το ίδιο βράδυ συνέβη αυτό που είχε αναφερθεί αλλά είχε μόνο αναφερθεί ως απότομη βελτίωση ικανότητας λήψης απόφασης, έτσι δεν ανασηκώθηκα δεν σηκώθηκα όπως όλες τις προηγούμενες φορές που δεν συνέβη αλλά κάθισα στρογγυλοκάθισα και δεν περίμενα τίποτα δεν πολυπερίμενα ποτέ και έτσι συνέβη

να γίνεται 5ος μήνας του χρόνου


μεσάνυχτα στο μπαλκόνι, κανένα φως φωτάκι εντός του, χιλιάδες εκατοντάδες εκτός του, ναι απέναντι μου από κάτω μου πλάι μου γύρω μου παντού, στον αέρα ή ας πούμε στον αέρα και στον άλλο αέρα κάποιοι ήχοι από αυτοκίνητα, μηχανάκια, μωρά ή γατες, όχι ακόμα κλιματιστικά και το ψυγείο μου ζει όπως σου είπα αναπνέει ναι αναπνέει αλλά δεν το εννοούσα μεταφορικά και τέτοια ή οκ μπορεί να το εννοούσα αλλά τώρα δεν το εννοώ, οπότε έχουμε στο εσωτερικό εκείνου που αναπνέει έχουμε ναι έχουμε όργανο όργανα που χρησιμεύουν στο να γίνεται αυτό το σύστημα λειτουργικό, κάθε φορά που το ανοίγω το θυμάμαι αλλά σήμερα το βράδυ δεν το άνοιξα καθόλου όχι γιατί δεν ήθελα κάτι κρύο ούτε γιατί δεν ήθελα να θυμηθώ και να παρατηρήσω το σύστημα, δεν το άνοιξα γιατί τύχαινε να μη μπορώ να σηκώθω απ΄το σημείο που ήμουν λόγω ναι  λόγω μιας σκέψης η οποία χρειαζόταν επαφή χρειαζόταν επαφή χρειαζόταν επαφή χρειαζόταν επαφή χρειαζόταν επαφή ήθελε επαφή μία και μια κύλιση χωρίς ολίσθηση ώστε να πάει παραπέρα παρακάτω και όλα αυτά τα όχι ίσια αλλά ίσα ισοδύναμα-μο με πλάνη αστήρ, άρα δεν μπορούσα να την αφήσω έτσι και να φύγω, γνώριζα πως αν σε περίπτωση σηκωνόμουν θα κυλούσε με ολίσθηση και θα χανόταν ακόμα κι αν επέστρεφε (κατά το γύρισες μα δεν επέστρεψες), λοιπόν έκατσα εκεί και ήμουν μία επαφή, είμαι επαφή που αρχικά ακουμπάει και  μετά σπρώχνει σπρώχνει στα ίσα χωρίς μάλλον να κουράζεται διότι ντάξει κάτι τέτοιο μάλλον ίσως μάλλον δεν κουράζει ή κουράζει πάρα πολύ, ξαφνικά μια μυρωδιά σώματος ήρθε αλλά η χρόνια ρινίτιδά μου την άφησε να μπει μόνο απ΄το ένα ρουθούνι πράγμα που την εξόργισε και θέλησε να μου επιτεθεί, δεν έχασε χρόνο προσπάθησε να με πνίξει αλλά δεν κατάφερε πολλά γιατί τη φύσηξα με τέτοια ένταση  που έφθασε φτάσαμε κοντά στο να γίνεται 8ος μήνας του χρόνου, αμέσως άνοιξα το στόμα για να νιώσω δηλαδή οκ να γλείψω αλμύρα ώμου και πω να πω ναι ναι είναι καλοκαίρι και ήταν καλοκαίρι:









αντιοοδική_πτύωση

ξεκινήσαμε δηλαδή ξεκίνησα νωρίς το απόγευμα, ο δρόμος δεν ήταν καθόλου καλός αλλά πως να είναι όταν σε όλο το μήκος του συναντούσες δεκάδες παρενθέσεις τις οποίες συνήθως μπορούσες να αποφύγεις με ένα απλό χειρισμό τού κάτω όποιου θορύβου των άκρων σου και μάλιστα το έκανες αρκετά πολύ εύκολα αλλά αν σε περίπτωση έπεφτες μέσα σε μία από αυτές, κάτι σε περίμενε, λοιπόν σε περίμενε άγχος σε αυτό το μικροσκοπικό μέγεθος γραμματοσειράς,  ναι σε περίμενε άγχος, μικρό στο μάτι μεγάλο στο στομάχι και σε τύλιγε κάθε φορά η πιο δίπλα παραδίπλα υπογραμμισμένη λέξη πρόσεχε, ναι σε τύλιγε αυτή στο ρο της και σε έπνιγε μέχρι να μετατραπεί αυτό σε β και μέχρι εσύ να ζβήσεις, έτσι όταν ο προορισμός έλαμψε μετά από μερικές αρκετές χιλιογραμμές εργασιών και μερικά τσοκολατονέα παράθυρα, ανακουφίστηκα -σώα εν σώο- στο ουφ φίου φου και έτρεξα να ακουμπήσω κάποιο υδάτινο πλάγιο σε συμπαθώ ώστε να το δω ακούσω ίσια και να μην απαντήσω από μέσα μου μπουρμπουλήθρα ναι αλλά εγώ δεν με συμπαθώ, το ακούμπησα και αν και ίσα ίσα ένιωσα όλα αυτά που ίσα περίμενα, δεν περίμενα να έρθει η στιγμή τώρα να το αποτυπώσω οπότε όταν αμέσως μετά η προσπάθεια μου να εισέλθω στο σύστημα δεν τα κατάφερε, σκέφτηκα να καλέσω στον πενταλφαψήφιο μήπως και το λύσω, μάλιστα πριν το κάνω άνοιξα ενα σημειωματάριο τυπου txt και έγραψα τι θα έλεγα περίπου μιας και φοβόμουν ντρέπομαι ντριπ ντριπερ κάθε νέα παλιά φώνη, λοιπόν έγραψα:

ΠΡΟΣΠΑΘΑΣΑΝΑ ΑΝΑΝΕΩΣΩ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΑΠΟ ΝΑΙ
ΜΟΥ ΒΓΑΛΕ ΟΤΙ Ο ΧΡΗΣΤΗΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ Κ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΕΑ ΕΓΓΡΑΦΗ
ΚΑΝΩ ΝΕΑ ΕΓΓΡΑΦΗ Κ ΜΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ Α ΚΑΝΩ

η κλήση έγινε αυτόματα εξερχόμενη από μένα αλλά το σύστημα δεν την έλαβε ως εισερχόμενη διότι ήταν απόγευμα επομένως τα άφησα όλα πίσω με κίνηση τύπου χ, τέλος σκέφτηκα να με συνδέσω με κάτι που είχε προηγηθεί, στα χρώματα της επιφάνειας που με εχθροξενεί, ώστε να νιώσω κάπως καλύτερα κάπως αδιάφορα  και κάπως αόρατα ενώ τα αυτοκίνητα που ακούω να περνούν από κάτω μού φανερώνουν ότι βρέχει έβρεχε ή έβρεξε:

σβήσε τα λόγια


φωνή

το πρώτο μακροβούτι του προκαλοκαιριού ήταν μακράν μακρό το καλύτερο μακροβούτι της ευρώπης ναι ναι ήταν ναι και ναι με έβγαλε δίπλα σε σημαδούρα μεγέθους ανοιχτό βιβλίο με τσαλακωμένες σελίδες είσαι, πράγμα το οποίο μμ meme μουμ μ'ενθάρρυνε να μείνω πάνω της μέχρι να τελειώσει το προ να τελειώσει το καλοκαίρι να τελειώσει η ενεργητική

ελαφρύ αποτύπωμα δημοσίευσης στο αναπόσπαστο

το απόγευμα ήταν μια στιγμή της ημέρας το βράδυ ήταν μια στιγμή της ημέρας το πρωί ήταν μια στιγμής της ημέρας, αμέσως μετά συναντηθήκαμε, έτσι το μεσημέρι ήταν η στιγμή της μέρας:
κάτσαμε μέσα σε έναν ίσκιο κάτω από ένα ας πούμε σύνολο κλαδιών αφού γυρίσαμε σχεδόν όλο το ιστορικό τρίγωνο δέντρο περπατώντας, ο ήλιος γύρω έκαιγε εντυπωσιακά και προσωπικά για τέτοια εποχή ενώ εμεις ασφαλείς ασφαλώς, χωρίς τις σκιές μας στο πλάι ή όπου, συζητήσαμε ιδρωμένα, σε πολύ λίγο δροσερά, σε λιγάκι δροσερότερα, ρουφώντας μύτη μνήμη μέλλο μελό ναι συζητήσαμε για το τι θα γίνει, που πάει η φάση και γιατί το στάνταρ είναι τόσο στάνταρ σκατά, η τοποθεσία ορίστηκε αυτόματα στο αυτόματο και ό,τι φωτογραφία βγάλαμε δεν περιείχε πρόσωπα παρά μόνο καταστάσεις τύπου το συντριβάνι μού χαμογελάει άλλα όχι τόσο όσο εσύ, μια στιγμή λίγο νερό μας κάλεσε σε στόμα και όταν γύρισες κεφάλι απ΄την άλλη είπες σφ σφ σφ μαλάκα τι φάση ενώ εγώ γέλασα αρκετά πολύ κι όλα γύρω -ναι φαίνεται απίθανο- αλλά στένεψαν μετά φούσκωσαν πίεσαν μας άνοιξαν μας φούσκωσαν, εμείς δεν θέλαμε και πολύ οπότε χωρίς πολλά πολλά σκάσαμε μέσα στο καύλα δεν είναι στύση, αμέσως σκορπιστήκαμε σε πολλά, προχωρήσαμε σε ηλικία ναι σε χρόνια σερπατίνας και χρόνου ύλης, η τοποθεσία ανοίχτηκε μάς καλοδέχτηκε, ταυτόχρονα την καλοδεχτήκαμε και μεις ωστόστο το κλίμα που αναδύθηκε ως σύνδεσμος απ΄το μπατσοπαράθυρο - μετά την αποτυχία μπλοκαρίσματος από συναντιχρήστη - άρχισε να βαραίνει κεφάλια διότι η εφαρμογή όριζε στίψιμο πέου εμπειρίας και πούλου γνώσης για να λούσουμε τον όποιο γύρω άλλο αέρα αφού πρώτα λουστούμε με εκχύλισμα αντίληψης-αποκάλυψης, καταλάβαμε αμέσως ότι ήταν αδύνατο να μείνουμε εκεί  υπό αυτές τι συνθήκες οπότε αν και τα χρόνια, όπως μας δίδαξε η κάθε χορηγούμενη νεότητα του νέου και του φρέσκου καυτού κολεγιακού ή μη, κουραδιού, δεν μας επέτρεπαν νέες ή παλιότερες φιλίες εμείς τις κάναμε άνευ τηλεπλατφόρμας εαυτοπροστασίας ατόμων και όταν δεν καταφέραμε να δώσουμε τον χαριτοπόλεμο που όπως καλά καταλάβαμε χρειαζόταν το προφίλ, τουλάχιστον ναι βρεθήκαμε στο μη τυποποιημένοι κανόνες επικοινωνίας όπου οι φωνές παρακινούσαν να μιλήσω πιο αργά πιο καθαρά πιο δυνατά γιατί τι έγινε δεν έφαγα κοιμήθηκα ένιωσα σήμερα;

γαμώ

περπάτησα στο ας είναι και στο μάταιο όλη μέρα μέχρι που νύχτωσε και τα είδα πιο καθαρά να αναβοσβήνουν πάνω μου μπροστά μου στον τοίχο μου στο διαμέρισμα στο μου γενικά, λοιπόν μια φωνή  ακούστηκε σαν στόμα απ'έξω και έφερε στο μυαλό μου αδικαιολόγητα το γεγονός σου ναι το άνοιξη προκαλεί το γεγονός σου, αδικαιολόγητα γιατί ούτε η περιγραφή ούτε το γεγονός είχαν ήχο ή μήπως είχαν είχαν έχει; όπως και να'χει την προηγούμενη περίπου τέτοια ώρα ναι πιο αργά ναι χτες στο τρόλεϊ επιστροφής, μάτια κοιτάζουν μάτια που και που μάτια που κρύβονται από πρόσωπα, πρόσωπο, μαλλιά, μασχάλες, μασχάλη, ανάσα μπύρας, σαμπουάν τσιγάρου μπύρας, αγκώνες, οθόνες, αυτιά, ναι μάτια δεν προτιμούν βόλτα στην οθόνη τηλεματικής τρόλεϊ ούτε έξω απ΄το παράθυρο το οποίο ήταν ανοιχτό αλλά άνοιξε τέρμα άνοιξε με νόημα δύναμης όχι τεχνικής μπρατσονέου παπαρέα όταν ακριβώς ακούστηκε δυνατός κοντινός δυνατός δυνατά βήχας δίπλα του, ναι μάτια κοιτούν μάτια ενώ ταυτόχρονα συζητώ μέσω εφαρμογής αέρα αέριους με μικρόβια συνεπιβάτη πως να μπούν στη γαμημένη μύτη του σημερινού βροντόφωνου μπετόβλακα βροντόπαθου που ακούμε τη γνώμη του για όλα σε όλη τη διαδρομή και να τον ταράξουν, λοιπόν μάτια κοιτούν μάτια και όου η στάση μου προηγείται της δικιάς σου διότι ωπ ναι κατεβαίνω ενώ εσύ πω παραμένεις παραμένεις απέναντι απ'την κεντρική αυτόματη πόρτα πόρτες στην αυτόματη αριστερή γωνία που σχηματίζει όρθια θέση με τη βοήθεια αέρινου κάγκελου και κάγκελων, πριν ανοίξει η πόρτα κατευθύνομαι μπροστά απέναντί της, κοιτάζομαι λολ κοιτάζω στο τζάμι καθρέφτη μήπως παίξει και σε δω αλλά παίζει φραουλίνο πουκάμισο συμπαθητικού κοκορόφτερου νεαρού γίγαντα κοκοβιού που καλύπτει τα πάντα, κατεβαίνω περπατάω παράλληλα με τη φορά του λεωφορείου πριν ξεκινήσει και όταν ξεκινάει καταφέρνω να το έχω προσπεράσει μόνο μερικά μέτρα ώστε τότε ναι τότε μαλάκα ναι ναι τότε να είναι η στιγμή να γυρίσω με φάτσα στο δρόμο και να κάνω ναι να προσποιηθώ ότι περιμένω να περάσει για να περάσω απέναντι οπότε ναιι να σε δω μια φορά ακόμα, το πραγματοποιώ σε βλέπω και ντάξει

βουίσω

το ρολό μέσα στο οποίο αναπτυχθήκαμε είχε έντονο μήκος αλλά αυτό δεν έλεγε τίποτα από μόνο του όπως δεν έλεγε τίποτα καθόλου καθόλου τίποτα και το ίδιο το ρολό, το μόνο που μπορούσε να πει ή έλεγε έλεγαν κάτι είναι ήταν έιι εμείς όποτε αφού ξεπεράσαμε τον πρώτο δεύτερο combo κάμπο κόμπο αμιλίας μιλήσαμε το ένα στο άλλο σαν τοποθετήσεις μέσα σε περιβάλλον που κλωτσούσε το αυτονόητο ως λέξη ως έννοια ως χαρακτήρα και όταν όλο αυτό έσβησε δεν χωρίσαμε δρόμους ούτε αγκώνες ούτε μεταπτυχιακά ούτε προφίλ απλά προσαρμοστήκαμε στο νέο περιβάλλον που ήταν συνήθως απέναντι ή μέσα σε μια παραμονή που άξιζε κάθε κόπο με κάθε τρόπο διότι και να παραμένεις θέλει πω-πω-κό-πο άσχετα αν εσύ ή εγώ πάγωνες πάγωνα το νέο incognito παράθυρο ως μέθοδο ασφάλειας και συνήθως μερικού οργασμού σε πλάνο τα μάτια βγάζουν μάτια χωρίς μάτια τελειώνουν μάτια, οπότε αν και δεν στηθήκαμε σταθήκαμε στο ιστορικό, στις άνω τελείες ή στα άνω κάτω συμπεράσματα και πατήσια, περπατήσαμε κάθε δρόμο της πόλης εκείνης που περιέχεται η περιοχή αυτή και το μόνο που βλέπαμε δηλαδή τελικά τελικά έβλεπα μερικά μερικώς βλέπω σε κάθε άλλο νέο ημιγνώριμο αέρα ήταν είναι ισοδύναμα τού πάω βασιλόπουλο στον βασιλόπουλο και τού δείξε μου τον φίλο σου για να σε κάνω αόρατο, όμως αυτά δεν έχουν τόσο σημασία όπως δεν έχουν είχαν και τα αυτά τα μακρουλά πυκνά κείμενα με ιδεονομίζω ή ιδεονοήματα νομίσματα φιλίας και απορίας, το μόνο που ίσως σημασίιζε όχι ως εαυτοπροστασία και μόκο σύνολο ναι όχι ως έτσι φυσικά γιατί δεν υπήρξαν ούτε πληθυντικοί  ούτε εν ως προς ζεν, ναι δεν δεν ρε ναι ίσως το μόνο που σημασίιζε σημασιίζει ήταν είναι να διαβάσω κάτι που καταλήγει στο ή αρχίζει με το ή περιέχει μόνο το βουΐζω χωρίς τα διαλυτικά  και χωρίς τη διάρκεια, τα οποία μετακομίζουν αν και ναι έχουν μετακομίσει ξανά στο παρελθόν εκεί, μετακομίζουν πάλι τώρα πάλι πάλι στο είμαι,  διαλυτικά λοιπόν, διαλυτικά στο είμαι

κύρια ακολουθία

στεκόσουν απέναντι, μπροστά απ΄το σκαλοπάτι, πίσω απ΄τα κεφάλια, κάτω απ΄τα μάτια, πάνω απ΄τις φλόγες, μέσα στην καύση



τύρβη ή τύβση

το φως της εφαρμογής φακός ήταν έντονο γιατί το είχες ρυθμίσει να είναι έντονο έντονα ή ήταν εργοστασιακά έντονα έντονο ναι δεν ξέρω αλλά όπως και να'χει το χρειάστηκες έντονα φουλ έντονο όταν ο ευχούλης που μοιραζόταν το στρώμα μαζί σου πρόσθεσε σκάλες στη μέση του τέλους της περιπέτειας και συ δεν είχες αρκετό χρόνο να τραβήξεις απ΄τη συνθήκη κάτι σε ακτινοβολία, έτσι νυχτοχέριασες δηλαδή υπνοχέριασες με το ένα χέρι το μάλλον δεξί στο πάτωμα, ένα πάτωμα που ήταν αρκετά παγωμένο ναι πω αρκετά κρύο αλλά δεν ένιωσες κάτι δεν ένιωσες τίποτα γιατί σκοπός ήταν να αγγίξεις την συσκευή και μάλιστα ναι, ναι ναι την άγγιξες και όχι απλά την άγγιξες την έπιασες την ξεκλείδωσες αν και δεν χρειαζόταν και αυτό που χρειαζόσουν ξεχύθηκε σε κάθετη αθόρυβη προβολή ώστε οι σκάλες δεδομένα που ανεβαίνεις να είναι οι ίδιες με τις σκάλες συνδέσεις που κατεβαίνεις και το πριν μη ορατό σκοτάδι, σκοτεινότερα σκοτεινό σαν υπέρυθρη ημίσβηστη επανάληψη αλλά και σαν προοπτική:
έχει φως και όταν δεν έχει, γεμίζει ο αέρας λόγια,
δεν έχει φως και όταν έχει, γεμίζει ο αέρας λόγια,
σβήσε τα λόγια

περιμένω νέα σου #

έτσι, έφτασε δηλαδή ήρθε βράδυ αλλά επειδή έχεις συνηθίσει, στην περιοχή που ζεις, να έρχεται κάθε μέρα, αδιαφορείς, ναι εσύ αδιαφορείς οπότε εκείνο για να σου τραβήξει την προσοχή σε κρατάει καθ'όλη τη διάρκειά του ξύπνιο με μια σκέψη που σου περνάει  μέσω της εφαρμογής ήχων ήχοι ψυγείου και  η οποία αυτή εαυτή σκέψη διαστέλλεται με την εισπνοή, διαστέλλεται με την εκπνοή και τελικά συστέλλεται όταν πραγματώνεις νυχτερινή όραση κρατώντας την αναπνοή και παρατηρώντας το αποστολή κειμένου χωρίς δεύτερη ή πρώτη ανάγνωση, χωρίς δεύτερη σκέψη με το αργκ της στιγμής και το όι του τίτλου:

ανταγωνισμός σημαίνει φως φώτα πολλά φώτα στο δωμάτιο ενώ κοιμάσαι

ανταγωνισμός σημαίνει φως φώτα πολλά φώτα στο δωμάτιο ενώ κοιμάσαι, εντάξει κάποιοι κοιμούνται με φωτάκι με φώτα ρε με φωτεινό ευχούλη ναι οκ κοιμούνται αλλά τι να σου πω προσωπικά αν με ρωτας αν ναι αν με ρωτάς οκ δε με ενδιαφέρει ο πρώτος δε με ενδιαφέρει ο τελευταίος ούτε αυτός σε όποια σειρά στην μέση στη άκρη δε με ενδιαφέρει το αγώνισμα ρε, τι τι τι σε ενδιαφέρει; τι τι;) με ενδιαφέρει το τελικό ν να μη μπαίνει σωστά να μη μπαίνει καθόλου πριν τις λέξεις και το ήτα μέσα στη ήττα να μη τονίζεται (μέσα στη νίκη να εξαφανίζεται): μέσα στη νύχτα να μη τονίζομαι μέσα στη μέρα να μη τονίζεσαι μέσα στη μέρα να μη τονίζομαι μέσα στη νύχτα να μη τονίζεσαι (να εξαφανίζομαι να εξαφανίζεσαι)


(όι)

αάτμητο

ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα φουλ χαλαρά και αρκετά γαμώ μιας και το προηγούμενο βράδυ ήταν αρκετά χαλαρά χαλαρό και φουλ γαμώ χωρίς ιδιαίτερο κάτι ή λόγο, λοιπόν χωρίς να χάσω χρόνο ή κάτι, κάτι σκέφτηκα ναι κάτι κάτι άρχισα να σκέφτομαι πάνω στο τι ακολουθεί το επόμενο χρονικό διάστημα και αμέεσως αμέσως αμέσως αμέσως ξεκίνησε να βρέχει σκατούλες στο πρόσωπό μου, ναι ναι,  απίθανα υπέροχες σκατές σκατούλες τις οποίες πήρα μαζί με το συννεφάκι τους για πρωινό αλλά και για δεκατιανό μιας και το καθυστέρησα ή το προέλαβα λίγο, σε λίγο αφού είδα ότι η μπαταρία  και η  ευεξία μου ήταν στο 87% και αφού ένιωσα μια δύναμη η οποία ίσως όπως μου απάντησα εκείνη τη στιγμή οφείλεται στη μαρμελάδα φράουλα με -30% ζάχαρη που έστρωσα στο συννεφάκι ή στην σκέψη της τάρτας φράουλας που δοκιμασα στα γενέθλια τού ίδια είναι τα αφεντικά αριστερά και δεξιά πριν καιρό, ναι αφού έγιναν αυτά, θεώρησα όχι άδικα ότι όλα είχαν καθαρίσει πια και ήμουν στο έτοιμο τα πάντα έτοιμα να ξεκινήσω για το επόμενο χρονικό διάστημα, οπότε ντύθηκα με ό,τι είχα προετοιμάσει από χτες στο πουφ και ουφ ξάπλωσα μέχρι το μεσημέρι ήταν απόγευμα είναι βράδυ και σε γλείφω μέχρι να γλυκοχαράξει




βίωση

πριν νυχτώσει άρχισε σιγά σιγά να σκοτεινιάζει να σκοτεινιάζει μέχρι την στιγμή που μαύρισε εντελώς και αναγκάστηκε αντί να σκορπίσει σε αυτόνοα ή αν δεν υπάρχει αυτόνοα τότε αυτόνομα κομμάτια κομματάκια και να πάρει φωτιά φωτιές να πάρουν φωτιά φωτιές φωτίτσες ψοφίτσες οκ ναι αντί για αυτό το πράγμα, να σηκωθεί πάει κάνει ναι να σηκωθεί να κάνει κάτι ώστε να ξεχαστεί, λοιπόν αυτό το ξεχαστεί όταν το κινείσαι με άλλα λόγια όταν το λειτουργείς κάθεται πολύ γαμημένα στο λαιμό και πνίγει έπνιξε αλλά όπως και να'χει τελικά το έκανε, κάτι το έκανε δηλαδή κάτι έκανε και αυτό ήταν πλύσιμο πιάτων και απόλυτη αφοσίωση στον αμετρονόμο ναι ναι στον ήχο των νερών βρύσης βρυσούλας που σκάνε κατά τη διάρκεια, όταν τέλειωσε είχε βρέξει όλη την βαμβακερή περιοχή γύρω απ΄τον αφαλό αλλά και πιο κάτω στο όι φόρμα και πιο μέσα πιο μέσα το νερό είχε φτάσει στο βρακί στο βρακάκι με αποτέλεσμα η υγρασία να προηγείται της γνώσης και κάποιες τελευταίες σταγόνες νερού που έμειναν μεμέ μημή μεμή απ' έξω ή έπεσαν στο κακά κούκου πάτωμα να σχολιάζουν η μία στην άλλη κοίτα κοίτα έι μάγκα κοίτα: είσοδος σε εσώρουχο - είσοδος σε εσώρουχο, έτσι τόσο στεγνό στεγνά επέστρεψε μόνο αμετρομόνο στο δωμάτιο, φώτισε το πρόσωπο και όσα διάβασε τα ξαναδιάβασε μέχρι να ξημερώσει το επειδή κάτι μου βρωμάει αναγκάζομαι να πάω πίσω σε κάτι που βρώμαγε το ίδιο αλλά τώρα από απόσταση μυρίζει τσουρέκι κάστανο με λευκή σοκολάτα ή μέχρι να ξημερώσει το επειδή κάτι μου βρωμάει αναγκάζομαι να πάω πίσω σε κάτι που βρώμαγε το ίδιο αλλά τώρα από απόσταση μυρίζει αφράτη μηλόπιτα με κρέμα βανίλια ή να ξημερώσει νέτα beta σκέτα

3πιβεβαίωση

το πάρα πολύ πρωί ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα στο όλα ήταν καλύτερα πριν όλα είναι καλύτερα τώρα σαν πριν σαν τώρα και οδηγήθηκα κατευθείαν με μισό μάτι, ολόκληρο αντίχειρα και μισολόκληρο δείκτη στην εφαρμογή που μου ανοίγει καλύτερα το μάτι το ματάκι τα ματάκια και αποτελεί τον πρώτο προορισμό της μέρας, τον τελευταίο της νύχτας, καταγράφει το πέρασμά τους ενώ κατά τη διάρκειά τους δεν καταγράφει ότι οι φορές που ξεφύσησα ήταν περισσότερες από αυτές που μίλησα σήμερα χτες ή αύριο, λοιπόν λέω δεν πειράζει τι σε νοιάζει δεν σε νοιάζει με πειράζει δεν πειράζεi, σηκώνομαι πάω στην τουαλέτα, τοποθετούμαι δεν τοποθετούμαι τοποθετούμαι, κατουράω τις επαφές μου, κατουράω τις επαφές σου, κατουράω τις επαφές που είχαμε ή τυχαία τυχερά άτυχα θα έχουμε, κατουριέμαι από φόβο γέλια ή νεύρα ή απλά ρε γιατί γιατί να σκέφτομαι τέτοια πράχματα  οπότε ναι τελειώνοντας τώρα τι; α ναι να πλυθώ, πλένομαι, άλλο; α να βγω για κουλούρι ναι ας βγω για κουλούρι εντάξει ναι μμ ντάξει η αλήθεια είναι πως και οι δυο κοντινοί κοντινότατοί μου φούρνοι έχουν φουλ καλό κουλούρι αλλά στον έναν ο αυτόματος ποιητής πωλητής μοιάζει να εννοεί την -όχι ουχί ρίμα- καλημέρα που λέει οπότε κατευθύνομαι σε αυτό, λίγο πριν φτάσω ευχούλης παρέα με ζουζούνι ευχούλη μού φράζουν το δρόμο, με τραμπουκίζουν, μου λένε μαρμελάδα ψηλέ τέλειωνε πέσε τη συνταγή τα λεφτά ή τα σπόρια σου, λέω μέλι μάγκα δεν έχω τίποτα τσιφ τσίκι, ενοχλούνται και αναβοσβήνουν ταυτόχρονα, με τη μία βγάζουν φωτοσουγιά και απειλούν, λέω έλα οκ κάτσε, βγάζω απ΄τα χέρια μου ό,τι είχα και τους το δίνω, δεν τους αρκεί, συνεχίζουν να απειλούν, το ζουζούνι βαριέται μετά από λίγο και λέει άστον μωρέ μωρέ γάμα τον, ο άλλος λέει κοφτά όχι, το ζουζούνι μού απευθύνεται μου γνέφει τρέξε τρέξε ,τσιμπάω τρέχω, ο ευχούλης με αφήνει λίγο να απομακρυνθώ στη συνέχεια ετοιμάζει άλμα μερικών μέτρων το επιχειρεί ναι το κάνει  με φτάνει και χωρίς να χάσει άλλο χρόνο ή χρώμα με καρφώνει πίσω στην πλάτη με τον φωτοσουγιά  που για την περίσταση τον μετατρέπει σε άι όου συσκευή, τραβάει ρουφάει όλες τις εφαρμογές που είχα διαθέσιμες όλες τις επαφές που είχα αδιάθετες, μου φτύνει λίγο σουσάμι απ΄τα κουλουράκια που θα 'παιρνα, λέει να μάθεις άλλη φορά να τρέχεις παλιοπίκλα ξάπλωσε τώρα να σε πιει το έδαφος του dj ypedafos και φεύγει, λοιπόν κάνω λίγη ώρα τον ψόφιο, λίγη ώρα τον πιο ψόφιο και μετά από λίγο νιώθω ψόφιος αλλά πρέπει να σηκωθώ και σιγά σιγά ανασηκώνομαι σηκώνομαι, όμως όου ωχ κάτι αισθάνομαι κάτι πω ρε κάτι πίσω, βάζω το χέρι μου ω μαλάκα μαλάκα σχισμή πληγή με κάρφωσε με τρύπησε με ρούφηξε μου ρούφηξε, ω κοίτα ωω μαλά ω μαλάακα κάτι ρέει ω ιι ω τα δάχτυλα μου γέμισαν αστρόσκονη κορμί της, πω τι κάνω τώρα, ταξί βγαίνει εκείνη τη στιγμή ολοκίτρινο ολόχνουδο από κορμό κουφάλα δέντρου που δεν ξέρω πως βρέθηκε στην περιοχή (και το ταξί και το δέντρο και η περιοχή δηλαδή), οδηγάει άτομο που μάλλον δεν είναι αλλά μοιάζει με πρόσωπο με με το οποίο συνδέομαι με με με σχέση αμοιβαίας αγάπης αφοσίωσης κατανόησης χωρίς να υπάρχει συγγένεια ή ερωτικό ενδιαφέρον, ναι μοιάζει πολύ μοιάζει και σιγοψιθυρίζει εκείνο αυτό το τραγούδι που έλεγε λέει: μείνε κοντά μου μια βραδιά, κάνω ρουθούνι νόημα το σταματάω, λέω έι να σου πω έι άκου με, ρε έχω χτυπηθεί βοήθησε με συ σέε σε παρακαλώ, γυρίζει το κεφάλι με κοιτάζει λέει: σόρυ, ό,τι κάνω ό,τι γράφω ό,τι λέω παρεξηγείται οπότε δεν θα μπορέσω και εξαφανίζεται σε φλάση ή φάση τσαφ επιβεβαιώνοντας τον τίτλο και το μοιάζει, σκέφτομαι οκ γάμα το άτομο γάμα και το πρόσωπο, κάτι κάτι πρέπει να κάνω, συνειδητοποιώ ότι ναι ρεε έχω έξτρα παλαμάκια γι'αυτό το μήνα οπότε αμέσως χρησιμοποιώ δυο (ένα συν ένα) για να επουλωθεί η πληγή, κι έτσι γίνεται οκ επουλώνεται όμορφα σύντομα ωραία, ωραία και γαμώ τώρα δεν είμαι αλλά νιώθω καλύτερα ή προς καλύτερα οπότε ας γυρίσω σπίτι ε και γύρισα γυρίζω



ε ή το άνω τελεία

κάθομαι σκέφτομαι πάνω απο λίγη ώρα σκέφτομαι ναι σκέφτομαι και κοιτάζω το τι κάνεις και το ερωτηματικό που έχω γράψει που δεν έχω στείλει που έχω γράψει που ακόμα δεν έχω στείλει που έχω γράψει που δεν έχω στείλει ενώ η οθόνη σβήνει, την ανάβω, σβήνει, την ανάβω σε λίγο πάλι σβήνει, την ανάβω κι ακόμα δεν έχω στείλει ό, τι έχω γράψει και δεν έχω στείλει, που έχω γράψει αφού πρώτα έχω απενεργοποιήσει την αυτόματη διόρθωση γιατί αν την είχα ενεργοποιήσει μάλλον θα είχε απενεργοποιηθεί το τι κάνεις θα είχε απενεργοποιηθεί το ερωτηματικό και θα είχε ενεργοποιηθεί το σε θέλω και το τελεία 

προαποδοχή 2018

περπάτησα κατά μήκος της γραμμής, το προφίλ που με παρακολουθούσε με ακολουθούσε, παρατήρησα πως ήταν όλο όλο μόνο μόνο δάχτυλα κυρίως δείκτες, χωρίς καθόλου μάτια και με κοιτούσε χωρίς να με κοιτάει ξέρεις ναι μάλλον με αυτή την πλάγια κωλόραση περιστέρι, οκ χμουκ λοιπόν οδηγήθηκα με αυτό το βάρος και με νέο πω πω πολύ φρέσκο σταθερό βηματισμό (ο οποίος χαϊδεύει, δεν συστήνει, δεν μολύνει το ό,τι πατάς το κάθε ό,τι παρακάμπτεις)  στο σημείο που η γραμμή συνέχιζε κι εγώ σταματούσα, έτσι όταν έφτασα η γραμμή σταμάτησε, εγώ συνέχισα, τα δεδομένα έπαψαν και γύρω μου εμφανίστηκαν εικόνες ετικετών παρέα με τις συντομεύσεις τους που έγραφαν όλες το ίδιο πράγμα μα μεν σε διαφορετικά χρώματα δεν δε: στο κλαδί που κάθεσαι ενώ πριονίζεις βυθίσου και πέσε χωρίς ήχο (ή ναι ρε έστω έστω με λίγο), έπειτα βγες, τέλος σήκω κάτσε σήκω, αργότερα ok

ως νέα προτεραιότητας πράξης

χτες ήταν σάββατο σήμερα παρασκευή, παρασκευή τού βράδυ προπαρασκευή τού είμαι, διάλογος εμφανίζεται με τη δημιουργία προσωρινού θόλωματος στο τζάμι και φωτίζεται  με φωτεινή φωτεινούλα υδρόγειο υδρόγειος σφαίρα:

-θες κάτι;
-ναι σαφώς
-οκ σου δίνω διαλυτικά στο είμαι
-οκ τα βλέπω, τα παίρνω, τα ρέστα μου αλλά ρε μου τα'χεις ξαναδώσει
-ε εντάξει δεν πειράζει
-οκ

την επόμενη ίδια μέρα, απόγευμαμεσημέρι ξυπνάω δηλαδή με ξυπνάω με φρυγανιά αφράτη τραγανή και με μείγμα βοτάνων μπαχαρικών φρούτων για ρόφημα γιατί ρε είναι πιο ήπιο για το στομάχι και έχεις ένα θέμα με το στομάχι τελευταία πάντα ε; λοιπόν ναι ναι γιατί ; μήπως να σωματοποιείς λιγότερο και να αερίζεις το δωμάτιο το πρωί περισσότερο δηλαδή πάρα πάρα πολύ καλά; λοιπόν ναι ναι δεν ξέρω θα φροντίσω θα δω ντάξει πίνω και λουίζα είναι γαμώ λουίζα ρε, λοπόν ντάξει ντάξει σε λίγο νυχτώνει οκ  σουρουπώνει περνάω προσπερνάω με φουλ ηλεκτροκίνηση τον ισθμό τον οποίο χρησιμοποιείς ως θήκη για αγαπημένα λίστα ή ως σκαλοπάτι επόμενη πίστα, λοιπόν καθρεφτάκι στα γεγονότα εντάξει καθρεφτάκι καθρεπτάκι και στα πρόσωπα, κοιτάζω έξω αλλά παπάκια αντί για έξω βλέπω αντανάκλαση μάγουλο μάτι μαλλί κοκορόφτερου κοκορίκου πω πως είμαι έτσι γαμώτο και πίσω κύριο που παίζει στο mute αυτό που λέει σε άλλους κυρίους γιατί δεν θέλω να ακούσω, επόμενη στάση σταθμός επιστροφή και με το τελευταίο φουλ νέο ηλεκτρονικό παλαμάκι παλαμάμα της χρονιάς μου, αυτόματη μεταφορα στο διαμέρισμα μέσα σε κουβέρτα απέναντι από τοίχο πλάι σε φουλ μαλακά-γευστικά μπισκότα και μελομακάρονα με παίρνει ο ύπνος σε στάση καναπέ και όταν ξυπνάω είναι αυτή η βδομάδα μεταξύ χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς όπως σημειώθηκε στις 28 δεκέμβρη του 2015 και αποτυπώθηκε ως προτεραιότητα πράξης ναι είναι αυτή η βδομάδα γιατί:

α) καθώς ετοιμάζομαι να βγω, βλλλέπω κοινόχρηστα να ξεκλειδώνουν να μπαίνουν να ξανακλειδώνουν, να μου κάνουν ανάλυση της κατάστασής τους, να λένε χρόνια πολλά μάγκα και τέλος να ξαπλώνουν χαλαρά κάτω από κλεδιά, μισοφαγωμένο μπισκοτάκι, λαστιχάκι και μολυβάκι ικεαρ

β) καθώς ξεκλειδώνω και κλειδώνω, πάνω στην  πόρτα παρατηρώ χαραγμένο μήνυμα από τρίγωνο κάλαντο που λεει παλιοαρχίδι άλλη φορά να ανοίγεις όταν σου χτυπάμε, μπινέ ναι και μη πεις ότι δεν ήσουν μέσα, ακούγαμε που έβραζε η καφετιέρα, παλιολέρα

γ)καθώς κατεβαίνω με το ασανσέρ παίζει αντίστροφη αντιστοίχιση μέτρηση ορόφων 5 4 3 2 1 και αντί για ισόγειο, καλή χρονιά και φωνητικό μήνυμα από  δήμαρχο αθηναίου


τελοσπάντων βγαίνω στο δρόμο, αέρας άερι αέριαλ σκουπιδιού μαζί με άχνα από κάτουρα κάνουν τη βραδιά που έρχεται μαγική μαγική μαγεμένη, περπατάω αιθαλοπερπατάω, στολές πάνω σε μηχανές  με σταματάνε στο επόμενο στενό μού λένε ψιτ που πας εσύ, ξεμπερδεύουμε γρήγορα γιατί τις εξαφανίζω με το τελευταίο παλαμάκι που έχω γι'αυτό τον χρόνο, συνεχίζω βήμα βήμα βηματάκι φθάνω στην στάση, υπάρχει δηλαδή επικρατεί μια κάποια ένταση, κύριος απευθύνεται σε κύριο, επικαλείται κύριο, σατανίζεται, ζητά ενεργοποίηση ειδικού μηχανισμού αναγνώρισης άσκοπης χρήση κόρνας ο οποίος όταν αντιληφθεί κάτι τέτοιο, αυτόματα παίρνει τον ήχο της και την ίδια την κόρνα και τα τοποθετεί παρέα με κάποια ανταλλακτικά, στον κώλο του οδηγού, το τρόλεϊ έρχεται, δεν είναι αυτό που θέλω αλλά μπαίνω, κάθομαι όρθιος στη φυσαρμόνικα, νεαρός γίγαντας πλησιάζει, μου καρφώνει βύσμα στο κεφάλι, φοράει τις ψείρες του, με φωτίζει, με κάνει scroll down, χτυπάει ποδαράκι στο ρυθμό της άγιας trap νύχτας, παρατηρεί ότι έχει ένα νέο μήνυμα οπότε μου πατάει το μάτι, διαβάζει, εκνευρίζεται, μου το βγάζει, με βάζει στο τσεπάκι του, στην επόμενη στάση κατεβαίνουμε, κάπως ξεγλιστράω, τζαμαρία γρηγόουρη με παρακινεί να μπω στο χωριό του άι όου άου βασίλη που είναι εκεί κοντά, την κοιτάζω με μισό μάτια αλλά ντάξει ναι το παίρνω απόφαση ας μπω, μπαίνω, φθάνω στο παγοδρόμιο, προσπερνάω, κάπως χάνομαι σε σκοτάδια, ακούγεται que sera  sera, ομάδα πατημένων προφυλακτικών με προσεγγίζει, ο αρχηγός τους μου συστήνεται ως du du ru again, με ρωτά τι δουλειά έχω εδώ, απαντάω ότι χάθηκα, μου λέει ότι δεν είναι κάτι που θα 'πρεπε να συμβεί αλλά γιαυτό είμαστε εμείς εδώ, σφυρίζει δυνατά λοιπόν στην ομάδα του, αγκαλιάζονται αδελφικά, στέκονται έτσι πλάι πλάι, τεντώνονται, δημιουργούν μια αστραφτερή γέφυρα μιας και τα περισσότερα φωσφορίζουν, μου λένε έλα διέσχισε και θα βρεθείς εκεί που επιθυμείς δηλαδή εκεί που πρέπει να επιθυμείς στο ένα πρέπει που πρέπει, οκ λέω, συγκινούμαι κάπως, τα χαιρετάω με γροθιά  και κλίση αγκώνα στον αέρα, ξεκινάω να βαδίζω πάνω τους, συνεχίζω αυτό για ώρα μέχρι που φθάνω σε ταράτσα πολυκατοικίας, με καλωσορίζει τζων, σκέφτομαι ότι είναι τέτοιες μέρες που είναι τέτοιες τέτοιες που που που  πρέπει να συμφιλιωθώ ακόμα και με τζων, του δίνω το χέρι μου, με οδηγεί σε ξαπλώστρα, φέρνει το καλοκαίρι και κάτι δροσερό να πιω, η ώρα περνά, χαλαρώνω, η νύχτα δεν περνάει, απλώνεται, απλώνομαι μέσα της, οπότε τώρα ναι δε φαίνομαι καθόλου, είμαι οπουδήποτε, είμαι οποισδήποτε, ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι αυτό ήμουν είμαι και πριν οπότε εγκαταλείπω, σηκώνομαι απ΄την ξαπλώστρα, κλείνω μάτι στον τζων, κατεβαίνω στο δρόμο όλα συμβαίνουν στο δωμάτιο

ουδετερότητα αρκετά συγκεκριμένης μέρας

το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε απόγευμα κι όταν ήρθε βράδυ ήταν μεσημέρι οπότε βγήκαμε μια βόλτα πριν σκοτεινιάσει στα σκοτεινά κι επιστρέψαμε  χωρίς ψώνια  ο καθένας στον χώρο του μέχρι να περάσει λίγο η ώρα και να ζήσουμε ξανά πάλι ξανά το βγαίνω από inbox μπαίνω στον ύπνο σου

1ος

επιστροφή μεσημέρι ύστερα απ΄το ξυπνάς κάθε πρωί ξυπνάς για να συζητάς με έναν γαμιόλη τα προσόντα σου, βροχή πιτσιλάει μόνο το πρόσωπο και πω εκνευρίζει αλλά δυναμώνει όταν φτάνεις στην πιλοτή με τις σακούλες γεμάτες χέρια άρα οκ εντάξει όλα καλά, ανεβαίνεις στο διαμέρισμα, ακουμπάς τα ψώνια στο τραπέζι της κουζίνας, οι θέσεις τους τα περιμένουν με λαχτάρα αλλά δεν το δείχνουν γιατί είσαι μπροστά, τα κλειδιά είναι κάπου μπλεγμένα μέσα εκεί και μετά το απόγευμα θα τα ψάχνεις γύρω στη μισή ώρα και δεν θα τα βρίσκεις, λοιπόν βγάζεις σιγά σιγά τα πράγματα και μοιράζεσαι ανάμεσα σε ψυγείο συρτάρια και ντουλάπια, φυσικά η σακούλα που περέχει τα αυγά θα ανοίξει μόνη της και κείνα θα γλιστρήσουν όλα μαζί μαζί με την συσκευασία τους, εκείνη δεν θα τα προστατέψει ενώ σπάνε κι απλώνονται στο πάτωμα, εσύ θα τσαντιστείς αρκετά πολύ  και για να ηρεμήσεις θα πας δίπλα στο άλλο δωμάτιο για να μην έχεις οπτική ρινική επαφή και να  φας αρχικά ένα και στη συνέχεια άλλο ένα μαλακό cookie  με κομμάτια σοκολάτας, λευκής σοκολάτας και σοκολάτας γάλακτος, αμέσως μετά θα πας πίσω στο σημείο, θα φωτογραφίσεις το θέαμα για να το μοιραστείς με τις επαφές σου, θα κάνεις το κόλπο με το κομμάτι αλουμινόχαρτο στο μάτι της κουζίνας  που βάζεις λίγο ζάχαρη πάνω του το ζεσταίνεις λίγο και σπάνε οι μυρωδιές πολύ και και κι και συγκεκριμένα τώρα η αυγουλίλα, τέλος θα αρχίσεις να καθαρίζεις και να σκέφτεσαι κι όταν τελειώσεις το καθαρίζεις θα συνεχίσεις το σκέφτεσαι το οποίο θα λέει ό, τι έλεγε και πριν: καλύτερα δέντρο 

HTTP 403

συναντηθήκαμε τυχαία ενώ πήγαινες κάπου και πήγαινα όπου, συναντηθήκαμε διασταυρωθήκαμε δηλαδή διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, είχαμε πολύ καιρό να τα πούμε να βρεθούμε να ειδωθούμε να μιλήσουμε ίσως από τότε που πάψαμε να τα λέμε να βρισκόμαστε να βλεπόμαστε να μιλάμε οπότε ήταν εύκολο αρκετά εύκολο να κάνω ότι δεν σε είδα γιατί ήμουν αφηρημένος ή γιατί χτυπάει κόντρα ο ήλιος και να κάνεις ότι δεν με γνώρισες γιατί έχω αλλάξει ή γιατί αυξήθηκε η μυωπία σου, τελικά έκανα πως δεν σε γνώρισα κι έκανες πως δεν με είδες ενώ ξεφυσήσαμε ταυτόχρονα όταν η απόσταση πλάτης και πλάτης έγινε ίση με την απόσταση αναπνοής ανάσας ήταν ίση με την απόσταση σε θέλω δεν σε θέλω είναι ίση με την απόσταση είσαι εδώ είμαι εκεί θα είναι ίση με την απόσταση είμαι εδώ είσαι εκεί ας είναι ίση με το η απόσταση είναι η πιο ουσιαστική επαφή

πρ²

περπατήσαμε δηλαδή περπάτησα τουλάχιστον τρεις φορές γύρω απ΄το κτίριο αλλά πόρτα δεν βρήκα δεν έβρισκα οπότε δεν μπήκα δεν έμπαινα κι άρχισα να σκέφτομαι πω μάγκα πω μαλάκα τι τι  ε τι τιι ωραία που είναι, στ' αλήθεια ρε πόσο γαμώ είναι έτσι περιστροφή χωρίς είσοδο, ναι περιστροφή χωρίς είσοδο σε κάνει να νιώθεις πιο όμορφα κι από ευχούλη αν και σίγουρα ναι ναι άμα συνέχιζα θα ζαλιζόμουν μετά από λίγο και θα ξερνούσα ή θα ψιλοξερνούσα αλλά όχι ντάξει δεν είναι όπως ο μύλος στην παιδική χαρά, ούτε όπως ο καθρέφτης τζάμι στην εφηβική χαρά, ούτε όπως το τζάμι  καθρέφτης στην μετεφηβική χαρά, ούτε όπως η οθόνη στην ενήλικη ζωή χαρά

ούριος (οκτωβρίου και ναι)°

φυσάει αα φσ φυσάει σφυρίζει σφυράει, γρήγορα γρήγορα κατεβάζει την τέντα, την τεντώνει για να πετάξει το μπαλκόνι να πετάξει το δωμάτιο να πετάξει μαζί τους  ναι να πετάξει  το διαμέρισμα να πετάει να πάει να πάει να π π ππετάει να προσγειωθεί όπου κάπου που να φτάσει και να κινηθεί κοντά στο που όπου κάπου, μακρια ε σχετικά μακριά απ'το πφφ

αδύναμο.txt

ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα νωρίς το πρωί ήταν βράδυ χωρίς ξυπνητήρι στο χρονόμετρο ή πόνο σε στομάχι μυαλό, χωρίς το ξυπνάω κάθε πρωί ξυπνάω για να συζητάω με έναν γαμιόλη τα προσόντα μου, ούτε με το 4ωρο 8ωρο 12ωρο άουρο άωρο μετάωρο μετέωρο βήμα ντύμα δέρμα μετέωρος, ναι χωρίς όλα αυτά κοίταξα γύρω όλα ήταν εντάξει ήταν φφφφφίου ήταν οκ ήταν μαύρα όλα είναι μαύρα κατάμαυρα καταμαύρα αλλά ναι σε λίγο χρησιμοποίησα το πρώτο παλαμάκι αυτού του μήνα ώστε να πάρει μπρος η νυχτερινή όραση και μμ ωραία μμ μάλιστα μαλάκα πήρε αμέσως οπότε αμέσως αμέ αμέσως άρχισα να διακρίνω κάποια πράγματα μπροστά μου όπως για παράδειγμα μια παλιότερη άναρτηση επιβεβαίωσης υπάρχω-υπάρχόουμε που ήταν ξαπλωμένη απλωμένη αρχειοθετημένη τεντωμένη στο πάτωμα πλάι σε μια φωτογραφία ευχούλη ειδήμονα και βότσαλα κείμενα φύκια άμεσα πρόσωπα προσώπων με τα οποία συνδέεται κανείς με σχέση γαλάζιου μπλε μπλικ μπλοκ ελεύθερου λεξικού αμοιβαίας αγάπης αφοσίωσης και κατανόησης χωρίς κατ'ανάγκη να υπάρχει συγγένεια ή ερωτικό ενδιαφέρον, δίπλα σε όλα αυτά έαν όχι μέσα τους ή εντελώς εκτός τους σε άλλο διαμέρισμα ας πούμε ήταν κάτι σαν χνούδι που μου έμοιαζε και που πικ που μπορεί να ήμουν εγώ πριν τώρα μετά αλλά ναι ρε δεν φαινόταν καλά οπότε άρχισα να κοιτάω πιο ψήλα μήπως δω τίποτα πιο ενδιαφέρον, έτσι λοιπόν στο τέρμα τέρμα  ψηλά ναι στο ταβάνι είδα βλέπω θάλασσα δηλαδή βλέπω βλέπω πως περπατάμε παράλληλα ναι κατά μήκος της θάλασσας σε αυτή την παραλία μαλακία πεζοδρόμιο παγκάκι ρίκι ρίκια ρέικι παπαριά τσίκι ποδηλατόδρομος (μαλάκες δεν χωράνε ποδήλατα εκεί πάτε καλά  παπάρες τι παπαριές είναι αυτές; το λέτε και ποδηλατόδρομο τόσα χρόνια έλεος), σταματάμε απότομα σε φάση ώπα στεκόμαστε μπροστά στη βιτρίνα που έχει ρολόγια, τα κοιτάς με γουρλωμένα μάτια, φέρνεις το κεφάλι κοντά κοντά όλο και πιο κοντά μέχρι που χτυπάς το μέτωπο στο τζάμι ναι κουτουλάς ναι χαμογελάς ναι λες χα ξέρεις ρε εγώ είμαι ρολογομανής και ναι είσαι ρολογομανής σε λίγο όμως η ώρα περνά φεύγεις κι επιστρέφουμε στο σπίτι λιγότερο γυμνοί λιγότερο αλμυροί και το νερό στο ντους ντουζ καίει τόσο που αποφάσιζω δηλαδή αποφασίζουμε ότι δεν έχω δικά μου προβλήματα ή τουλάχιστον τόσα όσα νομίζω οπότε με ανοιχτούς ή ανοιγμένους πόρους και  κόκκινο κατα τόπους δέρμα έρχεται φθινόπωρο σε λίγο χειμώνας και μετά προς άνοιξη καλοκαίρι το βλέπουμε ξανά το αυτό: αυτό το καιρό τώρα: ζεις σε ένα νησί / στη χώρα / ξυπνάς κάθε πρωί (πολύ πολύ πρωί) / για να μου στείλεις μήνυμα το οποίο οκ γράφει: κάτσε αθήνα μαλάκα παλιομαλάκα

λέγεται δεν ξέρω αν εγώ θες να'ρθεις τώρα

δεν χτυπάει το θυροτηλέφωνο γιατί είναι χαλασμένο ή γιατί είσαι εσύ αλλά αυτή τη φορά χτυπάει δηλαδή ακούγεται να χτυπάει κι έτσι χωρίς να ρωτήσω ανοίγω ανοίγει τζζζζ τζζ τζζζζζζζζζζ  τζ τζζζζζζζζ ανοίγω και την πόρτα να δω το χαλάκι που είναι ακόμα στη σωστή θέση δηλαδή γυρισμένο να λέει welcome καθώς βγαίνω λοιπόν ναι ναι ανοίγω για να δω αλλά ακούω, ακούω τα βήματα στην σκάλα γιατί δεν παίρνεις ασανσέρ ή παίρνεις και σταματάς δύο ορόφους πιο κάτω ώστε ναι να κάνεις λίγο λίγη προπόνηση λίγο κάτι χα οκ λοιπόν ειμ μμ ειμμμ είμαι μένω στον πέμμμμ -χρόνια ρινίτιδα- πτο, κρατάω το φως τού των διαδρόμων ανοιχτό με τα δάχτυλα στο διακόπτη ή στο κουδούνι του γείτονα που λείπει για φθινόπωρο, ακούω βήματα που δεν λαχανιάζουν αλλά η φωνή λαχανιάζει και ανεβαίνει ενώ λέει ότι δεν ξέρω τι γίνεται δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτό που ζω αλλά αυτό ζω και τώρα τι να κάνω ας το ζω ας το υποστηρίζω, να το υποστηρίξω πω σκατά πω σκατάα και πω τελικά φτάνει δηλαδή φτάνεις και είσαι εσύ δηλαδή έιγώ, δύο ονόματα σε δύο σώματα, δύο κεφάλια σε ένα μαξιλάρι κάτω από ένα κούφωμα δίπλα σε μια οθόνη πάνω από μόλυνση του περιβάλλοντος και μμαλακίες

σκοτεινιάσει

απόγευμα δροσερό προς βραδάκι απογευματάκι, διακοπές μέσα στις διακοπές στο χωριό στο χωριουδάκι χωρίς παρέα παρεόνι παρεάκι, σκέφτομαι να πάω μια βόλτα εκτός προφίλ ζουζουνάκι πριν πέσει ο ήλιος προφίλ μπουρμπουληθράκι, λοιπόν ναι πάω ξεκινάω, στα δέκα δεκαπέντε βήματα συναντάω δηλαδή συναντώ τα παιδιά της ανάρτησης της γειτονιάς τα οποία παίζουν κάτι που παίρνεις φόρα απ΄το δρόμο με το ποδήλατο και φτάνεις μέχρι την παραλία, τη διασχίζεις με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα και λίγο πριν ακουμπήσει το λάστιχο στο νερό πατάς μπροστινό φρένο, πέφτεις ανάποδη τούμπα με την πλάτη μέσα στα ρηχά και γελάς με δύο δόντια ή μάτια λιγότερα στην καλύτερη περίπτωση, ένα από αυτά τα παιδιά λίγο πριν ξεκινήσει την κούρσα γυρίζει κεφάλι μού λέει καλά το σκεφτήκατε το παιχνίδι μας δηλαδή καλά το περιγράψατε μέσα σας, να σημειώσω απλά ότι σκοπός δεν είναι να πέσουμε στο νερό αλλα το αντίθετο, να ισορροπήσουμε στο ποδήλατο αφού πατήσουμε το φρένο και να μην πέσουμε ενώ ταυτόχρονα καταφέρουμε να κάνουμε μια υπέροχη ωραία πολύ ωραία φιγούρα που θα τη θαύμαζε και κάποιος τόσο κρυόκωλος ψωλοκοπάνας όσο εσείς, ωστόσο πέσατε κοντά πράγμα που μαρτυρεί ότι δεν ξεχνάτε τόσο εύκολα τι κάνατε και εσείς μικρός μαζί με τους φίλους σας άσχετα αν είστε ο μόνος που έρχεται ακόμα στην περιοχή τα καλοκαίρια, αλήθεια είστε ντόπιος; εδώ γεννηθήκατε εδώ μεγαλώσατε; είστε απ΄το χωριό; χωριάτης; βλάχος; κόμπλεξ είχατε; κοτέτσι έχετε είχατε ποτέ; γκλίτσα; γνωρίζατε την ύπαρξη ιδιωτικών σχολείων; γκλιτς; συγγενείς στην αθήνα; πρόβατα; τέλοσπαντων όσο για τα δόντια  που αναφέρατε να σας ενημερώσω πως πρόκειται για μύθο, δεν είναι λογικό να σπάνε δόντια έτσι ούτε να βγαίνουν μάτια, λοιπόν σας εύχομαι καλή συνέχεια, γεια σας και καλή βόλτα, σκέφτομαι τι γεια σας γαμώ το ό, τι και το οτιδήποτε, τελοσπάντων του χαμογελάω και συνεχίζω τη βόλτα, αναρωτιέμαι ένω αποφεύγω τελευταία στιγμή κάτι κακά κούκου (ή ό, τι αυτό ήταν) λοιπόν ναι αναρωτιέμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που μου μίλησαν στον πληθυντικό, α μα ναι ρε ναι ναι η πρώτη πρώτη φορά ήταν η πρώτη φορά που πήγα στα goody's, προσπάθησα να θυμηθώ πως μου φάνηκε αλλά κάτι άλλο μού τράβηξε την προσοχή κι αυτό ήταν η σκιά μου που απλώθηκε και πάγωσε τριγύρω όλο το δρόμο και άρχισα να την πατάω σε κάθε βήμα μου προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, αρχικά τρόμαξα και σκέφτηκα ότι είναι υπεύθυνο εκείνο το παιδί που διάβασε την σκέψη μου αλλά ύστερα αντιλήφθηκα πως απλώς είχε συμβεί αυτό που λέει ο τίτλος οπότε άφησα να συμβεί το ίδιο ή το ανάποδο μέσα μου και συνέχισα 

ε αξίζει να συμβεί αλλά τώρα που το σκέφτηκα αποκλείεται ή ντάξει ξέρωγω #

θα βρεθούμε κάθε πάσχα στον επιτάφιο
θα βρεθούμε κάθε δεκαπενταύγουστο σε εκείνη την μαλακία το μπαρ στην παραλία
ας βρεθούμε μια φορά ας βρεθούμε ας συναντηθούμε στην στάση στο σε κάθε απόσταση που διανύω είσαι/στέκεσαι δίπλα, απέναντι ή μπροστά μου

(όι)