ελαφρύ αποτύπωμα δημοσίευσης στο αναπόσπαστο

το απόγευμα ήταν μια στιγμή της ημέρας το βράδυ ήταν μια στιγμή της ημέρας το πρωί ήταν μια στιγμής της ημέρας, αμέσως μετά συναντηθήκαμε, έτσι το μεσημέρι ήταν η στιγμή της μέρας:
κάτσαμε μέσα σε έναν ίσκιο κάτω από ένα ας πούμε σύνολο κλαδιών αφού γυρίσαμε σχεδόν όλο το ιστορικό τρίγωνο δέντρο περπατώντας, ο ήλιος γύρω έκαιγε εντυπωσιακά και προσωπικά για τέτοια εποχή ενώ εμεις ασφαλείς ασφαλώς, χωρίς τις σκιές μας στο πλάι ή όπου, συζητήσαμε ιδρωμένα, σε πολύ λίγο δροσερά, σε λιγάκι δροσερότερα, ρουφώντας μύτη μνήμη μέλλο μελό ναι συζητήσαμε για το τι θα γίνει, που πάει η φάση και γιατί το στάνταρ είναι τόσο στάνταρ σκατά, η τοποθεσία ορίστηκε αυτόματα στο αυτόματο και ό,τι φωτογραφία βγάλαμε δεν περιείχε πρόσωπα παρά μόνο καταστάσεις τύπου το συντριβάνι μού χαμογελάει άλλα όχι τόσο όσο εσύ, μια στιγμή λίγο νερό μας κάλεσε σε στόμα και όταν γύρισες κεφάλι απ΄την άλλη είπες σφ σφ σφ μαλάκα τι φάση ενώ εγώ γέλασα αρκετά πολύ κι όλα γύρω -ναι φαίνεται απίθανο- αλλά στένεψαν μετά φούσκωσαν πίεσαν μας άνοιξαν μας φούσκωσαν, εμείς δεν θέλαμε και πολύ οπότε χωρίς πολλά πολλά σκάσαμε μέσα στο καύλα δεν είναι στύση, αμέσως σκορπιστήκαμε σε πολλά, προχωρήσαμε σε ηλικία ναι σε χρόνια σερπατίνας και χρόνου ύλης, η τοποθεσία ανοίχτηκε μάς καλοδέχτηκε, ταυτόχρονα την καλοδεχτήκαμε και μεις ωστόστο το κλίμα που αναδύθηκε ως σύνδεσμος απ΄το μπατσοπαράθυρο - μετά την αποτυχία μπλοκαρίσματος από συναντιχρήστη - άρχισε να βαραίνει κεφάλια διότι η εφαρμογή όριζε στίψιμο πέου εμπειρίας και πούλου γνώσης για να λούσουμε τον όποιο γύρω άλλο αέρα αφού πρώτα λουστούμε με εκχύλισμα αντίληψης-αποκάλυψης, καταλάβαμε αμέσως ότι ήταν αδύνατο να μείνουμε εκεί  υπό αυτές τι συνθήκες οπότε αν και τα χρόνια, όπως μας δίδαξε η κάθε χορηγούμενη νεότητα του νέου και του φρέσκου καυτού κολεγιακού ή μη, κουραδιού, δεν μας επέτρεπαν νέες ή παλιότερες φιλίες εμείς τις κάναμε άνευ τηλεπλατφόρμας εαυτοπροστασίας ατόμων και όταν δεν καταφέραμε να δώσουμε τον χαριτοπόλεμο που όπως καλά καταλάβαμε χρειαζόταν το προφίλ, τουλάχιστον ναι βρεθήκαμε στο μη τυποποιημένοι κανόνες επικοινωνίας όπου οι φωνές παρακινούσαν να μιλήσω πιο αργά πιο καθαρά πιο δυνατά γιατί τι έγινε δεν έφαγα κοιμήθηκα ένιωσα σήμερα;

γαμώ

περπάτησα στο ας είναι και στο μάταιο όλη μέρα μέχρι που νύχτωσε και τα είδα πιο καθαρά να αναβοσβήνουν πάνω μου μπροστά μου στον τοίχο μου στο διαμέρισμα στο μου γενικά, λοιπόν μια φωνή  ακούστηκε σαν στόμα απ'έξω και έφερε στο μυαλό μου αδικαιολόγητα το γεγονός σου ναι το άνοιξη προκαλεί το γεγονός σου, αδικαιολόγητα γιατί ούτε η περιγραφή ούτε το γεγονός είχαν ήχο ή μήπως είχαν είχαν έχει; όπως και να'χει την προηγούμενη περίπου τέτοια ώρα ναι πιο αργά ναι χτες στο τρόλεϊ επιστροφής, μάτια κοιτάζουν μάτια που και που μάτια που κρύβονται από πρόσωπα, πρόσωπο, μαλλιά, μασχάλες, μασχάλη, ανάσα μπύρας, σαμπουάν τσιγάρου μπύρας, αγκώνες, οθόνες, αυτιά, ναι μάτια δεν προτιμούν βόλτα στην οθόνη τηλεματικής τρόλεϊ ούτε έξω απ΄το παράθυρο το οποίο ήταν ανοιχτό αλλά άνοιξε τέρμα άνοιξε με νόημα δύναμης όχι τεχνικής μπρατσονέου παπαρέα όταν ακριβώς ακούστηκε δυνατός κοντινός δυνατός δυνατά βήχας δίπλα του, ναι μάτια κοιτούν μάτια ενώ ταυτόχρονα συζητώ μέσω εφαρμογής αέρα αέριους με μικρόβια συνεπιβάτη πως να μπούν στη γαμημένη μύτη του σημερινού βροντόφωνου μπετόβλακα βροντόπαθου που ακούμε τη γνώμη του για όλα σε όλη τη διαδρομή και να τον ταράξουν, λοιπόν μάτια κοιτούν μάτια και όου η στάση μου προηγείται της δικιάς σου διότι ωπ ναι κατεβαίνω ενώ εσύ πω παραμένεις παραμένεις απέναντι απ'την κεντρική αυτόματη πόρτα πόρτες στην αυτόματη αριστερή γωνία που σχηματίζει όρθια θέση με τη βοήθεια αέρινου κάγκελου και κάγκελων, πριν ανοίξει η πόρτα κατευθύνομαι μπροστά απέναντί της, κοιτάζομαι λολ κοιτάζω στο τζάμι καθρέφτη μήπως παίξει και σε δω αλλά παίζει φραουλίνο πουκάμισο συμπαθητικού κοκορόφτερου νεαρού γίγαντα κοκοβιού που καλύπτει τα πάντα, κατεβαίνω περπατάω παράλληλα με τη φορά του λεωφορείου πριν ξεκινήσει και όταν ξεκινάει καταφέρνω να το έχω προσπεράσει μόνο μερικά μέτρα ώστε τότε ναι τότε μαλάκα ναι ναι τότε να είναι η στιγμή να γυρίσω με φάτσα στο δρόμο και να κάνω ναι να προσποιηθώ ότι περιμένω να περάσει για να περάσω απέναντι οπότε ναιι να σε δω μια φορά ακόμα, το πραγματοποιώ σε βλέπω και ντάξει

βουίσω

το ρολό μέσα στο οποίο αναπτυχθήκαμε είχε έντονο μήκος αλλά αυτό δεν έλεγε τίποτα από μόνο του όπως δεν έλεγε τίποτα καθόλου καθόλου τίποτα και το ίδιο το ρολό, το μόνο που μπορούσε να πει ή έλεγε έλεγαν κάτι είναι ήταν έιι εμείς όποτε αφού ξεπεράσαμε τον πρώτο δεύτερο combo κάμπο κόμπο αμιλίας μιλήσαμε το ένα στο άλλο σαν τοποθετήσεις μέσα σε περιβάλλον που κλωτσούσε το αυτονόητο ως λέξη ως έννοια ως χαρακτήρα και όταν όλο αυτό έσβησε δεν χωρίσαμε δρόμους ούτε αγκώνες ούτε μεταπτυχιακά ούτε προφίλ απλά προσαρμοστήκαμε στο νέο περιβάλλον που ήταν συνήθως απέναντι ή μέσα σε μια παραμονή που άξιζε κάθε κόπο με κάθε τρόπο διότι και να παραμένεις θέλει πω-πω-κό-πο άσχετα αν εσύ ή εγώ πάγωνες πάγωνα το νέο incognito παράθυρο ως μέθοδο ασφάλειας και συνήθως μερικού οργασμού σε πλάνο τα μάτια βγάζουν μάτια χωρίς μάτια τελειώνουν μάτια, οπότε αν και δεν στηθήκαμε σταθήκαμε στο ιστορικό, στις άνω τελείες ή στα άνω κάτω συμπεράσματα και πατήσια, περπατήσαμε κάθε δρόμο της πόλης εκείνης που περιέχεται η περιοχή αυτή και το μόνο που βλέπαμε δηλαδή τελικά τελικά έβλεπα μερικά μερικώς βλέπω σε κάθε άλλο νέο ημιγνώριμο αέρα ήταν είναι ισοδύναμα τού πάω βασιλόπουλο στον βασιλόπουλο και τού δείξε μου τον φίλο σου για να σε κάνω αόρατο, όμως αυτά δεν έχουν τόσο σημασία όπως δεν έχουν είχαν και τα αυτά τα μακρουλά πυκνά κείμενα με ιδεονομίζω ή ιδεονοήματα νομίσματα φιλίας και απορίας, το μόνο που ίσως σημασίιζε όχι ως εαυτοπροστασία και μόκο σύνολο ναι όχι ως έτσι φυσικά γιατί δεν υπήρξαν ούτε πληθυντικοί  ούτε εν ως προς ζεν, ναι δεν δεν ρε ναι ίσως το μόνο που σημασίιζε σημασιίζει ήταν είναι να διαβάσω κάτι που καταλήγει στο ή αρχίζει με το ή περιέχει μόνο το βουΐζω χωρίς τα διαλυτικά  και χωρίς τη διάρκεια, τα οποία μετακομίζουν αν και ναι έχουν μετακομίσει ξανά στο παρελθόν εκεί, μετακομίζουν πάλι τώρα πάλι πάλι στο είμαι,  διαλυτικά λοιπόν, διαλυτικά στο είμαι

κύρια ακολουθία

στεκόσουν απέναντι, μπροστά απ΄το σκαλοπάτι, πίσω απ΄τα κεφάλια, κάτω απ΄τα μάτια, πάνω απ΄τις φλόγες, μέσα στην καύση



τύρβη ή τύβση

το φως της εφαρμογής φακός ήταν έντονο γιατί το είχες ρυθμίσει να είναι έντονο έντονα ή ήταν εργοστασιακά έντονα έντονο ναι δεν ξέρω αλλά όπως και να'χει το χρειάστηκες έντονα φουλ έντονο όταν ο ευχούλης που μοιραζόταν το στρώμα μαζί σου πρόσθεσε σκάλες στη μέση του τέλους της περιπέτειας και συ δεν είχες αρκετό χρόνο να τραβήξεις απ΄τη συνθήκη κάτι σε ακτινοβολία, έτσι νυχτοχέριασες δηλαδή υπνοχέριασες με το ένα χέρι το μάλλον δεξί στο πάτωμα, ένα πάτωμα που ήταν αρκετά παγωμένο ναι πω αρκετά κρύο αλλά δεν ένιωσες κάτι δεν ένιωσες τίποτα γιατί σκοπός ήταν να αγγίξεις την συσκευή και μάλιστα ναι, ναι ναι την άγγιξες και όχι απλά την άγγιξες την έπιασες την ξεκλείδωσες αν και δεν χρειαζόταν και αυτό που χρειαζόσουν ξεχύθηκε σε κάθετη αθόρυβη προβολή ώστε οι σκάλες δεδομένα που ανεβαίνεις να είναι οι ίδιες με τις σκάλες συνδέσεις που κατεβαίνεις και το πριν μη ορατό σκοτάδι, σκοτεινότερα σκοτεινό σαν υπέρυθρη ημίσβηστη επανάληψη αλλά και σαν προοπτική:
έχει φως και όταν δεν έχει, γεμίζει ο αέρας λόγια,
δεν έχει φως και όταν έχει, γεμίζει ο αέρας λόγια,
σβήσε τα λόγια

περιμένω νέα σου #

έτσι, έφτασε δηλαδή ήρθε βράδυ αλλά επειδή έχεις συνηθίσει, στην περιοχή που ζεις, να έρχεται κάθε μέρα, αδιαφορείς, ναι εσύ αδιαφορείς οπότε εκείνο για να σου τραβήξει την προσοχή σε κρατάει καθ'όλη τη διάρκειά του ξύπνιο με μια σκέψη που σου περνάει  μέσω της εφαρμογής ήχων ήχοι ψυγείου και  η οποία αυτή εαυτή σκέψη διαστέλλεται με την εισπνοή, διαστέλλεται με την εκπνοή και τελικά συστέλλεται όταν πραγματώνεις νυχτερινή όραση κρατώντας την αναπνοή και παρατηρώντας το αποστολή κειμένου χωρίς δεύτερη ή πρώτη ανάγνωση, χωρίς δεύτερη σκέψη με το αργκ της στιγμής και το όι του τίτλου:

ανταγωνισμός σημαίνει φως φώτα πολλά φώτα στο δωμάτιο ενώ κοιμάσαι

ανταγωνισμός σημαίνει φως φώτα πολλά φώτα στο δωμάτιο ενώ κοιμάσαι, εντάξει κάποιοι κοιμούνται με φωτάκι με φώτα ρε με φωτεινό ευχούλη ναι οκ κοιμούνται αλλά τι να σου πω προσωπικά αν με ρωτας αν ναι αν με ρωτάς οκ δε με ενδιαφέρει ο πρώτος δε με ενδιαφέρει ο τελευταίος ούτε αυτός σε όποια σειρά στην μέση στη άκρη δε με ενδιαφέρει το αγώνισμα ρε, τι τι τι σε ενδιαφέρει; τι τι;) με ενδιαφέρει το τελικό ν να μη μπαίνει σωστά να μη μπαίνει καθόλου πριν τις λέξεις και το ήτα μέσα στη ήττα να μη τονίζεται (μέσα στη νίκη να εξαφανίζεται): μέσα στη νύχτα να μη τονίζομαι μέσα στη μέρα να μη τονίζεσαι μέσα στη μέρα να μη τονίζομαι μέσα στη νύχτα να μη τονίζεσαι (να εξαφανίζομαι να εξαφανίζεσαι)


(όι)

αάτμητο

ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα φουλ χαλαρά και αρκετά γαμώ μιας και το προηγούμενο βράδυ ήταν αρκετά χαλαρά χαλαρό και φουλ γαμώ χωρίς ιδιαίτερο κάτι ή λόγο, λοιπόν χωρίς να χάσω χρόνο ή κάτι, κάτι σκέφτηκα ναι κάτι κάτι άρχισα να σκέφτομαι πάνω στο τι ακολουθεί το επόμενο χρονικό διάστημα και αμέεσως αμέσως αμέσως αμέσως ξεκίνησε να βρέχει σκατούλες στο πρόσωπό μου, ναι ναι,  απίθανα υπέροχες σκατές σκατούλες τις οποίες πήρα μαζί με το συννεφάκι τους για πρωινό αλλά και για δεκατιανό μιας και το καθυστέρησα ή το προέλαβα λίγο, σε λίγο αφού είδα ότι η μπαταρία  και η  ευεξία μου ήταν στο 87% και αφού ένιωσα μια δύναμη η οποία ίσως όπως μου απάντησα εκείνη τη στιγμή οφείλεται στη μαρμελάδα φράουλα με -30% ζάχαρη που έστρωσα στο συννεφάκι ή στην σκέψη της τάρτας φράουλας που δοκιμασα στα γενέθλια τού ίδια είναι τα αφεντικά αριστερά και δεξιά πριν καιρό, ναι αφού έγιναν αυτά, θεώρησα όχι άδικα ότι όλα είχαν καθαρίσει πια και ήμουν στο έτοιμο τα πάντα έτοιμα να ξεκινήσω για το επόμενο χρονικό διάστημα, οπότε ντύθηκα με ό,τι είχα προετοιμάσει από χτες στο πουφ και ουφ ξάπλωσα μέχρι το μεσημέρι ήταν απόγευμα είναι βράδυ και σε γλείφω μέχρι να γλυκοχαράξει




βίωση

πριν νυχτώσει άρχισε σιγά σιγά να σκοτεινιάζει να σκοτεινιάζει μέχρι την στιγμή που μαύρισε εντελώς και αναγκάστηκε αντί να σκορπίσει σε αυτόνοα ή αν δεν υπάρχει αυτόνοα τότε αυτόνομα κομμάτια κομματάκια και να πάρει φωτιά φωτιές να πάρουν φωτιά φωτιές φωτίτσες ψοφίτσες οκ ναι αντί για αυτό το πράγμα, να σηκωθεί πάει κάνει ναι να σηκωθεί να κάνει κάτι ώστε να ξεχαστεί, λοιπόν αυτό το ξεχαστεί όταν το κινείσαι με άλλα λόγια όταν το λειτουργείς κάθεται πολύ γαμημένα στο λαιμό και πνίγει έπνιξε αλλά όπως και να'χει τελικά το έκανε, κάτι το έκανε δηλαδή κάτι έκανε και αυτό ήταν πλύσιμο πιάτων και απόλυτη αφοσίωση στον αμετρονόμο ναι ναι στον ήχο των νερών βρύσης βρυσούλας που σκάνε κατά τη διάρκεια, όταν τέλειωσε είχε βρέξει όλη την βαμβακερή περιοχή γύρω απ΄τον αφαλό αλλά και πιο κάτω στο όι φόρμα και πιο μέσα πιο μέσα το νερό είχε φτάσει στο βρακί στο βρακάκι με αποτέλεσμα η υγρασία να προηγείται της γνώσης και κάποιες τελευταίες σταγόνες νερού που έμειναν μεμέ μημή μεμή απ' έξω ή έπεσαν στο κακά κούκου πάτωμα να σχολιάζουν η μία στην άλλη κοίτα κοίτα έι μάγκα κοίτα: είσοδος σε εσώρουχο - είσοδος σε εσώρουχο, έτσι τόσο στεγνό στεγνά επέστρεψε μόνο αμετρομόνο στο δωμάτιο, φώτισε το πρόσωπο και όσα διάβασε τα ξαναδιάβασε μέχρι να ξημερώσει το επειδή κάτι μου βρωμάει αναγκάζομαι να πάω πίσω σε κάτι που βρώμαγε το ίδιο αλλά τώρα από απόσταση μυρίζει τσουρέκι κάστανο με λευκή σοκολάτα ή μέχρι να ξημερώσει το επειδή κάτι μου βρωμάει αναγκάζομαι να πάω πίσω σε κάτι που βρώμαγε το ίδιο αλλά τώρα από απόσταση μυρίζει αφράτη μηλόπιτα με κρέμα βανίλια ή να ξημερώσει νέτα beta σκέτα

3πιβεβαίωση

το πάρα πολύ πρωί ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα στο όλα ήταν καλύτερα πριν όλα είναι καλύτερα τώρα σαν πριν σαν τώρα και οδηγήθηκα κατευθείαν με μισό μάτι, ολόκληρο αντίχειρα και μισολόκληρο δείκτη στην εφαρμογή που μου ανοίγει καλύτερα το μάτι το ματάκι τα ματάκια και αποτελεί τον πρώτο προορισμό της μέρας, τον τελευταίο της νύχτας, καταγράφει το πέρασμά τους ενώ κατά τη διάρκειά τους δεν καταγράφει ότι οι φορές που ξεφύσησα ήταν περισσότερες από αυτές που μίλησα σήμερα χτες ή αύριο, λοιπόν λέω δεν πειράζει τι σε νοιάζει δεν σε νοιάζει με πειράζει δεν πειράζεi, σηκώνομαι πάω στην τουαλέτα, τοποθετούμαι δεν τοποθετούμαι τοποθετούμαι, κατουράω τις επαφές μου, κατουράω τις επαφές σου, κατουράω τις επαφές που είχαμε ή τυχαία τυχερά άτυχα θα έχουμε, κατουριέμαι από φόβο γέλια ή νεύρα ή απλά ρε γιατί γιατί να σκέφτομαι τέτοια πράχματα  οπότε ναι τελειώνοντας τώρα τι; α ναι να πλυθώ, πλένομαι, άλλο; α να βγω για κουλούρι ναι ας βγω για κουλούρι εντάξει ναι μμ ντάξει η αλήθεια είναι πως και οι δυο κοντινοί κοντινότατοί μου φούρνοι έχουν φουλ καλό κουλούρι αλλά στον έναν ο αυτόματος ποιητής πωλητής μοιάζει να εννοεί την -όχι ουχί ρίμα- καλημέρα που λέει οπότε κατευθύνομαι σε αυτό, λίγο πριν φτάσω ευχούλης παρέα με ζουζούνι ευχούλη μού φράζουν το δρόμο, με τραμπουκίζουν, μου λένε μαρμελάδα ψηλέ τέλειωνε πέσε τη συνταγή τα λεφτά ή τα σπόρια σου, λέω μέλι μάγκα δεν έχω τίποτα τσιφ τσίκι, ενοχλούνται και αναβοσβήνουν ταυτόχρονα, με τη μία βγάζουν φωτοσουγιά και απειλούν, λέω έλα οκ κάτσε, βγάζω απ΄τα χέρια μου ό,τι είχα και τους το δίνω, δεν τους αρκεί, συνεχίζουν να απειλούν, το ζουζούνι βαριέται μετά από λίγο και λέει άστον μωρέ μωρέ γάμα τον, ο άλλος λέει κοφτά όχι, το ζουζούνι μού απευθύνεται μου γνέφει τρέξε τρέξε ,τσιμπάω τρέχω, ο ευχούλης με αφήνει λίγο να απομακρυνθώ στη συνέχεια ετοιμάζει άλμα μερικών μέτρων το επιχειρεί ναι το κάνει  με φτάνει και χωρίς να χάσει άλλο χρόνο ή χρώμα με καρφώνει πίσω στην πλάτη με τον φωτοσουγιά  που για την περίσταση τον μετατρέπει σε άι όου συσκευή, τραβάει ρουφάει όλες τις εφαρμογές που είχα διαθέσιμες όλες τις επαφές που είχα αδιάθετες, μου φτύνει λίγο σουσάμι απ΄τα κουλουράκια που θα 'παιρνα, λέει να μάθεις άλλη φορά να τρέχεις παλιοπίκλα ξάπλωσε τώρα να σε πιει το έδαφος του dj ypedafos και φεύγει, λοιπόν κάνω λίγη ώρα τον ψόφιο, λίγη ώρα τον πιο ψόφιο και μετά από λίγο νιώθω ψόφιος αλλά πρέπει να σηκωθώ και σιγά σιγά ανασηκώνομαι σηκώνομαι, όμως όου ωχ κάτι αισθάνομαι κάτι πω ρε κάτι πίσω, βάζω το χέρι μου ω μαλάκα μαλάκα σχισμή πληγή με κάρφωσε με τρύπησε με ρούφηξε μου ρούφηξε, ω κοίτα ωω μαλά ω μαλάακα κάτι ρέει ω ιι ω τα δάχτυλα μου γέμισαν αστρόσκονη κορμί της, πω τι κάνω τώρα, ταξί βγαίνει εκείνη τη στιγμή ολοκίτρινο ολόχνουδο από κορμό κουφάλα δέντρου που δεν ξέρω πως βρέθηκε στην περιοχή (και το ταξί και το δέντρο και η περιοχή δηλαδή), οδηγάει άτομο που μάλλον δεν είναι αλλά μοιάζει με πρόσωπο με με το οποίο συνδέομαι με με με σχέση αμοιβαίας αγάπης αφοσίωσης κατανόησης χωρίς να υπάρχει συγγένεια ή ερωτικό ενδιαφέρον, ναι μοιάζει πολύ μοιάζει και σιγοψιθυρίζει εκείνο αυτό το τραγούδι που έλεγε λέει: μείνε κοντά μου μια βραδιά, κάνω ρουθούνι νόημα το σταματάω, λέω έι να σου πω έι άκου με, ρε έχω χτυπηθεί βοήθησε με συ σέε σε παρακαλώ, γυρίζει το κεφάλι με κοιτάζει λέει: σόρυ, ό,τι κάνω ό,τι γράφω ό,τι λέω παρεξηγείται οπότε δεν θα μπορέσω και εξαφανίζεται σε φλάση ή φάση τσαφ επιβεβαιώνοντας τον τίτλο και το μοιάζει, σκέφτομαι οκ γάμα το άτομο γάμα και το πρόσωπο, κάτι κάτι πρέπει να κάνω, συνειδητοποιώ ότι ναι ρεε έχω έξτρα παλαμάκια γι'αυτό το μήνα οπότε αμέσως χρησιμοποιώ δυο (ένα συν ένα) για να επουλωθεί η πληγή, κι έτσι γίνεται οκ επουλώνεται όμορφα σύντομα ωραία, ωραία και γαμώ τώρα δεν είμαι αλλά νιώθω καλύτερα ή προς καλύτερα οπότε ας γυρίσω σπίτι ε και γύρισα γυρίζω



ε ή το άνω τελεία

κάθομαι σκέφτομαι πάνω απο λίγη ώρα σκέφτομαι ναι σκέφτομαι και κοιτάζω το τι κάνεις και το ερωτηματικό που έχω γράψει που δεν έχω στείλει που έχω γράψει που ακόμα δεν έχω στείλει που έχω γράψει που δεν έχω στείλει ενώ η οθόνη σβήνει, την ανάβω, σβήνει, την ανάβω σε λίγο πάλι σβήνει, την ανάβω κι ακόμα δεν έχω στείλει ό, τι έχω γράψει και δεν έχω στείλει, που έχω γράψει αφού πρώτα έχω απενεργοποιήσει την αυτόματη διόρθωση γιατί αν την είχα ενεργοποιήσει μάλλον θα είχε απενεργοποιηθεί το τι κάνεις θα είχε απενεργοποιηθεί το ερωτηματικό και θα είχε ενεργοποιηθεί το σε θέλω και το τελεία 

προαποδοχή 2018

περπάτησα κατά μήκος της γραμμής, το προφίλ που με παρακολουθούσε με ακολουθούσε, παρατήρησα πως ήταν όλο όλο μόνο μόνο δάχτυλα κυρίως δείκτες, χωρίς καθόλου μάτια και με κοιτούσε χωρίς να με κοιτάει ξέρεις ναι μάλλον με αυτή την πλάγια κωλόραση περιστέρι, οκ χμουκ λοιπόν οδηγήθηκα με αυτό το βάρος και με νέο πω πω πολύ φρέσκο σταθερό βηματισμό (ο οποίος χαϊδεύει, δεν συστήνει, δεν μολύνει το ό,τι πατάς το κάθε ό,τι παρακάμπτεις)  στο σημείο που η γραμμή συνέχιζε κι εγώ σταματούσα, έτσι όταν έφτασα η γραμμή σταμάτησε, εγώ συνέχισα, τα δεδομένα έπαψαν και γύρω μου εμφανίστηκαν εικόνες ετικετών παρέα με τις συντομεύσεις τους που έγραφαν όλες το ίδιο πράγμα μα μεν σε διαφορετικά χρώματα δεν δε: στο κλαδί που κάθεσαι ενώ πριονίζεις βυθίσου και πέσε χωρίς ήχο (ή ναι ρε έστω έστω με λίγο), έπειτα βγες, τέλος σήκω κάτσε σήκω, αργότερα ok

ως νέα προτεραιότητας πράξης

χτες ήταν σάββατο σήμερα παρασκευή, παρασκευή τού βράδυ προπαρασκευή τού είμαι, διάλογος εμφανίζεται με τη δημιουργία προσωρινού θόλωματος στο τζάμι και φωτίζεται  με φωτεινή φωτεινούλα υδρόγειο υδρόγειος σφαίρα:

-θες κάτι;
-ναι σαφώς
-οκ σου δίνω διαλυτικά στο είμαι
-οκ τα βλέπω, τα παίρνω, τα ρέστα μου αλλά ρε μου τα'χεις ξαναδώσει
-ε εντάξει δεν πειράζει
-οκ

την επόμενη ίδια μέρα, απόγευμαμεσημέρι ξυπνάω δηλαδή με ξυπνάω με φρυγανιά αφράτη τραγανή και με μείγμα βοτάνων μπαχαρικών φρούτων για ρόφημα γιατί ρε είναι πιο ήπιο για το στομάχι και έχεις ένα θέμα με το στομάχι τελευταία πάντα ε; λοιπόν ναι ναι γιατί ; μήπως να σωματοποιείς λιγότερο και να αερίζεις το δωμάτιο το πρωί περισσότερο δηλαδή πάρα πάρα πολύ καλά; λοιπόν ναι ναι δεν ξέρω θα φροντίσω θα δω ντάξει πίνω και λουίζα είναι γαμώ λουίζα ρε, λοπόν ντάξει ντάξει σε λίγο νυχτώνει οκ  σουρουπώνει περνάω προσπερνάω με φουλ ηλεκτροκίνηση τον ισθμό τον οποίο χρησιμοποιείς ως θήκη για αγαπημένα λίστα ή ως σκαλοπάτι επόμενη πίστα, λοιπόν καθρεφτάκι στα γεγονότα εντάξει καθρεφτάκι καθρεπτάκι και στα πρόσωπα, κοιτάζω έξω αλλά παπάκια αντί για έξω βλέπω αντανάκλαση μάγουλο μάτι μαλλί κοκορόφτερου κοκορίκου πω πως είμαι έτσι γαμώτο και πίσω κύριο που παίζει στο mute αυτό που λέει σε άλλους κυρίους γιατί δεν θέλω να ακούσω, επόμενη στάση σταθμός επιστροφή και με το τελευταίο φουλ νέο ηλεκτρονικό παλαμάκι παλαμάμα της χρονιάς μου, αυτόματη μεταφορα στο διαμέρισμα μέσα σε κουβέρτα απέναντι από τοίχο πλάι σε φουλ μαλακά-γευστικά μπισκότα και μελομακάρονα με παίρνει ο ύπνος σε στάση καναπέ και όταν ξυπνάω είναι αυτή η βδομάδα μεταξύ χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς όπως σημειώθηκε στις 28 δεκέμβρη του 2015 και αποτυπώθηκε ως προτεραιότητα πράξης ναι είναι αυτή η βδομάδα γιατί:

α) καθώς ετοιμάζομαι να βγω, βλλλέπω κοινόχρηστα να ξεκλειδώνουν να μπαίνουν να ξανακλειδώνουν, να μου κάνουν ανάλυση της κατάστασής τους, να λένε χρόνια πολλά μάγκα και τέλος να ξαπλώνουν χαλαρά κάτω από κλεδιά, μισοφαγωμένο μπισκοτάκι, λαστιχάκι και μολυβάκι ικεαρ

β) καθώς ξεκλειδώνω και κλειδώνω, πάνω στην  πόρτα παρατηρώ χαραγμένο μήνυμα από τρίγωνο κάλαντο που λεει παλιοαρχίδι άλλη φορά να ανοίγεις όταν σου χτυπάμε, μπινέ ναι και μη πεις ότι δεν ήσουν μέσα, ακούγαμε που έβραζε η καφετιέρα, παλιολέρα

γ)καθώς κατεβαίνω με το ασανσέρ παίζει αντίστροφη αντιστοίχιση μέτρηση ορόφων 5 4 3 2 1 και αντί για ισόγειο, καλή χρονιά και φωνητικό μήνυμα από  δήμαρχο αθηναίου


τελοσπάντων βγαίνω στο δρόμο, αέρας άερι αέριαλ σκουπιδιού μαζί με άχνα από κάτουρα κάνουν τη βραδιά που έρχεται μαγική μαγική μαγεμένη, περπατάω αιθαλοπερπατάω, στολές πάνω σε μηχανές  με σταματάνε στο επόμενο στενό μού λένε ψιτ που πας εσύ, ξεμπερδεύουμε γρήγορα γιατί τις εξαφανίζω με το τελευταίο παλαμάκι που έχω γι'αυτό τον χρόνο, συνεχίζω βήμα βήμα βηματάκι φθάνω στην στάση, υπάρχει δηλαδή επικρατεί μια κάποια ένταση, κύριος απευθύνεται σε κύριο, επικαλείται κύριο, σατανίζεται, ζητά ενεργοποίηση ειδικού μηχανισμού αναγνώρισης άσκοπης χρήση κόρνας ο οποίος όταν αντιληφθεί κάτι τέτοιο, αυτόματα παίρνει τον ήχο της και την ίδια την κόρνα και τα τοποθετεί παρέα με κάποια ανταλλακτικά, στον κώλο του οδηγού, το τρόλεϊ έρχεται, δεν είναι αυτό που θέλω αλλά μπαίνω, κάθομαι όρθιος στη φυσαρμόνικα, νεαρός γίγαντας πλησιάζει, μου καρφώνει βύσμα στο κεφάλι, φοράει τις ψείρες του, με φωτίζει, με κάνει scroll down, χτυπάει ποδαράκι στο ρυθμό της άγιας trap νύχτας, παρατηρεί ότι έχει ένα νέο μήνυμα οπότε μου πατάει το μάτι, διαβάζει, εκνευρίζεται, μου το βγάζει, με βάζει στο τσεπάκι του, στην επόμενη στάση κατεβαίνουμε, κάπως ξεγλιστράω, τζαμαρία γρηγόουρη με παρακινεί να μπω στο χωριό του άι όου άου βασίλη που είναι εκεί κοντά, την κοιτάζω με μισό μάτια αλλά ντάξει ναι το παίρνω απόφαση ας μπω, μπαίνω, φθάνω στο παγοδρόμιο, προσπερνάω, κάπως χάνομαι σε σκοτάδια, ακούγεται que sera  sera, ομάδα πατημένων προφυλακτικών με προσεγγίζει, ο αρχηγός τους μου συστήνεται ως du du ru again, με ρωτά τι δουλειά έχω εδώ, απαντάω ότι χάθηκα, μου λέει ότι δεν είναι κάτι που θα 'πρεπε να συμβεί αλλά γιαυτό είμαστε εμείς εδώ, σφυρίζει δυνατά λοιπόν στην ομάδα του, αγκαλιάζονται αδελφικά, στέκονται έτσι πλάι πλάι, τεντώνονται, δημιουργούν μια αστραφτερή γέφυρα μιας και τα περισσότερα φωσφορίζουν, μου λένε έλα διέσχισε και θα βρεθείς εκεί που επιθυμείς δηλαδή εκεί που πρέπει να επιθυμείς στο ένα πρέπει που πρέπει, οκ λέω, συγκινούμαι κάπως, τα χαιρετάω με γροθιά  και κλίση αγκώνα στον αέρα, ξεκινάω να βαδίζω πάνω τους, συνεχίζω αυτό για ώρα μέχρι που φθάνω σε ταράτσα πολυκατοικίας, με καλωσορίζει τζων, σκέφτομαι ότι είναι τέτοιες μέρες που είναι τέτοιες τέτοιες που που που  πρέπει να συμφιλιωθώ ακόμα και με τζων, του δίνω το χέρι μου, με οδηγεί σε ξαπλώστρα, φέρνει το καλοκαίρι και κάτι δροσερό να πιω, η ώρα περνά, χαλαρώνω, η νύχτα δεν περνάει, απλώνεται, απλώνομαι μέσα της, οπότε τώρα ναι δε φαίνομαι καθόλου, είμαι οπουδήποτε, είμαι οποισδήποτε, ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι αυτό ήμουν είμαι και πριν οπότε εγκαταλείπω, σηκώνομαι απ΄την ξαπλώστρα, κλείνω μάτι στον τζων, κατεβαίνω στο δρόμο όλα συμβαίνουν στο δωμάτιο

ουδετερότητα αρκετά συγκεκριμένης μέρας

το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε απόγευμα κι όταν ήρθε βράδυ ήταν μεσημέρι οπότε βγήκαμε μια βόλτα πριν σκοτεινιάσει στα σκοτεινά κι επιστρέψαμε  χωρίς ψώνια  ο καθένας στον χώρο του μέχρι να περάσει λίγο η ώρα και να ζήσουμε ξανά πάλι ξανά το βγαίνω από inbox μπαίνω στον ύπνο σου

1ος

επιστροφή μεσημέρι ύστερα απ΄το ξυπνάς κάθε πρωί ξυπνάς για να συζητάς με έναν γαμιόλη τα προσόντα σου, βροχή πιτσιλάει μόνο το πρόσωπο και πω εκνευρίζει αλλά δυναμώνει όταν φτάνεις στην πιλοτή με τις σακούλες γεμάτες χέρια άρα οκ εντάξει όλα καλά, ανεβαίνεις στο διαμέρισμα, ακουμπάς τα ψώνια στο τραπέζι της κουζίνας, οι θέσεις τους τα περιμένουν με λαχτάρα αλλά δεν το δείχνουν γιατί είσαι μπροστά, τα κλειδιά είναι κάπου μπλεγμένα μέσα εκεί και μετά το απόγευμα θα τα ψάχνεις γύρω στη μισή ώρα και δεν θα τα βρίσκεις, λοιπόν βγάζεις σιγά σιγά τα πράγματα και μοιράζεσαι ανάμεσα σε ψυγείο συρτάρια και ντουλάπια, φυσικά η σακούλα που περέχει τα αυγά θα ανοίξει μόνη της και κείνα θα γλιστρήσουν όλα μαζί μαζί με την συσκευασία τους, εκείνη δεν θα τα προστατέψει ενώ σπάνε κι απλώνονται στο πάτωμα, εσύ θα τσαντιστείς αρκετά πολύ  και για να ηρεμήσεις θα πας δίπλα στο άλλο δωμάτιο για να μην έχεις οπτική ρινική επαφή και να  φας αρχικά ένα και στη συνέχεια άλλο ένα μαλακό cookie  με κομμάτια σοκολάτας, λευκής σοκολάτας και σοκολάτας γάλακτος, αμέσως μετά θα πας πίσω στο σημείο, θα φωτογραφίσεις το θέαμα για να το μοιραστείς με τις επαφές σου, θα κάνεις το κόλπο με το κομμάτι αλουμινόχαρτο στο μάτι της κουζίνας  που βάζεις λίγο ζάχαρη πάνω του το ζεσταίνεις λίγο και σπάνε οι μυρωδιές πολύ και και κι και συγκεκριμένα τώρα η αυγουλίλα, τέλος θα αρχίσεις να καθαρίζεις και να σκέφτεσαι κι όταν τελειώσεις το καθαρίζεις θα συνεχίσεις το σκέφτεσαι το οποίο θα λέει ό, τι έλεγε και πριν: καλύτερα δέντρο 

HTTP 403

συναντηθήκαμε τυχαία ενώ πήγαινες κάπου και πήγαινα όπου, συναντηθήκαμε διασταυρωθήκαμε δηλαδή διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, είχαμε πολύ καιρό να τα πούμε να βρεθούμε να ειδωθούμε να μιλήσουμε ίσως από τότε που πάψαμε να τα λέμε να βρισκόμαστε να βλεπόμαστε να μιλάμε οπότε ήταν εύκολο αρκετά εύκολο να κάνω ότι δεν σε είδα γιατί ήμουν αφηρημένος ή γιατί χτυπάει κόντρα ο ήλιος και να κάνεις ότι δεν με γνώρισες γιατί έχω αλλάξει ή γιατί αυξήθηκε η μυωπία σου, τελικά έκανα πως δεν σε γνώρισα κι έκανες πως δεν με είδες ενώ ξεφυσήσαμε ταυτόχρονα όταν η απόσταση πλάτης και πλάτης έγινε ίση με την απόσταση αναπνοής ανάσας ήταν ίση με την απόσταση σε θέλω δεν σε θέλω είναι ίση με την απόσταση είσαι εδώ είμαι εκεί θα είναι ίση με την απόσταση είμαι εδώ είσαι εκεί ας είναι ίση με το η απόσταση είναι η πιο ουσιαστική επαφή

πρ²

περπατήσαμε δηλαδή περπάτησα τουλάχιστον τρεις φορές γύρω απ΄το κτίριο αλλά πόρτα δεν βρήκα δεν έβρισκα οπότε δεν μπήκα δεν έμπαινα κι άρχισα να σκέφτομαι πω μάγκα πω μαλάκα τι τι  ε τι τιι ωραία που είναι, στ' αλήθεια ρε πόσο γαμώ είναι έτσι περιστροφή χωρίς είσοδο, ναι περιστροφή χωρίς είσοδο σε κάνει να νιώθεις πιο όμορφα κι από ευχούλη αν και σίγουρα ναι ναι άμα συνέχιζα θα ζαλιζόμουν μετά από λίγο και θα ξερνούσα ή θα ψιλοξερνούσα αλλά όχι ντάξει δεν είναι όπως ο μύλος στην παιδική χαρά, ούτε όπως ο καθρέφτης τζάμι στην εφηβική χαρά, ούτε όπως το τζάμι  καθρέφτης στην μετεφηβική χαρά, ούτε όπως η οθόνη στην ενήλικη ζωή χαρά

ούριος (οκτωβρίου και ναι)°

φυσάει αα φσ φυσάει σφυρίζει σφυράει, γρήγορα γρήγορα κατεβάζει την τέντα, την τεντώνει για να πετάξει το μπαλκόνι να πετάξει το δωμάτιο να πετάξει μαζί τους  ναι να πετάξει  το διαμέρισμα να πετάει να πάει να πάει να π π ππετάει να προσγειωθεί όπου κάπου που να φτάσει και να κινηθεί κοντά στο που όπου κάπου, μακρια ε σχετικά μακριά απ'το πφφ

αδύναμο.txt

ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα νωρίς το πρωί ήταν βράδυ χωρίς ξυπνητήρι στο χρονόμετρο ή πόνο σε στομάχι μυαλό, χωρίς το ξυπνάω κάθε πρωί ξυπνάω για να συζητάω με έναν γαμιόλη τα προσόντα μου, ούτε με το 4ωρο 8ωρο 12ωρο άουρο άωρο μετάωρο μετέωρο βήμα ντύμα δέρμα μετέωρος, ναι χωρίς όλα αυτά κοίταξα γύρω όλα ήταν εντάξει ήταν φφφφφίου ήταν οκ ήταν μαύρα όλα είναι μαύρα κατάμαυρα καταμαύρα αλλά ναι σε λίγο χρησιμοποίησα το πρώτο παλαμάκι αυτού του μήνα ώστε να πάρει μπρος η νυχτερινή όραση και μμ ωραία μμ μάλιστα μαλάκα πήρε αμέσως οπότε αμέσως αμέ αμέσως άρχισα να διακρίνω κάποια πράγματα μπροστά μου όπως για παράδειγμα μια παλιότερη άναρτηση επιβεβαίωσης υπάρχω-υπάρχόουμε που ήταν ξαπλωμένη απλωμένη αρχειοθετημένη τεντωμένη στο πάτωμα πλάι σε μια φωτογραφία ευχούλη ειδήμονα και βότσαλα κείμενα φύκια άμεσα πρόσωπα προσώπων με τα οποία συνδέεται κανείς με σχέση γαλάζιου μπλε μπλικ μπλοκ ελεύθερου λεξικού αμοιβαίας αγάπης αφοσίωσης και κατανόησης χωρίς κατ'ανάγκη να υπάρχει συγγένεια ή ερωτικό ενδιαφέρον, δίπλα σε όλα αυτά έαν όχι μέσα τους ή εντελώς εκτός τους σε άλλο διαμέρισμα ας πούμε ήταν κάτι σαν χνούδι που μου έμοιαζε και που πικ που μπορεί να ήμουν εγώ πριν τώρα μετά αλλά ναι ρε δεν φαινόταν καλά οπότε άρχισα να κοιτάω πιο ψήλα μήπως δω τίποτα πιο ενδιαφέρον, έτσι λοιπόν στο τέρμα τέρμα  ψηλά ναι στο ταβάνι είδα βλέπω θάλασσα δηλαδή βλέπω βλέπω πως περπατάμε παράλληλα ναι κατά μήκος της θάλασσας σε αυτή την παραλία μαλακία πεζοδρόμιο παγκάκι ρίκι ρίκια ρέικι παπαριά τσίκι ποδηλατόδρομος (μαλάκες δεν χωράνε ποδήλατα εκεί πάτε καλά  παπάρες τι παπαριές είναι αυτές; το λέτε και ποδηλατόδρομο τόσα χρόνια έλεος), σταματάμε απότομα σε φάση ώπα στεκόμαστε μπροστά στη βιτρίνα που έχει ρολόγια, τα κοιτάς με γουρλωμένα μάτια, φέρνεις το κεφάλι κοντά κοντά όλο και πιο κοντά μέχρι που χτυπάς το μέτωπο στο τζάμι ναι κουτουλάς ναι χαμογελάς ναι λες χα ξέρεις ρε εγώ είμαι ρολογομανής και ναι είσαι ρολογομανής σε λίγο όμως η ώρα περνά φεύγεις κι επιστρέφουμε στο σπίτι λιγότερο γυμνοί λιγότερο αλμυροί και το νερό στο ντους ντουζ καίει τόσο που αποφάσιζω δηλαδή αποφασίζουμε ότι δεν έχω δικά μου προβλήματα ή τουλάχιστον τόσα όσα νομίζω οπότε με ανοιχτούς ή ανοιγμένους πόρους και  κόκκινο κατα τόπους δέρμα έρχεται φθινόπωρο σε λίγο χειμώνας και μετά προς άνοιξη καλοκαίρι το βλέπουμε ξανά το αυτό: αυτό το καιρό τώρα: ζεις σε ένα νησί / στη χώρα / ξυπνάς κάθε πρωί (πολύ πολύ πρωί) / για να μου στείλεις μήνυμα το οποίο οκ γράφει: κάτσε αθήνα μαλάκα παλιομαλάκα

λέγεται δεν ξέρω αν εγώ θες να'ρθεις τώρα

δεν χτυπάει το θυροτηλέφωνο γιατί είναι χαλασμένο ή γιατί είσαι εσύ αλλά αυτή τη φορά χτυπάει δηλαδή ακούγεται να χτυπάει κι έτσι χωρίς να ρωτήσω ανοίγω ανοίγει τζζζζ τζζ τζζζζζζζζζζ  τζ τζζζζζζζζ ανοίγω και την πόρτα να δω το χαλάκι που είναι ακόμα στη σωστή θέση δηλαδή γυρισμένο να λέει welcome καθώς βγαίνω λοιπόν ναι ναι ανοίγω για να δω αλλά ακούω, ακούω τα βήματα στην σκάλα γιατί δεν παίρνεις ασανσέρ ή παίρνεις και σταματάς δύο ορόφους πιο κάτω ώστε ναι να κάνεις λίγο λίγη προπόνηση λίγο κάτι χα οκ λοιπόν ειμ μμ ειμμμ είμαι μένω στον πέμμμμ -χρόνια ρινίτιδα- πτο, κρατάω το φως τού των διαδρόμων ανοιχτό με τα δάχτυλα στο διακόπτη ή στο κουδούνι του γείτονα που λείπει για φθινόπωρο, ακούω βήματα που δεν λαχανιάζουν αλλά η φωνή λαχανιάζει και ανεβαίνει ενώ λέει ότι δεν ξέρω τι γίνεται δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτό που ζω αλλά αυτό ζω και τώρα τι να κάνω ας το ζω ας το υποστηρίζω, να το υποστηρίξω πω σκατά πω σκατάα και πω τελικά φτάνει δηλαδή φτάνεις και είσαι εσύ δηλαδή έιγώ, δύο ονόματα σε δύο σώματα, δύο κεφάλια σε ένα μαξιλάρι κάτω από ένα κούφωμα δίπλα σε μια οθόνη πάνω από μόλυνση του περιβάλλοντος και μμαλακίες

σκοτεινιάσει

απόγευμα δροσερό προς βραδάκι απογευματάκι, διακοπές μέσα στις διακοπές στο χωριό στο χωριουδάκι χωρίς παρέα παρεόνι παρεάκι, σκέφτομαι να πάω μια βόλτα εκτός προφίλ ζουζουνάκι πριν πέσει ο ήλιος προφίλ μπουρμπουληθράκι, λοιπόν ναι πάω ξεκινάω, στα δέκα δεκαπέντε βήματα συναντάω δηλαδή συναντώ τα παιδιά της ανάρτησης της γειτονιάς τα οποία παίζουν κάτι που παίρνεις φόρα απ΄το δρόμο με το ποδήλατο και φτάνεις μέχρι την παραλία, τη διασχίζεις με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα και λίγο πριν ακουμπήσει το λάστιχο στο νερό πατάς μπροστινό φρένο, πέφτεις ανάποδη τούμπα με την πλάτη μέσα στα ρηχά και γελάς με δύο δόντια ή μάτια λιγότερα στην καλύτερη περίπτωση, ένα από αυτά τα παιδιά λίγο πριν ξεκινήσει την κούρσα γυρίζει κεφάλι μού λέει καλά το σκεφτήκατε το παιχνίδι μας δηλαδή καλά το περιγράψατε μέσα σας, να σημειώσω απλά ότι σκοπός δεν είναι να πέσουμε στο νερό αλλα το αντίθετο, να ισορροπήσουμε στο ποδήλατο αφού πατήσουμε το φρένο και να μην πέσουμε ενώ ταυτόχρονα καταφέρουμε να κάνουμε μια υπέροχη ωραία πολύ ωραία φιγούρα που θα τη θαύμαζε και κάποιος τόσο κρυόκωλος ψωλοκοπάνας όσο εσείς, ωστόσο πέσατε κοντά πράγμα που μαρτυρεί ότι δεν ξεχνάτε τόσο εύκολα τι κάνατε και εσείς μικρός μαζί με τους φίλους σας άσχετα αν είστε ο μόνος που έρχεται ακόμα στην περιοχή τα καλοκαίρια, αλήθεια είστε ντόπιος; εδώ γεννηθήκατε εδώ μεγαλώσατε; είστε απ΄το χωριό; χωριάτης; βλάχος; κόμπλεξ είχατε; κοτέτσι έχετε είχατε ποτέ; γκλίτσα; γνωρίζατε την ύπαρξη ιδιωτικών σχολείων; γκλιτς; συγγενείς στην αθήνα; πρόβατα; τέλοσπαντων όσο για τα δόντια  που αναφέρατε να σας ενημερώσω πως πρόκειται για μύθο, δεν είναι λογικό να σπάνε δόντια έτσι ούτε να βγαίνουν μάτια, λοιπόν σας εύχομαι καλή συνέχεια, γεια σας και καλή βόλτα, σκέφτομαι τι γεια σας γαμώ το ό, τι και το οτιδήποτε, τελοσπάντων του χαμογελάω και συνεχίζω τη βόλτα, αναρωτιέμαι ένω αποφεύγω τελευταία στιγμή κάτι κακά κούκου (ή ό, τι αυτό ήταν) λοιπόν ναι αναρωτιέμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που μου μίλησαν στον πληθυντικό, α μα ναι ρε ναι ναι η πρώτη πρώτη φορά ήταν η πρώτη φορά που πήγα στα goody's, προσπάθησα να θυμηθώ πως μου φάνηκε αλλά κάτι άλλο μού τράβηξε την προσοχή κι αυτό ήταν η σκιά μου που απλώθηκε και πάγωσε τριγύρω όλο το δρόμο και άρχισα να την πατάω σε κάθε βήμα μου προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, αρχικά τρόμαξα και σκέφτηκα ότι είναι υπεύθυνο εκείνο το παιδί που διάβασε την σκέψη μου αλλά ύστερα αντιλήφθηκα πως απλώς είχε συμβεί αυτό που λέει ο τίτλος οπότε άφησα να συμβεί το ίδιο ή το ανάποδο μέσα μου και συνέχισα 

ε αξίζει να συμβεί αλλά τώρα που το σκέφτηκα αποκλείεται ή ντάξει ξέρωγω #

θα βρεθούμε κάθε πάσχα στον επιτάφιο
θα βρεθούμε κάθε δεκαπενταύγουστο σε εκείνη την μαλακία το μπαρ στην παραλία
ας βρεθούμε μια φορά ας βρεθούμε ας συναντηθούμε στην στάση στο σε κάθε απόσταση που διανύω είσαι/στέκεσαι δίπλα, απέναντι ή μπροστά μου

(όι)

δύο μάτια μια ματιά

μετά από εκείνη την στιγμή που είναι τώρα, τοποθέτησα το ένα μάτι απαλά μέσα στο άλλο, κοίταξα κάτω, στη συνέχεια πάνω, ύστερα γύρω τριγύρω, πριν από αυτά πίσω, τέλος μπροστά

έγκριση δόμησης / άλωση

βρήκαμε τσιμεντόλιθο, κάτσαμε: δύο κεφάλια στον αέρα-δύο κώλοι σε ένα τσιμεντόλιθο-δύο ονόματα σε δύο σώματα: η ώρα έστελνε τον ήλιο για ύπνο-η εποχή τον κρατούσε λίγο παραπάνω οπότε μου πρότεινες όσο είναι ακόμα καιρός να διαβάσω δυνατά τι γράφει ο απέναντι άλλος αέρας μιας και η μυωπία δεν στο επέτρεπε, έγνεψα οκ και δεν πέρασαν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να ακουστεί η φωνή μου: 

ρίψη έρωτα ρίπαρε τον έρωτα δεν βγάζει αγάπη αγάπησε την αγάπη δεν βγάζει αγάπη

χαμογέλασες και είπες ότι αποκλείεται μαλλλάκα να λέει αυτό,
χαμογέλασα και είπα πως όχι ρε αυτό λέει ξεκόλλλλα
είπες ότι καλά οκ δεν σε πιστεύω / είπα πως δεν με νοιάζει  χέστηκα ποτέ σου
μου έκανες κωλοδάχτυλο και μου το κόλλησες στη μύτη σού δάγκωσα το δάχτυλο και σου είπα αυτό να το βάλεις στον κώλο σου, τελικά το 'βαλες μέσα στο στόμα μου, το διατήρησα και το διατήρησες εκεί μέχρι το επόμενο ξαφνικά





ξαφνικά ή πιο μετά νύχτωσε αλλά μας είχε μείνει αρκετή νυχτερινή όραση απ΄τον προηγούμενο μήνα (γύρω στα πενήντα πέντε λεπτά εγώ γύρω στα εξηντα δύο εσύ) οπότε με ένα παλαμάκι ο καθένας την/τις ενεργοποιήσαμε και βλέπαμε μια χαρά

αποφασίσαμε πως είχε έρθει η ώρα να μετακινηθούμε ναι ναι  ήταν ώρα

σηκωθήκαμε με σχήματα στο δέρμα δηλαδή στους γλουτούς τα οποία δεν μπορούσαμε να δούμε λόγω του σημείου  αλλά μπορούσαμε να τα νιώσουμε στο χέρι και να τα ξύσουμε, ο καθένας τα δικά του δηλαδή 

αναχύχλωση

απόγευμα προς βραδάκι μάς ξύπνησαν τα μαξιλάρια  απότομα και κάπως άγαρμπα, η φριτέζα η κουτάλι  η κατσαρόλα και ο τοστιέρα ήταν ήδη έτοιμες και το πιστολάκι μόλις είχε βγει απ'το μπάνιο και ντυνόνταν, έπρεπε λοιπόν να κάνουμε το ίδιο δηλαδή να ετοιμαστούμε γρήγορα γρήγορα σβέλτα για να μην τσαντιστούν περισσότερο μιας και οκ ξεχαστήκαμε και μας πήρε ο ύπνος, αφού κλειδώσαμε και ξεκλειδώσαμε την πόρτα τρεις φορές για να σιγουρευτώ ότι δεν ξέχασα θερμοσίφωνα ή κανένα μάτι της κουζίνας ανοιχτό, κατεβήκαμε τις σκάλες το ένα πίσω απ'το άλλο, στην πιλοτή συναντήσαμε τον καθρέφτη της εισόδου που είχε βγει να κατουρήσει λίγο τα ρολόγια της δεη και λίγο τον διαχειριστή που πότιζε τον τοίχο, μας ρώτησε που πάμε και αν είναι να περάσει μετά όταν σχολάσει, του είπαμε ότι μας περιμένουν στον μπλε κάδο πίσω απ΄την πλατεία και ότι θα είμαστε μέχρι αργά εκεί οπότε να έρθει στάνταρ μετά να αράξουμε, στην συνέχεια περπατήσαμε λίγο γρήγορα γιατί φαίνεται ότι είχαμε καθυστερήσει αρκετά με αυτά και με αυτά, το ραντεβού μας δηλαδή μια φίλη κουρτίνα με την συγκάτοικο της κουρτίνα μπάνιου και την παρέα τους ευτυχώς έστειλαν δεκαοχτούρα λίγο πριν φτάσουμε ότι θα αργήσουν οπότε μας έφυγε το άγχος, όταν λοιπόν φτάσαμε, ψάξαμε βρήκαμε εύκολα ευτυχώς και κάτσαμε σε ένα καναπεδάκι μια λεκάνη χωρίς καζανάκι και κάτι κουφώματα δίπλα και πίσω απ΄τον κάδο με την ευχή να μην περάσει να τα πάρει κανείς και μας σηκώσουν αν και δε νομίζω είχε νυχτώσει, πράγματι δεν ήρθε κανείς και πραγματικά άργησε ελάχιστα η άλλη παρέα οπότε όταν ήρθαν αφού βολευτήκαμε όλοι συμφωνήσαμε πως εκτός από μια τρύπια πλαστική λεκάνη, ένα απορρυπαντικό δύο μαλακτικά δέκα λογαριασμούς σκισμένους στα τέσσερα, τρια τέσσερα σπασμένα ποτήρια  που είχαμε ήδη πάρει να πάρουμε και λίγο καμένα φασολάκια που πέταξε  ένας παπάρας απ΄την απέναντι πολυκατοικία (τον είδε το φανάρι και μας είπε ότι τον στάμπαρε για να βγάζει μόνο κόκκινο όταν θέλει να περάσει το δρόμο αυτός), αφού συμπληρώσαμε τον αέρα μας τα κοιτάξαμε  περάσαμε όλο το βράδυ μαζί τους και τα επιστρέψαμε πίσω μέσα στον κάδο, όσο για τα φασολάκια προσφέρθηκε ένας μικρός μεγάλος φακός να τα πάει στον καφέ κάδο που τώρα δεν θυμάμαι που ήταν πάντως όχι πολύ μακριά, τέλοσπαντων κάτσαμε  περάσαμε και μεθύσαμε υπέροχα μέχρι τις 3 περίπου μετά τα μεσάνυχτα όπου ήρθε το απορριματοφόρο να μαζέψει, φυσικά τσακωθήκαμε όπως κάθε φορά γιατί είδαμε ότι μπερδεύει τα σκουπίδια των μπλε κάδων με τους άλλους οπότε έπεσαν κάτι καντήλια και ψιλές ειδικά με τον τιμόνι και τον λεβιέ που ήταν πάρα πολύ εριστικοί κι έλεγαν στ'αρχίδια μας θα σας γαμήσουμε άπλυτοι και τέτοια αλλά μετά διαλυθήκαμε στο ήσυχο ήσυχα άγρια και γυρίσαμε σπιτι να ξεράσουμε και να ξεραθούμε

έτσι

δεν μ'αρέσει που είναι τα πράγματα έτσι, δεν μου αρέσει που έχουν τα πράγματα έτσι, αλλά μου αρέσει ναι μ'αρέσει που δεν ανήκεις στα πράγματα, 

ταυτίσου;

στεκόμαστε δηλαδή στέκεστε δύο-μπροστά στη θάλασσα, τουβλάκι ο καθένας στο χέρι, ταυτόχρονη πλάγια ρίψη στο ποιος θα κάνει περισσότερα ψαράκια, ο ένας ρίχνει στέκει κοιτάει μετράει πανηγυρίζει ή βρίζει που δεν πανηγυρίζει, ο άλλος ένας (όχι ο ένας άλλος) ρίχνει στρίβει και φεύγει

(όι)

διάσταση διάθεσης προσωπικής ανάπτυξης

βήμα βήμα βηματάκι κατεβαίνω αυτό τον τεράστιο δρόμο που βγάζει σε κάτι ηλίθιες αλλά και γλυκούλες -γιατί μου θυμίζουν κάτι γλυκό- γέφυρες, κάθεσαι στην άκρη μιας ανοιχτής πόρτας σχεδόν κάτω απ΄το ας πούμε κούφωμά της, πίσω σου ή πάνω σου φαρμακείο επιγραφή φαρμακείου α ω όχι μαλακία δεν ειναι φαρμακείο μπέρδεψα τους σταυρούς, είναι ιατρικό διαγνωστικό κέντρο ή σκέτο διαγνωστικό ή σκέτο ιατρικό οκ, όπως και να'χει τα παπούτσια σου είναι πολύχρωμα φάση φύσει εσπαντρίγιες εσπαντρίγια άουτς άι ω όου τραβάνε το βλέμμα, το βλέμμα σου φωτεινό, ίσως το πιο φωτεινό, μελαχρινό πρόσωπο φωτεινό οικείο τραβάει το βλέμμα, όλο το υπόλοιπο σώμα μέσα σε ντύμα λευκό λευκή ποδιά λευκή, άραγε είναι ιατρική νοσηλευτική δεν ξέρω αλλά τραβάει το βλέμμα,  βέβαια το δικό μου δεν τραβιέται με τίποτα γενικά οκ ας το αναγνωρίσω ρε ναι δεν λειτουργεί τώρα κινείται με αναμένο λαμπάκι ρεζέρβα περιφερειακής όρασης μέχρι τη μέση της απόστασης που πήγα να διανύσω όπου το μετανιώνω ναι οκ το μετανιώνω, γυρίζω για να κάνω τι άραγε αλλά γυρίζω και αντί για σένα μπροστά στο ιατρικό διαγνωστικό κέντρο βλέπω εμένα στο τζάμι της πόρτας του ιατρικού διαγνωστικού κέντρου η οποία πόρτα ναι πω εκείνη την στιγμή ανοίγει αυτόματα και αμέσως με ρουφάει ως αντανάκλαση μέσα της και ναι φαντάζομαι σε συναντώ δηλαδή σε συναντάω μπροστά από γκισέ ενώ ήδη έχω φτάσει στο φούρνο και έχει τελειώσει και το πολύσπορο και και και το ολικής άλεσης τέτοια ώρα που πήγα

ανέπαφη χρήση χωρίς αραίωση

ναι οκ σειρά είχε το α δεν καταλαβαίνεις τόσο ώστε να υποθέτεις κι όμως αχά καταλάβαινα
χωρίς να υποθέσω πως εκείνα τα δύο χρώματα έρχονται σιγά σιγά σιγά κοντά, όλο και πιο κοντά ήρθαν ναι ναι και όταν τελικά μπήκε το ένα μέσα στο άλλο επικράτησε το ένα απ΄τα δυο αντί να δημιουργηθεί ένα νέο, οπότε ναι μαλακίες

αϊργία

μετά τη δουλειά συζητήσαμε για τη δουλειά με σταυροπόδια