ΠΕΡ ΟΠΕΡ ΛΕΚ

με συνείδηση της κατάφασης

2012-01-24T18:05:00.004+02:00

Ξύνεσαι λίγο πιο χαμηλά απ΄το γόνατο ενώ το σταυροπόδι κόβει το τραπέζι πιο ψηλά στη μέση και το χέρι δηλαδή το μπράτσο όταν επιστρέφει στη θέση που ορίζεις
-ως θέση:του σημειώνω κάτι με τη βοήθεια πληκτρολογίου- γίνεται (παρέα με το άλλο μπράτσο το οποίο είναι και δείχνει σταθερό) παρένθεση.Περιεχόμενό της,αέρας,περιεχόμενό της,κενό,περιεχόμενό της,θαμπό,κατεβάζεις το πηγούνι,σκύβεις τα μάτια,τεντώνεις το λαιμό,το κεφάλι παράλληλο με το πάτωμα,παρατηρείς,βλέπεις μπούτια,τα δικά σου,ξαφνικά σε πιάνεις απ'τα μαλλιά,σε τραβάς πίσω,η καρέκλα πέφτει μπροστά,ο θόρυβος ξεσηκώνει τη ζωή του διαμερίσματος από κάτω,εκείνη όμως δεν αντιδρά παρά μόνο αργότερα στην συνέλευση της πολυκατοικίας ουρλιάζει,παρέα της,ουρλιάζεις και εσύ,σταδιακά χαμηλώνεις την ένταση μέχρι η φωνή να σβήσει και το σώμα να μεταφερθεί στο πριν,στο πάτωμα χωρίς γαμημένα αποσιωπητικά χωρίς γαμημένα εισαγωγικά χωρίς γαμημένες παρενθέσεις χωρίς γαμημένα κόμματα χωρίς γαμημένους τονους χωρις γαμημενη ορθογραφεια χορις λεξης.

κάτω απ΄το πουκάμισο σου έτοιμος

2012-01-09T20:44:00.005+02:00

-σχηματίζω επόμενο, άρα αυθόρμητα λέω ότι ζωγραφίζω μέλλον-
το πίσω μέρος του στυλό πιέζει την περιοχή γύρω απ΄το στόμα,ξαποσταίνει στο κέντρο μικρής τρύπας που ανόιγουν τα χείλη-τώρα σημειώνω στην παλάμη,φυσάω φού ουφουού σφυρίζω απ΄τις άκρες,γράφω,γράφω,γράφω,γράμφ,γράφφφ,γκ γκ γρρ γράφωξαναγράφω, επεκτείνω τη γραμμή της ζωής,ύστερα πιέζω με δύναμη,μουντζουρώνω,την κόβω σε πολλά σημεία,τη χωρίζω την ενώνω τη χωρίζω,τα δάκτυλα αντιδρούν,κρατούν τη μύτη(τη μύτη ναι τη μύτη του στυλό που θα έσταζε παλιά αααλλά στάζει ακόμα μελάνι)σε απόσταση,την αναγκάζουν να υποχωρήσει μέχρι ΟΛΟ α! ΟΛΟ το σώμα στο οποίο ανήκει,μέσα στην κοιλότητα να εισχωρήσει,στον οισοφάγο να κυλήσει,στο στομάχι για λίγο να κολλήσει,πλίοοουπ να γλιστρίσει ωπ να γλυστρίσει και έξω στο παρόν να καταλήξει-

__

2011-11-17T22:02:00.002+02:00

Βάζεις τόνο στο όνομα σου και το υπογραμμίζεις.
Πιο πάνω η φράση ιδρώνει,γλιστράει κάτω απ΄το κενό,πάνω στην επόμενη γραμμή γαντζώνεται,τρέμει,υποχωρεί,κρέμεται στην τελευταία,υποχωρεί,πατάει το όνομα σου,το απορροφά,βαραίνει,κυλάει,πέφτει έξω απ΄το χαρτί,ξεκουράζεται στα πόδια σου,απλώνεις το χέρι,την αγγίζεις,απότομα με τα δάκτυλα την σφίγγεις,πνίγεται,σιγοσβήνει αλλά φωτίζει,στην παλάμη τη φέρνεις,στη γλώσσα την τοποθετείς,κλείνεις το στόμα,την σχηματίζεις,ανοίγεις το στόμα,την αποβάλλεις.

ήσυχα ζωντανά

2011-10-06T22:19:00.005+03:00

Γυρίζεις-στέκεσαι πάνω από-σελίδες,κάτω από ίσκιο αφήνεσαι,μέσα σε δροσιά ναι χμ ναι τυλίγεσαι,έρχομαι απ΄τα δεξιά,το πρόσωπο σου καθρεπτίζει χλωμό σταθερά,τα χέρια μου ιδρώνουν,επανέρχονται,οι συστάσεις τραυματίζουν την εικόνα,για μία γκρουχχ μία στιγμή το δεξί μου μάτι αντιστοιχεί στο αριστερό σου,το αριστερό μου στο δεξί σου,τα κεφάλια γύρω αλλοιώνονται ως το σημείο μηδέν-δηλαδή αχ σβήνουν-από την σύντομη απώλεια περιφερειακής όρασης,τα γεια ξεσπάνε,οι μύτες γυρίζουν,οι καφέδες καταφθάνουν.Τα γράμματα του ονόματος σου σχηματίζονται στη γλώσσα μου,τα χείλη δεν ανοίγουν,καταπίνω,νιώθω όσο καίει εκείνο το οποίο καίγεται εντός αλλά η στάχτη του σκορπίζεται εκτός.Η θάλασσα απλώνεται,τα βραχάκια έχουν σημαιάκι γλυκού κατακτητή,ο ήλιος αγγίζει την πλάτη σου,γυρίζεις την καρέκλα να απολαύσεις ό,τι εκπέμπει,δεν μαυρίζεις,υποφέρεις στο αέναο λευκό,εξασθενείς,ξεφυσάς-στο δικό μου ανύποπτο περιθώριο παρατηρώ κάθε κίνηση-ζωντανεύεις,βουτάς,βγαίνεις,στεγνώνεις,η σκιά σου σχηματίζει κάτοψη η οποία δεν με περιλαμβάνει,η ώρα του φαγητού πλησιάζει,δεν σκοτεινιάζει μα η κάτοψη χάνεται,πατώ στην άδεια από καρδούλες επιφάνεια,αναχωρώ.
(στο κάποιο χρονικό διάστημα μετά,κατά τη διάρκεια παρένθεσης και ταυτοποίσης σε πληθυντικό αριθμό,η συνάντηση αναγνωρίζει μικρόκοσμο,οι αισθήσεις γαβγίζουν το γκξιζζζ δίκαιο,πολλαπλασιάζονται,περπατάνε σε κατηφόρες,κλείνονται σε δωμάτια με αρώματα και παπλώματα στις ντουλάπες,αναπτύσσουν κοινό χαμόγελο,συνεχίζουν όσο το περιέχουν και ζούν ταυτόχρονα)

σβήσε τα λόγια #

2011-09-14T15:05:00.001+03:00

έχει φως και όταν δεν έχει,γεμίζει ο αέρας λόγια
δεν έχει φως και όταν έχει,γεμίζει ο αέρας λόγια

αποσυνείδηση (σβήνω τα κόμματα και σημειώνω)

2011-09-05T21:26:00.005+03:00

στο δρόμο με αγριοκοιτάς γίνομαι μαύρος με αγριοκοιτάς γίνομαι λευκός με αγριοκοιτάς γίνομαι άνθρωπος με γκρεμίζεις

νερό ή το νερό;

2011-09-01T16:52:00.004+03:00

Απολαμβάνει το απόγευμα πίσω απ΄τον τοίχο,χαμογελά,γυρίζει ώμο,το σχήμα ξεμένει μπροστά στην οθόνη,χέρι επιστρέφει,στην άλλη άκρη το στέλνει,εκείνη τεντώνει,κάτω το ρίχνει,αυτόματα το μπλέκει,με μια κίνηση το πνίγει,δειλά το αφήνει,απότομα το λύνει,αργά το ξεπλένει,αργά το σβήνει.

απλοποίηση ρυθμίσεων

2011-08-26T17:52:00.005+03:00

Πλάι στο τραπέζι,σε καρεκλάκι,κάθομαι,περιμένω ενώ γίνομαι δεύτερο ενικό και διπλό υπογραμμισμένο κενό μετά από το κόμμα αυτό,__κοιτάζεις αριστερά-δεξιά,παίζεις με το κινητό,σκέφτεσαι το θολό,βουτάς εντός του,επιστρέφεις στην αρχική κατάσταση μετά την τελεία.Σηκώνομαι,ξανακάθομαι,τα λεπτά περνούν δηλαδή ναι μαλάκα προσπερνούν,η παραγγελία δε δίνεται μόνη,η αναμονή σβήνει,αναδύεσαι,τα μαύρα σε ντύνουν,τα μάτια σε γδύνουν,τα μάτια μου σου δίνουν παρέα,δείχνουν αλλού όταν δε μιλάς,τις στιγμές που μιλάς δείχνουν αλλού,επιστρέφουν,σου μιλούν γλυκερά και επιστρέφουν στο δείχνουν αλλού,μα φαντάζονται εσένα πριν απ΄το κείμενο,μετά το δωμάτιο,δίπλα στο δρόμο,έξω απ΄τον ήχο,μέσα στη ζωή.

εγωδότης

2011-08-24T15:18:00.005+03:00

Γδύνεσαι δίπλα στη λεκάνη,πετάς τα ρούχα πάνω της,στο δέρμα έχει μείνει άμμος,ξεπλένεσαι με δάκρια,το φθινόπωρο τα παρατηρεί,ο χειμώνας τα παγώνει,καβαλάς το σχήμα,κυλάς έξω απ΄το μπάνιο,στο χωλ διπλώνεις,στην κουζίνα ξεδιπλώνεις,σπας,το σπας,λυγίζεις υπολογίζεις την απόσταση,ισιώνεις,φτάνεις στο σαλόνι,γλιστράς,επιστρέφεις με κύμα πίσω στο δωμάτιο,κλείνεις πόρτα,ανοίγεις σκέψη-ξετυλίγεις ερώτηση,απαντάς με γλώσσα εκτός μέτρου η οποία αναπηδά πίσω από σκαμένα χείλη παράγωντας ήχο μόνο σε σένα δηλαδή μόνο για σένα,συναντάς την άνοιξη,κοιτάς τα μάτια της,μεταφέρεις τα δικά σου στο λαιμό της,την κλωτσάς,τη ρίχνεις,την πατάς,εκείνη αντιδρά,από χαμηλά σε φτύνει,θαμπώνεις,σκύβεις,μυτερά δάκτυλα από μισό ζευγάρι χέρια-δικά σου-την τρυπούν,τα υπόλοιπα τη σφίγγουν,σκάει,πυρολουλούδια ανεμίζουν μετά την έκρηξη,πηδάς τα πιάνεις,τα φέρνεις στο στόμα,καταπίνεις,αυτόματα ανακατεύεσαι,τα αποβάλλεις,αμέσως τα μαζεύεις,τα μαδάς,καθαρίζεις,απ΄το παράθυρο τα πετάς,συναντάς εμπόδιο το τζάμι,πέφτουν κάτω,περπατάς κυκλικά από πάνω τους,κουράζεσαι,το καλοκαίρι σου στρώνει,ξαπλώνεις,το στρώμα είναι μαλακό,αλλάζεις πλευρό,πέφτεις στο νερό,κοιμάσαι.

ζουν

2011-08-19T16:55:00.003+03:00

ζευγάρια πλατσουρίζουν,ζευγάρια μάτια καραδωκούν,τα κοιτούν και ανοιγοκλείνουν,θολώνουν,στέκουν μισόκλειστα αποκτούν σώμα και μονολογούν με πετσέτες περασμένες στο λαιμό για ιδέες που στέκουν στο λαιμό και μένουν,ύστερα δάκρια γεμίζουν,ώμο δε βρίσκουν μα ακουμπούν δείκτες που σε παλάμες αναλογούν,οι οποίες το σήμα λαμβάνουν και τα κλείνουν

ανάμεσα καθρεπτάκι ενδιάμεσα

2011-07-21T20:31:00.005+03:00

Κυλάς στο νερό,δεν το πίνεις,εκείνο αντιδρά,εξατμίζεται,ένα σύννεφο το αποκτά,έρχεται,φθάνει,στέκεται ψηλά πάνω σου έτοιμο να βρέξει.Με το σαγόνι το δείχνεις, με το δάκτυλο το κοιτάς,με τα μάτια του χαμογελάς,με το χαμόγελο το σβήνεις,το περιεχόμενο ρουφάς και καταπίνεις.

καισυστολή;

2011-06-29T23:24:00.005+03:00

Περπατάμε,μου λες δεν θέλω να περπατάμε θέλω να πετάμε και πετάμε.

Συζητάμε,μου λες δεν θέλω να συζητάμε θέλω να σκεφτόμαστε και σκεφτόμαστε.

Νιώθουμε,μου λες δεν θέλω να νιώθουμε θέλω να παρακολουθούμε και παρακολουθούμε.

Επιβιώνουμε,σου λεω δεν θέλω να επιβιώνουμε θέλω να ζούμε.

αστρόπεδο

2011-05-03T00:05:00.006+03:00

κάθε μέρα έρχεσαι,γλιστράς σε στρογγυλή επιφάνεια κυλάς μπροστά μου,δέχεσαι το λείο αχ σαν αυλή μου το αιφνίδιο μμ σαν σκυλόσπιτό μου.Λάστιχο ξετυλίγεις το κρεμάς στο λαιμό, πίνεις νερό όταν ανοίγεις τη βρύση, με παρακολουθείς πως σε κοιτώ και κλείνεις τα μάτια σαν να ενοχλεί έντονα ο ήλιος,ενώ έχει ήδη σουρουπώσει.Ύστερα τα ανοίγεις,κάπως φωταγωγημένα σου φαίνονται,κάνεις κίνηση με το ουφ χέρι,περπατάς κατευθύνεσαι,σκύβεις με χαϊδεύεις στο μάγουλο καθώς ανεβαίνεις τη σκάλα,το δεντρόσπιτο είναι μικρό αλλά μας χωρά και τους δύο.Ανέρχομαι,κλειδώνεις με κερί,κλεινόμαστε στο μη κάθε τι,λύνεις το μαγιό σου,αυτόματα ιδρώνεις και ανάσκελα αφήνεσαι στο ξύλινο πάτωμα το οποίο αντιδρά,σε καταπίνει το δωμάτιο στενεύει,φεύγω απ΄το παράθυρο,γαντζώνομαι στην κουρτίνα αγγίζω το έδαφος,μου πιάνεις τον αστράγαλο με ρίχνεις πάνω σου και κοιμόμαστε όπως κοιμηθήκαμε όπως ξυπνήσαμε μαζί.

πίσω τροφή

2011-03-22T10:17:00.012+02:00

Ήλιος μπαίνει από παράθυρο,αέρας σταματάει στο παράθυρο,κουβέντες επιστρέφουν και γλιστρούν ως την πόρτα,ενώ υγρασία πάτωμα।

-στις οχτώμιση θα περάσει να σε πάρει,κοίτα να είσαι έτοιμος μαλάκα όχι σαν την άλλη φορά που τραβήχτηκε και συ και εσύ ήσουν ακόμα στο μπάνιο για ντους στο μπάνιο καθυστερείς α ναι στο μέρος στο γιατί α ναι χμ ναι γιατί

Το ΟΚ μου τραβάει τα μαλλιά(ειδικά όταν το αισθάνομαι με κεφαλαία το διαβάζω),το ναι μου τα στεγνώνει(dos),μία χλωμή παρουσία(μη χαθείς ασπιρίνη μη λιώσεις στο στο κουτάλι ζήσε στορ στοστο στόμα κορμί)αναλαμβάνει να με ντύσει।Ύστερα σημειώνω με το μακρύ μου,πως όλα τα να των προτάσεων μέχρι εδώ,θα συγκεντρωθούν στο κοντό μου διάστημα(το οποίο ας έρθει με την είσοδο της άνω κάτω τελείας εκτός παρένθεσης γέννηση,εντός της επεθαύμα),ενώ πρώτα ενωθούν με παύλες και πλάι δεξιά με την αυτοκόλλητη κατάχρηση θα,δημιουργώντας αίσθηση ρυθμού ή μελωδίας:να-να-να-ναθα

Τώρα και πια στο πληθυντικό αριθμό του ένα,ξεχνάμε το μουσική φτιάχνουν άνθρωποι,το ήχους κατασκευάζουν οι άνθρωποι και τοποθετούμε μπεμπιλίνο στα αυτιά,τασάκι στο στόμα,παλάμη στη μύτη,καθρέπτη στα μάτια,δόνηση στο υπόλοιπο σώμα,μικροφωνική στην αισθητή αν σκέψη χα μυαλό, ώστε η μέρα που έφτασε μετά την επόμενη,δε μας δυσκολεύει στο θέμα γούστο ζουζούνι,παρά μόνο σάλιο αφήνει για να εξατμιστεί με τη γνωριμία νινί και να στερεοποιηθεί ως γεγονός με την αντίληψη της συμπάθειας κυριαρχίας εν-τάχειτάξει।

καταπίνει

2011-02-14T22:00:00.006+02:00

Αέρα στο μέτωπο,κάγκελα στα δόντια,μπαλκόνι στις πατούσες,μάτια ανοιχτά,κατεύθυνση κάθετα ευθεία αριστερά δεξιά.Δρόμος αυτοκίνητα ακίνητα,δύο φύλλα πίσω τους ακίνητα-ακίνητα,ό,τι ταμπουρώνεται λιώνει,ό,τι ταμπουρώνεται λιώνει ό,τι ταμπουρώνεται και ένα τρίτο, με λουλούδι πίσω απ΄την πλάτη, μύτη στο κουδούνι,δάκτυλο στο κεφάλι φλόγα στο σώμα,φωτιά στα πόδια.'Ερχεται δηλαδή κατεβαίνει,το τέταρτο φύλλο ζυγώνει κοντοζυγώνει διστάζει,φιλάει,στρέφεται,περιστρέφεται λέει κάτι το οποίο ακούει μόνο η ανάσα τους,σπάει,τώρα δύο ανάσες περπατούν νιώθουν σαν χέρι μέσα σε χέρα,πλάθουν τη νύχτα φωτίζουν το δέρμα,γίνονται δέρμα το οποίο γλιστρά τυλίγεται στον ήχο του,βγάζει φτερά και πετά στα χαμηλά της σύνθεσης.

=

2010-05-10T22:53:00.002+03:00

ξυπνάω δηλαδή μασάω όσο τα κάθέ μάτια τα δόντια σου και γρρ το αφήνω.Κάτι σε ήχο που μουμουμου ακούω στο συνέχεια,τονίζει όλα τα φωνήεντα από τώρά κάί δέν ύποχρεώνέι κάνένά σέ κάτάστάσή γλύκέρός νά μέίνέί στό πάράβάν,μέχρί τήν επόμένή άρσή ή τέλέίά όπόύ όλά γλίστράνέ μπρόστά στό φέτίχ όρθό.Μια φορά σε τικ χρόνου,σήμερα-σήμερα, ξεκινά το οπίσθιο λόγου ομού δηλαδή μουχ και ανατυπώνει:
μακάρι δέρμα να σε χτυπώ σε δύο λεπτά και να μην εύχομαι αλλά ή άλλα τιρικ τιρέκ σε τρυκ/στη γνώση θα μπω και θα βγω,στο όνειρο δεν θαμπό χμ low;

ας επαρχία

2010-02-15T23:00:00.004+02:00

Συγκεκριμένα κάτι σαν greeklish αποφασίζει από twra gia oti emfanizetai me xaraktires proeleusis miteras paridas aritas na rixnetai se alli grammatoseira kai paragrafo wste na tonizetai mia gia χanta i simasia tou.
Δυσκολία στην μετατροπή-ανακάτεμα παπάρι αντί χλωρίνης στο δωμάτιο-αύριο πρωί στην πούλια-διαφήμιση πριν ολοκληρωθεί η πρόταση σε οτι γεννάει ουφ.Θα σου πω τώρα μιας και δεν κρατιέμαι άλλο από ρίζα ή παράδοση ή μεταπαραδοσιακή στύση,το ας σου ζωγραφίσω ένα δηλαδή μία: την στιγμή που ξεκλειδώνεις πόρτα για να μπω:ακούς ήχο άρα ανοίγεις,με βλέπεις δεν σου κάνει εντύπωση με βλέπεις κάθε μέρα.Μου λες πέρνα κάτσε θες κάτι;σκέφτομαι οτι θέλω το θέλω εσένα,μα δεν το λέω γιατί είναι ψέμα μιας και έχω το σε προθέλω βλέννα(η ρίμα φέγγει ξαφνικά μόνο όταν τα δάκρυα γονιμοποιούν).Ανοίγω μάτια σα να κλείνω, δημιουργώ το κατάλληλο πεδίο εντός του δωματίου σου και παρακολουθώ να αυτοφωτογραφίζεσαι ενώ αυτοδίνεσαι και σε προχωράω εντός μου όσο δεν θέλω να προαφήσω κανένα.Στις κλίμακες που σου απλογέρνω η μία είναι με βρίσκεις,η δεύτερη είναι στομέσα σου,η τελευταία συμβολίζει κάτι σαν ας το χωρέσουμε και ας μη χρεολιώσουμε ας αφήσουμε τον σύνδεσμο-τόκο να απορροφήσει ενώ δεν υποχωρεί.Ο λόγος είναι θα'ρθεις κοντά και είναι η επιθυμία ή θυμός του δεν πολλαπλασιάζεται.
όσα δεν αποκωδικοποίησες μπαίνουν ομαλά δίχως κανόνα ξεκινήματος ή υστερόγραφο μπροστά απ'την πρόταση, σε ρόλο υστερόγραφου εδώ και έχουν την ανάγκη μετάφρασης στη γλώσσα σου όταν δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει νιώθω έντονα πλαγίως

μάθετε περισσότερα/για την ανάσα

2009-12-01T02:10:00.005+02:00

πίνω νερό από πράσινο μπουκάλι,το νερό λογίζεται ακόμα διάφανο σα λέξεις που διαβάζονται και δε διαβάζονται σαν αυτές τις λέξεις σαν μία και κάτι γραμμές απο τόνους μετά την τελεία.΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄
΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄.ανάμεσα ζω μα δε τονίζομαι και σήμερα το βράδυ δηλαδή τη νύχτα λέω οτι χαμογελάω δίχως να τρίζω τα χειλάκια μου,χωρίς να δροσίζω τα μουστάκια μου.τί θες;το ποντίκι μου μπουσουλάει γυρνά ανάποδα κάνει χαρές στο στρώμα,σε μένα,σε μένα το στρώμα και αντί για αφαλός,λέιζερ και κόκκινο στα μάτια μου κόκκινο φως που είναι σαν πορτοκαλί στα δόντια μου/ανοίγεις το στόμα γιατί είναι το πρώτο με ακτίνα;στις 2 και 20 αναπτύχθηκαν τα πρώτα ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΕΛΕΙΕΣ,ΚΟΜΜΑΤΑ

ΚΕΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΘΗΚΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 2 ΚΑΙ 22 ΟΠΟΥ επανήλθαν στο φυσιολογικό τους μέγεθος ενώ η πλάγια συνθήκη έγινε βήμα από εδώ και μεχρι το τέλος της παραγράφου.ήθελα να πω οτι είναι εύκολο να τρέχεις μα δεν είναι εύκολο να διατηρείς πόδια.
Το επόμενο πρωί σε βλέπω.Είσαι όμορφος,όπως ήμουν και εγώ κάθε μέρα στα 20.Τώρα είσαι 40,εγώ 30.Τρώμε απο διαφορετικές στρογγυλές,σαν τους αριθμούς πριν,τσέπες.Έχουν σχεδιάκια μέσα,η έλλειψη της τρύπας γίνεται παράσημο(αλά παρέγι).Τα δικά μου λένε σε γαμάω νοσταλγία,δηλαδή σε γαμώ και ως πράξη μπορεί να φέρνει σοκολάτα άλλα ως συνθήκη χορεύει άσχημα γιατί δεν γνωρίζει πως να το κάνει.Τα δικά σου λένε δώσε ή φέρε,μαζεύω και στην συνέχεια η αφαίμαξη από κύριο μανταμ ή απλά κοντράρομαι.Ζαλίστηκε το τρίτο πρόσωπο και σωστά το έπαθε μιας και δεν χωρά δω μέσα ή μέσα μόου/ο περ οπερ λεκ πετάει κάθε φορά που σε βλέπει και τα μπράτσα φωτίζουν από show λάμψη,ενώ τα fine art δάκτυλα στοχεύουν σε έντομα που φέρουν γράμματα και όχι ρεύματα,όχι ονειρεύματα.
Η αποθήκευση έγινε έντονη,όχι όσο το τα 15 τετράδια ως το 2000κάτιτην.Κάτι καίγεται κάτι καίγεται δίχως την έμφαση της επανάληψης.Ναι κάτουτης όπως το τραγούδι:ο κέρσορας βγαίνει έξω απ΄την οθόνη,το δωμάτιο αναβοσβήνει.

ισότοπος

2009-10-05T20:30:00.002+03:00

εκδηλώθηκε υπερ ατού εαυτού (της),ενώ μπούκλες κύλησαν με μορφή ιδρωμένου ρυθμικού sex κάτω απ'τα χαζά μπούτια της/
Ένα με τα κόμπλεξ κι απόψε,ενώ τα δάκτυλα βγήκαν δώδεκα στην τελευταία αναμέτρηση με το αριθμητήρι-ημερολόγιο καλντέραρ 2009.Το παιχνίδι των αντιθέσεων κέρδισε το μυαλό και η φωνή μιας άλλης αλυσοδεμένης καλής αγάπης με παρακίνησε σε ένα δοχείο με εμετό-εντυπώσεις.Το λοιπόν,απέφυγα κατά τα γραπτάς να ενδώσω,γύρισα κεφάλι στο σε βλέπω σαν φίλο και όλα τα τελικά νι είτε παρουσιάζονται σε λέξεις,είτε όχι,χάθηκα απ΄το ταμπλό μου,μία για όλα ως και το τέλος της επόμενης πρότασης.Στη συνέχεια αναρωτήθηκα γιατί κοιμάμαι μόνο μου στις νύστες και δε υποστηρίζω πια,όπως παλιά-παπαπά,το πρότυπο γλυκό,ζιγάρο παγωτό.Είπαν μεγάλωσα και οι καρκίνες συνήθειες έγιναν καλά πουκάμισα και τρόποι.Στο δεύτερο ημιχρόνιο οι τύψεις κάπου με περιόρισαν και η φωνή του περί:είδες πως με τρέμει η πλάση,έγιναν λάθη τύπου εξαπανέκαθεν.Στα αγγλικά ήθελα να σου μιλήσω γιατί το α' ενικό χορεύει σα μουσίτσα πίσω απ΄τα μάτια μου,μετά την άνω κάτω τελεία,πιπιπριν το κόμμα:I had to tell you,μάλλον δεν μου χρωστάς μια τουαλέτα πια.
Κατά το προσωπείο του προσωπικού και δια την θέληση μου,θα φιλιόμαστε πιο συχνά (πλέον) περ οπερ λεκ.

Το πρώτο γράμμα με το πρώτο γράμμα

2009-06-24T01:50:00.003+03:00

Σβήνω,σημειώνω δύο φορές και τώρα η τρίτη.Κενό αλά καπρίτσιο-αδυναμία ανά second βίου.Θα΄ναι οτι λιγότερο απ΄το περισσότερο του:κλειδώνω μέσα μου εσένα-κλειδώνεις μέσα σου εμένα.Ισπανία,εργασίες δίχως μεράκι,απήχηση σε ότι ανοίγει ένα ανήκει και φιλιέται εντός.Τι υποτιμάω ακριβώς;Όρθιος παρατηρώ καμπούρα,με τρομάζω κάθε πρώτη φορά της γλυκιας ανάμνησης σαν με κοιτάς ενώ μιλάς,η καρέκλα με τα δύο χέρια στεγνώνει το κεφάλι βίαια.

καρέκλα για την τσέπη

2009-06-10T14:54:00.007+03:00

Λοιπόν,οι μήνες διαχειρίζονται με τρόπο αχ το κλίμα κάθε πόλης και αν το δω ουμανιστικά,το κεντρί της υπόθεσης βρίσκεται στο κουκούτσι το μυαλό μας του φρούτου σώμα μας της αίσθησης κορμί μας με αέρα αντί για κόμματα.Συνέχεια και το πρότυπο κάλτσες παπούτσια παρεάκι,δεν αναζητά πάτωμα όταν η μαμά βρίσκεται στο σπίτι για ψώνια.Δεν γνωρίζω αν επιθυμώ κάτι τόσο πολύ όσο την ξύλινη βία του -βάλε χρώμα δώσε στίγμα- λόγου μέσα σε οξύ.Στο t-shirt σου βρίσκεται η σημαία,απο μέσα στην καρδούλα σου η χώρα,στην ψυχή τσου τσου δε βρίσκεται μπαλκόνι αλλά βεράντα με μωρό αιώρα και σύνορα μπεμπέ πάρκο να μην πέφτει.Αν η στύση του μπέμπη ήταν 90 μοιρών δεν θα μπουσούλαγε ποτέ,θα τρυπούσε το μαρμάρι και θα τύχαινε παράλληλου βίου με το φωτιστικό.Αλλά αρκετά ιδρώσαμε με τα υπερεθνικά πληθυντικά ανευ μπογιάς(ας χαθούν ξαφνικά και άσχημα μες τη πρόταση νέε μου)έτσι αόριστα το στήσαμε για να μη βαπτίζουμε διαχωρίζω πέτρα ή βότσαλο.Πούστη,μου λέει,γαμήμένε φέρ΄τα.Τρέχω μα δε τρέχω στον ύπνο μου που όλα είναι αργά.Έτσι με πιάνει με ρίχνει δε με φιλάει με κοιτάει μου χαμογελάει οταν δίνω.Αναπνευστήρα ζητώ και επιστρέφω,άραγε ο αδόλφις έχει msn;τον βάζω,στόμα ρουφώ,αέρα πιάνω,πατώ,ξανά επιφάνεια.Μα λία τι βελούδινη είσαι αναδυόμενη και αυτό το πουά φόρεμα τη νύχτα πόσο ανάγκη έχω όταν περπατώ με όνειρα και χείλη μου όχι κενό χείλη σου.Απαντάει την επόμενη και βγαίνει με ρούχα απ΄το μπάνιο στην εποχή που το αιδοίο είναι αλιμέντα.Έξυπνη σα πρόταση δίχως και,γλυκιά σα σκαμπό με αγιοβασίληδες ντυμένο.Αποθήκευση σε όλα ενώ χάνονται τα γράμματα μετά την τελεία και όλα γίνονται δυαδικά μέχρι το τέλος του επικείμενου ή πάθους.10100100110010110010101010101010110

απλότητα στις ρυθμίσεις

2009-04-14T14:10:00.003+03:00

Στομάχι γουρ γουρ ή ένιωσα κάτι που με πείραξε κάτω απ΄την επιφάνεια.Ξεκινώ με ερώτηση,δίχως ερωτηματικό μάμε ξαναααά μα με ήτα διαζευτικό,το οποίο όσο συνεχίζει και μπαίνει ως έχει, σε λέξεις όπως αγαπή,η ήττα θα μυρίζει κάτι από γαλλικό ζωάκι.Όταν αχνίζει χειμώνας δεν είναι για λίγο,την στιγμή πάλι που τα ρεύματα αντανακλούν παπάκια στους θάμνους χαρακτηρίζομαι ανυψωτικός και αποθώ κάθε φιλική ύπαρξη.Για να μη δυσκολεύω όμως τα πράγματα και για να μη τελώ αποκρουστική λειτουργία σήμερα κάσι μου,θέλω τα επόμενα πέντε λεπτά να προσθέσω χρώμα στο κορμάκι μιας άννας.Έστω οτι είσαι εσύ.Το χρώμα πορτοκαλί όπως αποφάσισα ξεκινά να αποτυπώνεται στα γράμματα τώρα και παύει την εργασία του μετα το τέλος της επόμενης πρότασης.Λοιπόν,φίνα νιώθω όταν μιλώ για σένα,μιας και ο χρόνος δείχνει να αποσιωπεί κάθε σήμα κακεντρέχειας το οποίο προκαλεί την ηλικία σου και προκαλείται σ'ενα μαραθώνιο αγώνα χαράς,μιας και ημερολογιακά πια βρισκόμαστε στο άνοιξε-φύγε-βγες και χαμογέλα ενώ τα σούσουρα του 2001 δεν έχουν πάψει ούτε ένα λεπτό να σε πλέκουν ως εγκώμιο,ως χέρα ή μητέρα ενός ερρίκου μπλόγερ που παρατάει τις ημερολογιακές υπερπροσφορές και παραθέτει από και τέταρτο ως και είκοσι,αργά αργά -χωρίς τόνους-γραμμές σαν άλλα όχι άυτές:αηδια ειναι να ζητας,να μπαινεις,να παρακαλας,να φερεσαι σαν στυλ που εχει χασει για παντα το αιδοιο του και η αναπαραγωγη θα επελθει μεσω δοχειου σε κόκκινο χυσε ασπρο αχ ναι κανει ροζ ξενοδοχειο.Πραγματικά δε πολυκαταλαβαινω στιγμες σαν τουτες,ενω οι τονοι επανερχονται εδώ και τα κεφαλαία αγριεύουν ΞΑΦΝΙΚΑ.Η ΑΓΡΙΑΔΑ ΟΜΩΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΡΟΛΟ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΡΥΦΟΡΟ ΜΑΣ.ΜΟΙΡΑΙΑ ΛΟΙΠΟΝ Η ΑΓΡΙΑΔΑ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΥΓΜΗ ΤΗΣ ΕΤΣΙ ξαφνικά όπως ήρθε να μας λερώσει.Το προσχέδιο δεν ήταν το 'όπως κανένα άλλο' εισαγωγικό 1+1 αέρος,άλλωστε το μόνο που συνδιάζεται εύκολα και κατανοητά για όλους είναι οι συντομεύσεις.Χαιρόμαστε το control λένε και εννοούν σε τέλεια γκρίκλις,τα οποία οδηγούν το τέλος μεσ΄το τέλος μια ερώτησης οτι o py8menas mporei na afairei tin arxi tis synexeias,mas diakoptei omws prin loystoume tin apotyxia mias synexeias.To 8eama einai synexizw?diladi skavw i ypakouw kai koimame san meli mesto gala?

προβολή τίτλου/προσφενοχικά/μουσικοί σκοτώνουν μουσική

2009-04-03T15:52:00.006+03:00

γλειστράω και αν φάω ένα ακόμα κόμμα κάπου εδώ δεν θα φταίει το ορθογραφικό λάθος στην πρώτη λέξη,ούτε και η μη χρησιμοποίηση κεφαλάϊου γράμματος στην αρχή της πρότασης.Γενικά δεν φταίω,είμαι μεσ'την ειρωνία και τα τιμολόγια έγιναν ιστολόγια για χάρη του έρωτα χρήσης.Μία φορά,η οποία αναλαμβάνει για πρώτη φορά υπηρεσία σήμερα,ζητούσα από το άμεσο να δηλώσει υποταγή.Ας επαναλάβω μέσω του κεριού των αρχαίων ελληνικών:οκ οκ οκ πρώτο μου κορίτσι δεν ψάχνω πια,ποιός και γιατί φταίει,ακόμα και αν το πια,υποδηλώνει ερήμην πιάπια το αντίθετο.Τώρα δεν κρύβομαι,δεν γράφω ωραία και σου σφυράω το επόμενο απ΄τη μύτη:κρίνομαι και γράφω ωριαία.Τούμπαλιν εξελίξεις,για δες πίσω home ωπ ωπ δέτο δέτο ξινάρι αφού.Πως θα υπολογίσω χωρίς πνευμόνι πόσο αέρα χωρά το στομάχι μου;Ο αέρας περνά απ΄το πνευμόνι,είναι γιγονός.Ποιός θα χωρίσει το σκοπό τώρα που η άνω τελεία απέκτησε ακριβώς από κάτω της,δίδυμο αδελφάκι:στον 3ο μήνα της σχέτης μας,ξεκίνησες να μπουρδολογείς εις βάρος μου με κάθε λογής άσφαιρο πυγμαίο κύριο υποταγμένο κόκορα.
Είναι η ντροπή για να ντρέπεσαι;είναι η ζήλια για να ζηλεύεις;είναι το κλάμα για να γελάς;
Προς το τέλος και ενώ όλα τα ερωτήματα που έβρισκαν χώρο σε ιστολόγιο τύπου περ οπερ λεκ έμοιαζαν να χρησιμοποιούν βατραχόποδια,ένας καλός και μια καλή παντρεύτηκαν με σκοπό τον κόπο του πατέρα για μια καλύτερη ζωή.Σκουλαρίκια εσυ μία-μια ζωή πάπλωμα εγώ.

υπέρβαση τετάρτου

2009-03-26T19:50:00.009+02:00

Δεν χωνεύουμε ο ένας τον άλλο,δεν χωνεύουμε ο ένας τον άλλο,λέω:τί κι αν σφυρίζουμε I only want to be with you στα στοματάκια μας,η έπαρση(ασάφεια) ακολουθεί.Έπαρση,ναι ύστερα από τελεία η ασάφεια μένει χωρίς παρένθεση,παραμένοντας τροφή.Δεν είναι όλα μινιμαλισμός,υπάρχει και το εισιτήριο 30 δρχ που χτυπήθηκε κατ'επανάληψη.Τώρα σε κανά δύο ώρες λέω να περάσω,σου δώσω και κασέτα που έγραψα,χωρίς να τρώω το να μετά το πρώτο κόμμα της πρότασης.Τιμωρία:δεν θα ξαναψάξω στο γουγλ σερσέ πως γράφεται το κενό,γιατί μόλις μαθαίνω και το γράφω με παραλύει για 6 ολόκληρες και 6 μισές γραμμές από αριθμούς :κενό
90236263876381273612837612836234237423571059375012357123095623056120423640231
6012561087401234602319462301462310476123046231046231046086734634922103724848
4499324023942374023947230492301640126402346023146023493249229290101111834239
846394390204932740239420394623041009384623502356230562305623650326523650201
7402423046230462013461203461204602346023640213640213641083746472347234602346
238460234602364023640236402364092386423640043242347239472304723047230847320

Υπό άλλες ανιαρές συνθήκες όλοι οι κρόταλοι θα χτυπούσαν ρυθμό νεογνού,τώρα όμως κρίνουν συναγερμούς ιδίου είδους.Σε φιλάκι,μην αποκαλυφθείς ακόμα και αν μετρήσει ανάτροφα η βιόλα τούτης της ύπαρξης.κιθάρΑ με αυθαίρετο τρόπο καθαρή,με χτυπά ως φωνή με με με τα χίλια ανάστροφα.Η ώρα μας ξεπέρασε αγαπημένη και τώρα μιας και μιλώ ευθέως, θα απαντήσω στο loving της βδομάδας,το οποίο κρατά ως χαρακτήρες φύλλα κομμένα απ΄το 97 δηλαδή την εποχή πριν τελειώσω το σχολείο και πνιγώ σ'αυτο που λέμε χαρά για τα επόμενα 8ο χρόνια.

νορέματα

2009-03-16T20:16:00.004+02:00

Δεν λειτουργούσε-λειτουργησε χωρίς πνεύμα-όμως με χρώμα ένα πριν αυτό-για κανένα.Το παιδί ήξερε από που ξεκινούσε,ήξερε προς τα που επήγαινε,είχε μια όμορφη ιδέα χωρίς αλλά(ούτε όμως και αλλά),και προσπαθούσε να την προσθέσει σε κάθε πρόταση.Τα φτερά μου ανοίγω.Την κοινωνία σαν πόρτα ανοίγω.Ολόκληρη μικρή κοπέλα να σε ανοίγω;Η ερώτηση έστελνε φωτοστέφανο,χωρίς σχηματάκι εκτός αλφαβήτου,σε κάθε ελίτσα πάνω απ'το μάγουλο,δημιουργώντας κενό ανά μεσοδιάστημα.Και τώρα τα δύσκολα: Α. δεκαοκτώ ετών και το άιμ έι boy έι teen πεντάγραμμο ορίζει κάποια απ'τα φωνήεντα με αριθμούς όπως 1,2,3,7,83: 2 1γ1π7 μ83 σ3 θ3λ2,κανείς δεν ήξερε τώρα ίσως μάθει-η πέτρα δεν πετιέται σαν ευχή στη θάλασσα άγελε μου το γάμα σου κολυμπάει και φθείρεται σαν πετραδάκι στο νερό
Β.εικοσι τρία γενέθλια και είμαι τυχερή,δεν αντιγράφω το cd,αγοράζω ανευ πλανόδιου την μουσική
Γ.29 και μιας που όλες οι ηλικίες σε κάνουν να χαίρεσαι όταν κλαις,τώρα επιτέλους δεν γίνεται το ανάποδο απλά απολαμβάνεις το υπάρχω
Σε κάθε Enter τρίβεται λίγο νύχι,σε κάθε μυαλό αντιστοιχεί ένα βάλε όσο θες κενό,σε κάθε σε μια δήλωση.
Δεν σ'αγαπώ γιατί τα βιώματα μου δεν μου επιτρέπουν την αναπαραγωγή τούτης της φράσης.Στον ίδιο δρόμο θα θέλω να σου πω κάτι αύριο,οπότε προτιμώ να το τσιτσιρίσω σήμερα: δημοσίευση ανάρτησης (τσικ)/ας όταν οι ήχοι αντικατασταθούν από τους ήχους λέξεων ακόμα ας ιφ συζητάμε(ζει προ update άρα σφάλμα κατά τσικ->τσικ τσικ........................
Το πρόχειρο αποθηκεύτηκε αυτόματα στις 8:52 μμ)

απόλυτα στακάτα πριν το σωσίβιο

2009-02-10T15:13:00.004+02:00

Ανοίγουν φώτα,εις το γου δεν νιώθουν και πολύ καλά,ας τα λέμε ωραία λοιπόν:Τα εξής έξι σημεία αναφέρονται δίχως φωνήεντα από τρ:/1 μ χρ μ λλ δν θ το φνξ μχ ν πνλθ τ φνντ:ΕΙΜΑΙ /2.το μεροκόπι επιβάλλει ψωμί και όταν το ένα από τα δύο υποστρώματα δεν χρησιμοποιείται,δωρίζεται /3. στα λουτρά της ωραίας φαίης γεννιούνται θαύματα και σεις ως έφηβος μπορείτε να αναπτύξετε αγάπη για τις λέξεις του επόμενου αριθμού /4.ως έχει /5.το φαγητό το οποίο δεν καταπίνεται αλλά μασιέται είναι νοστιμότερο,ακόμα και αν περιέχει την λέξη γίγαντες /6.σκοτώνει μουσικούς όποιος αναπαράγει μουσική σε βον άιβα.
Δηλητήριο,τα φώτα κλείνουν και δεν φαίνεται τί ακριβώς γράφεις,διαφαίνονται όμως οι αράδοπουλάδες σου, χωρίς αρίθμηση,μα με μα μο με υπερμετρωπία: Ο πουλάρας δεν είναι κτήνος,μια χαρά παιδί είναι, συνομήλικος συνονόματος όχι όμως και συνάδελφος τα πρωινά.
Για δάφτο εγώ δεν τον χρεώνομαι και υπεκφεύγω λαμπρώς με επιχείρημα τύπου έρωτα.Στα μισά χαρτιά η λέξη ραβασάκι δεν φαίνεται,όμως εννοείται.Πέντε παρά και αναγκάζομαι να πιω τον πιο γλυκό τουρκελληνικό της ζώας μου.Εδώ που τα λέμε,το ασύνδετο δεν γεφυρώνει,αν όμως έχει μια λεπίδα ως έλεον πρώτο,με τί βαρίδια να αναλώνεσαι στον κορινθιακό,ακόμα και αν υπάρχει ρίβα-ξαναλέω-κάτω απ΄το σπίτι μου.Δυσκολεύτηκες.Ναι ίσως φταίω αλλά δεν θα αναρωτηθώ και γι'αυτό τις επόμενες μέρες ή αιώνες.
Την μέρα, όλοι οι αμφικτίονες λειτουργούν ως ρεύμα και τούτο δεν αποτελεί γκρίκλις diapistwsi.Tounantion alt+shift η στύση δεν χαρίζεται αλλά μετριέται.ΚΑΙ Ο ΠΟΝΩΝ ΜΕ ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΩΣ μικρά πολυ μικρά,δεν αντιδρά όπως ο πάγος στο αλάτι.Με την επιστροφή του,μάλιστα,κάπου εδώ χαιρετά μια ντουζίνα φίλους ενώ τους συνοδεύει ταϊτόχρονα με πλάτη στα πέλματα/βάδην.
Τη νύχτα σαν κέρατα πέφτουν εις τα κρεβάτια οι μυς,όλοι εμείς να γυρεύουμε και από ένα για πιπίλα.Κέρατο,κρεβάτι,μυς δεν είναι αυτή η επανάληψη λέξεων συνταγή αλλά μια απλή αναλερώτηση δίχως γιατί-ερωτηματικό τύπου: ; .
Βλέπω σε φωτείνο πίνακα να μου λες τί να κάνω και πώς να συμπεριφερθώ,ποιόν να διαβάσω και ποιόν να ερωτευτώ(στο κόμπλεξ δεν χωρά παρένθεση αλλά το κόμπλεξ χωρά χωρίς κόμματα και χωρίς να περισσεύει σ'αυτήν και σε όποια παρένθεση).Σκέφτομαι οτι η φθήνια είναι παράλληλη της συνέπειας,μπορεί να μην συναντηθούν ποτέ αλλά κάποτε θα το κάνουν αν τούτη την κλίκα την ε ε ε επαρομοιάσουμε με δρόμους της πρωτεύκουσας.Διάλεξε και έμπα,σφύριξε και τρέχα,χόρεψε και γέλα,μίλα και σκάσε ή γράψε.

σε κουράζει/se exw

2009-01-07T22:13:00.002+02:00

Άλλαξε ο τρόπος,τίνα μέρα όλε γυρνεύουν για να αλυσοδέσουν σε.Είπα δύο πράματα για την παρέα,ένα άλλο το οποίο με ημερομηνία λήξης 6/8/2003 τί να σου πει,ε πίστεψα στο πρώτο ενικό για να προχωρήσω,για άλλη μια φορά,χωρίς τόνους μετά την τελεία.Ειναι αληθεια, πηγης ζωης αναδυθηκε ο ερωτας χωρις αλλα η αλλα η αλας,πραγμα που μετεδωσε την προσφορα του τονου οχι στο σημέιο που προοριζοταν και ηταν χρησιμο αλλα εδώ.Φως φανάρι πράγματα δηλαδή,καθώς άρχισαν να επαναλαμβάνονται επιρήματα ως θόρυβοι και οι καλές λέξεις έγιναν ΚΕΦΑΛΑΙΑ: σε ευχαριστώ διότι η αγάπη έρχεται μια φορά και φεύγει όπως λένε στα τραγούδια νεκρά φεγγάρια ή καβουροκέφαλοι πίσω απ'το αν.Έλα έλα το αστικό δεν σου ξεφεύγει ακόμα και αν μεγάλωσε σε χωριό της στέρεας άποψης περί μπουρλότου ή καμι ή νάζι.φςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς χορεύει και κερδίζει τουλάχιστον μισή γραμμή της ροής με αυτά τα τελικά σίγματα,τα οποία όσο το χαλάνδρι αποτελεί προάστιο τόσο ό βορράς δεν θα ξέρει που πέφτει,μαζί και γεγώ που κατάγομαι απ΄το νότο.Ε όχι και πολύ νότο όμως.Πάλι σε είδα και διαλύω ότι είπα προηγουμένως για ποιήματα και ημιμάθεια.Αν μπορούσα να κολλήσω πάνω απ΄το Σ το συγκεκριμένο ένα νεύμα,θα το έκανα για να φανεί σφύριγμα κατά του ευθέως και του μπορεί.Λοιπόν μυγάδιασα,ερέτρισα μα το θαμών και αχ να!! με βλεέπεις ξανά.Σου κάνω αίσθηση;λες είμαι καλός σε οτι κάνω,οτι το΄χω ή είμαι για σχέσεις οργεύοντες.Πω πω, δίνεις παράδειγμα,αντί να κάτσεις..έλα ας το συζητήσουμε.Η γλώσσα θα μπορούσε να΄χει δύο λάμδα,ένα να λαμπαδίαζεται και να καίγεται προς τιμήν του άλλου.Ωχ τί εξάρτηση,είχα να οφθαλμιστώ καιρό,μαζί και οι επιρροές μου.Χρησιμοποίησα οτι λογγάρει σε επίπεδο λεξικού τύπου αυτοσχέδιου ή τσέπης.Έκανα την απόλαυσή μου τριβή σε ομοιόμορφη φωτεινή κατασκευή,ρυθμίσεως 2005-06 και πλεον με παρατηρείς,όχι που πήρε ο διάολος πια ή θα πάρει, ναι για να πλάγγεις όταν ορθοφωνίζεσαι:διορθώνεις και εντός της λέξης ωρθογραφικά:παρακαλώ

τώρα θα δούμε/αξία με τιμή

2008-09-11T17:32:00.003+03:00

Είχε στα 18 ενα πληκτρολόγιο,το ποντίκι με στερητικά στο τέλος,ο τζόκερ στο καυτό λάδι ή οξύ ή δες παρακάτω.Μια χαρά ήταν γιατί το κυαλάκι του έφτανε ίσαμε τη μύτη.Τώρα που εκδόθηκε κ είχε όνομα,το όνομα επιλογής πατέρα,δεν έβρισκε το σφρίγος του αυλάκι,ούτε η εξώπορτα welcome.Στην αχρηστία διέπρεψε και μμμεγάλα γράμματα όπως Α και Υ,εισήλθαν
στην φιλΑΥτία των εν 'ικο του.Οικία για να συμπεράνεις το σωστό, σήμανε για την αυλή και το ολόιδιο ,αγίου νικολάου, ταίρι του,μποχάντα δηλαδή είσοδος οδόντα μαγιόνι, σε κρέπα χωρίς περιεχόμενο ή έστω λίγη ζάχαρη καλαμωτή για να γίνει η κατάσταση χάζι,πραγματικότητα.Δύσκολα πράγματα για τον μωρό,γέννες και καλές ελευθερίες για το σύνολο γύρω απ΄το σταθμό bitoria,sta kala wpp χμμ ωππ εποχόμενα λονδίνα.ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΟΡΑΖΕΙ,ΣΕ ΠΟΥΛΑ,ΚΡΥΨΕ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΜΕ ΔΕΙΚΤΕΣ ΒΓΑΛΕ ΓΛΩΣΣΑ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝΙΣΕ ΜΕ ΜΙΚΡΑ ΑΠΟ τώρα γράμματα οτι οι ιστορίες που καταλήγουν κάπου είναι πανέμορφες και το αίσιο γδέλος σε κάνει να τελάς και να τηλεφωνάς όπου προτάσσουν τα φρι πιτς περδικά-περδικά με την στήλες των γιγάντων και τα αστέρια των urban μετρίων,οι οποίοι ναι φοράνε ποπ γραβάτες και ψάχνουν λίγη ώρα για το αγαπημένο τους τι τσερτ.Θα τον βρουν όμως όταν επιλέξουν πατέντα δίχως ξένο χαμόγελο ή ξένο δέρμα ή ξένο χρώμα.και όπου ξένο,ντόπιο και όπου ντόπιο μη εταιρικό,και όπου μη εταιρικό βαθύτατα-τατά προσωπικό με την τελεία αμέσως μετά να δείχνει τόσο άκαιρη ή άκυρη για να μιλήσουμε τρέντεχνα 2003- 2005 μιλιταριστικά.Μιας και οτι προσφέρεις στην κατανάλωση,δεν είναι ανάγκη να έχει την ίδια λαγνία στα σκατά.Και για επανάληψη χρώματα είναι το κόκκινο,το μπεζ,χρώματα είναι και αυτά που βλέπει ο σκύλος.Χαιρέτισμα λοίπον,μιας και όλα κλείνουν με λοιπόν ή ας.

υπήρχε ως

2008-06-09T15:33:00.004+03:00

Τα πουκάμισα,ενώ τα άπλωνε στην ώρα τους,δηλαδή αμέσως μετά το υποτυπώδες στέγνωμα του πλυντηρίου,τα μάζευε δυο ή τρεις μέρες μετά.Η νεαρή σε κίνηση,γρέα σε ηλικία κυρία ενοχλήθηκε την τέταρτη ή πέμπτη φορά που συνέβει.Βλέπεις το διπλανό μπαλκόνι σε συνδιασμό με το βουνό-κάστρο δεξιά,το οποίο απλωνόταν φωταγωγημένο εντέχνως πλην θαμπώς-θαμπώς(από ένα κακομοίρη φρι λάνσερ απατεώνα μονοπώλη της πολιτιστικούπολης)αποτελούσε το εφαλτήριο της, τις νύχτες και το μείον-συν, σε κουράγιο και μέρες αντίστοιχα, κάθε πρωί.Τα στέκια διατηρούνται,όταν τα πλακάκια μεταφέρονται.Η κίνηση-συνήθεια λοιπόν αυτή του αγοριού-μη φοιτητή,εξόργισε για τα καλά την κυρία την έκτη ή έβδομη φορά μέχρι την δέκατη ή ενδέκατη κατά την διάρκεια της οποίας, πέθανε από φυσικά αίτια και δεν πρόλαβε να αναφέρει τίποτα και ποτέ στο αγόρι.

ανακατατέφρινσις

2008-06-01T11:47:00.003+03:00

Πέραν του οτι τάτα μήλα δεν έχουν μηλιά ώστε να πέσουν και να φέρουν δια νεύματος ευθύνη ή όνομα,μπορώ να πω σε α' πρόσωπο οτι γουστέρνω.Τα υπόλοιπα βλέμματα ας περιμένουν την ανάγνωση.Την 1η Ιόνιο ίσως δούμε αλαλαγμένη θάλαττα κερκύρας.Μεσ'το βούτυρο λοιπόν και τα λόγια με κρέας,φοβέρα,παλμό πέους όπως οτι όπου νανανα ανάμνηση 2004.
ΕΠΙΣΙΤΙΡΟΦΗ.Βγαίνει η ψυχή,ψυχή από πέτρα η οποία αναπνέει σα δελφίνι εκτός αλμύρας με σχοινί περασμένο στο λαιμό γαμώ το το.Ψιτ,ας ξεστρώσουμε.Δεν θα ομιλούμε πια για σε αγαπημένη,όλα τα χέρια έχουν τρίχες μα τα δικά σου χρειάζονται αναδάσωση,πότισμα,συνεχή παρακολούθηση με α μπροστά.
Παύλα τελεία πιστεύεις οτι συνεχίζω.Έγινα ενικός,πριν πολύς,τώρα ενικός ξανά.Οι αλλάγες είναι έκρηξη που δε φαίνεται στο χρώμα αλλά στα κόμπλεξ και τα μεγέθη τους.
Ας κλείσει.Άλλωστε δεν στερούμαι δεν πλέον πλέω.
Η φώτο τοίχου δείχνει την είσοδο και στο φευγιό δεν κρίνομαι από ουράνια τόξα,μονάχα τα καταπίνω και κουράζομαι απ΄την απόσταση που διατηρούσα.Κάθε πρόταση κλείνει με τελεία και είναι αυτόνομη.Εύκολα πράμα.Λές;Βρίσκω το Ο.Σχίζω τις άκρες το ανοίγω,μπαίνω μέσα,κλείνω,μένω μέχρι να σταματήσει ο θόρυβος,σταματάει,ανόιγω,βγαίνω το αφήνω ανοικτό το νεό U αποτελεί λατινικό υποκατάστατο,United και φεύγω απ΄την αρχιτεκτονική κουλτούρα που διέπει η αύρα.Όλα δεν μαθαίνονται,όλα, δεν κτίζονται,όλα,δεν υποφέρονται,όλα,σταματούν, περπατάμε στρίβω ,στο διάλο χανόμαστε.εντ άουτ.άιμ άουτ.κιτ πριν το κουϊτ της λα λούνα ψέμι ψέμα.

αγρίμι πρώτο πρόσωπο

2008-05-12T18:58:00.003+03:00

Όλα τα βιβλία έχουν ένα κοινό άξονα.Η προβολή του υλικού πίσω απ'τις ενοχές και ίσως τις ενέργειες που δεν περίμενες ,δεν μοιράζεται ανάμεσα σε δεύτερο πρόσωπο και αγάπη.Η διαγραφή αποτελεί στοιχείο και μιας και τώρα καταλαβαίνεις τί λέω,θα χορηγήσω το παρών σε ελεκτρονική μορφή έτσι για να το διαβάζεις και να βρίσκεις δεύτερους ή τρίτους λόγους για να με εξαφανίζεις-σκοτώνεις.Το χαμόγελο μου δεν είναι έντεχνο, ούτε φοράει post μπράντ,εγώ είμαι ο θείος,εγώ και ο θεός μανά μου.Αλλά ας καταργήσουμε ΤΩΡΑ το προσωπικό στυλ και ας εγκαθιδρύσουμε το ένα ως αποξένωση ή χάσμα.Δεν ξέρω τί συμβαίνει, μα όταν μου χαϊδεύουν την πλάτη ή μου χώνουν τσιμπιδάκι στο ίδιο μέρος,δεν αντιδρώ και φυσικά δεν έχω ταλέντο σαν κάθε γκόμενο ούμπερ λούμπεν που καίει.Ίσως ο μόνος λόγος που περπατάω τριγύρω να είχε αφορμή μια κόκκινη περίοδο ή ένα φωτοστέφανο στην άκρη του σπίτιού του σταύρου.Το παράθυρο δεν ανοίγει και οι προτάσεις μου,ίσως γαληνεύουν στην μη ύπαρξη αεράκι μπαλονάκι.Δεν θα μπω,ούτε πριν διψούσα οπότε ο κώλος είναι ανοικτός και τα πιτσιά λυτά.Σε ένα τέταρτο της ώρας δεν θα μιλάμε για πρίν ή μετά,τα σκατά μπήκαν στο αυλάκι και τώρα με το χιόνι δείχνουν πιο όμορφα,σαν λουλούδια και τα λοιπά.Τέλος τα σχολεία, πιο τέλος οι διευθυντές παύλα η καύλα του-του τζούρα πριν τα νανάκια της μικρής.Ένα θα σου πω τώρα που ρίζωσες,τα λεξικά δεν περιγράφουν την ροή του νερού,ούτε την προσπάθεια εν φλατ επικαρπίας.Οι άνθρωποι,έστω ειρηνικοί ή κουροσαίντιδες όπως το πιοτό μου,το τσου τσου μπεά μουμ(με άλλα άλλα λόγια),πισωφαίνονται και κραυγοδείχνουν πριν τις ετικέτες στα ρούχα.Εκεί που το τηλέφωνο μου λέει 8 έκει θα ποτιστώ εκεί ναι θα ανθίσω.Μη πάρεις με,για χαζοβιόλη,απλά πάρε με πριν η τελεία γίνει τέλεια.Ως καίτη λελούδιζα,ως στρίγγλα λουλουγίζω.Ζω,χορεύω αποφασίζω η ζώη μου δεν ψιψήνεται λουμίδης.Τα χαρτιά βγαίνουν ε?Συστάσεις:ο λίνος γκαζέλης έγραψε,το ηχείο του έβγαλε τρίχες,τα στήθη του μεγάλωσαν,η κοιλιά του βγήκε,μαμάμι!Κουράστηκες.Καταλαβαίνω.Λιγότερα λόγια.Λιγότερα λόγια,περισσότερη αληθειοπροχειρότητα πλην γαδουροσύνη.Πρωτότυπες λέξεις,εκτός αλήθειας,εντός σκέψης.Πίου.

1 κενά/υγροποίηση

2008-04-02T22:25:00.003+03:00

1.Σβήνω και μετά μετά ανοίγω πρόταση διαφορετική.Τί να λέμε,στην δεξιά τσέπη όλα σε νανουρίζουν γλυκά.Πιο κάτω κάτι που είναι κάπως αρσενικό ή θηλυκό εν μέρει (θέλει να έχει μπάλες για να παίζει και όρχεις για να μαζεύει αντίστοιχα)ναι όπα ναι σου ακί ακί κριτική.Η λεωφόρος αγάπες δεν γκρεμίζονται αλλάζει όψη τικιτίκι ,με ένα και μόνο όνειρο σου.
2.Ο μιχάλης σηκώθηκε νωρίς.Οι πανελλήνιες,η εξαταταστική,το πρώτο γαλήσι ή στύση είχαν ήδη ολοκληρωθεί.Ακόμα και ο στρατός ήταν μια απόσταση άλμα εις ύψος. Η ελένη αναφέρει σχετικά στο αίθριο μέηλ μουτής:
αν θες
αν με θες
να με θες
αν θελω
αν σε θελω
να σε θελω

ΣΕ ΘΕΛΩ
3.Δέκα λεπτά πριν βρέξει το μάτι ή ο ουρανός (ααααγάπη μου αγαπμου ααγαα)ανοίγουμε όλοι το ημερολόγιο και χαμπαριάζουμε τις σελίδες.Ύστερα το κροτάλισμα παίρνει την δάδα και ρέει άφθονο ενώ έχει ήδη πολτοποιηθεί(δεν χρειάζεται να αναφέρω οδηγίες εντός ή εκτός παρενθέσεως)
4.Στα λεπτά μπουτάκια σου έχω βγάλει ρίζες,και κάτω απ΄το δέρμα (το ίδιο, με σίγμα κεφαλαίο)Σου, κατασκοπεύω τον έρωτα μου για την ξανθιά κουφάλα.Κουφάλα ειν οίστρος.Βάζεις πιτζάμες,βγάνεις βυζά τραβάω και τραβιέμαι μέχρι το στόμιο γίνει μαύρο κατάμαυρο απο στάχτη και σέλιο σάλιο.Μάμα!Τί πίνεις όταν τα τοποθετείς όλα όξω;ΝΝΝΝΕΡΟ!ΚΑΙ ΚΡΥΩΝΕΙΣ huh;live baby live!Bάζεις και κρέμα,αυτο δεν το έβαλες.Κι όμως.
Στο 5. που ήταν στην αρχή και θα 'πρεπε να ήταν στο τέλος,ο τεώς όμορφος λέπε έγινε χλιδή.Με άλλα λόγια που αγαπάς και αγαπώ,λα αλλά δεν συγκρατείς αν δεν συγκαώ,όλα ομαδοποιήθηκαν ένομα και άφραγκα.Τα στερητικά παρουσιάζουν άνθιση,τυχαίο μπάμη μπεν;Τώρα που το δίχτυ ω! είναι ψηλά, τα παπάκια μου κολυμπάνε δίχως βέτο.Αρκεί αν όχι αρκούσε που γεννήθηκα το 108ξδ εε κατσε πμμμ πουφ α ναι να οπ αππ 1980.

τι θέλω/8elte na deite

2008-03-08T17:28:00.002+02:00

Ο ένας πέρασε δίχως να καταλάβει ο πρώτος την ουσία.Ο άλλος έφυγε λίγο πριν ξεκινήσει ο τρίτος και ο τελευταίος είναι τώρα.
Πριν δύο χρόνια, το μέλλον δεν είχε δύο λάμδα άλλα μόνο ένα και το νι του είχε ξεκολλήσει και εκ νέου απορροφηθεί από μια νέα λέξη η οποία άκουγε στο όνομα τάμα.
Ήταν τουλάχιστον αφοπλιστικό στα όρια του εξπεριμένταλ τούτη η συνθήκη,ιδιαίτερα για όσους έπαιζαν τρομπέτα,καθώς και για κείνους με εμπάθειες καλλιτεχνικές πασιφίκ τύπου.Η αγάπη τμας δεν είχε στυλ,ούτε μέτρο.Τα έτη τμας μεταμορφώνονταν σε ete,estet κατά τα λοιπάς.Δεν υπήρχε λάθος στις δύο προηγούμενες προτάσεις,ούτε κύριοι και κυρίες της έρμα εν γένει.Μια στιγμή το γλυκό τμου πλάσμα πέταξε πετρούλα και πω το αυτο το το α!Έσκασα τα λόγια,η μαύρη,μεγάλη κρύα κουράδα έδειξε να επιπλέει άνατα δηλαδή άνετα,πάνω απ΄το άλας και τον αφρό των λόγων.Έσκυψα(ή έσκυψε;;)φίλησα(ανεξάρτητα απ΄την προηγούμενη κίνηση,εγώ το έκανα πρώτος)και ύστερα κοπι κοπι κοπα ου κοπιλατισαμε δίχως έγνοια ορθογραφίας απ'εδό και κάτου.Αν δεν ίχα τα νέβρα μου 8α χρισιμοπιο΄θσα γρίκλισ καραχτίρεσ αλλά μιας και έχω τα,ας ξαναβρώ ίσκιο,σύνταξη και ορθογραφία.Τούτο το παιχνίδι το παίζουν τρεις εγώ,εσύ,εγώ.Στο κέντρο του κόσμου,πέραν της μήτρας,της μητρός και των αδελφών δελφών,πρόκειται να επιστρέψουν τα βλέμματα-ουά τσίνορα,όπως διαβάζω απ'τα παιδιά που συχνά αρθογραφούν και κριτικάρουν κάτω απ'το δέρμα και μέσα στην κωλοτρυπίδα την δικιά μου,την δικιά σου και ούτως καθ6ς.Κοίταξε μελό ντάμα δημόσιος υπάλληλος δεν ήσουν ούτε είσαι,φυσικά ναι ο α,ναι ούτε διάλογος.Ήρθε ώρα να επιστρέψεις στο κουλ ίντιτιτιν ή στο λαϊκό τον οτρέκ, το δέκα το καλό.Ζηλεύω την έμπνευση,ζηλεύω την έπαρση,ζηλεύω τα μάτια σου αλήτττ.ΕΤΣΙ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΒOLD ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ μικρά πολύ μικρά και οι τελείες μεγάλες.

γενικά εμόσιον,κατα τ' άλλα γραφμή

2008-02-13T15:09:00.005+02:00

Συμβαίνει να ρωτάς,συμφέρει να απαντάω με στόμφο ή οίστρο τα εξής:φιλάκι αγάπη μου,όνειρα γλυκά ας γεμίσει το στρώμα σου απόψε μεμέλι μαμέλι.Στωικός απαράδεκτο εντούτοις το τόλμημα δοκιμάστηκε.Μια φορά,δύο φορές πιο πριν,το νόημα βγήκε από ένα αγκάθι και πέρασε στα χέρια μας.Το θράσος της ανάδειξης και η ανάδειξη του ξέρω τί κάνεις ξέβρω τι επιχειρείς,περιήλθε στις προκλήσεις.Δάφνες και λοιπά έντομα δημιούργησαν ή έβαλαν πλαφόν όπως χρησιμοποιήθηκε χτες,στα προϊόντα του λυρικού.Και ύστερα ο ζώον έπαιξε με την χείρα του το μέλος.Λάθος εννόησες παρατήρησε σε έντονο ενικό πρόσωπο ό αστουδέας.Και πάνω απ΄όλα πως τολμάς να γράφεις με μικρό το πρώτο γράμμα του ονόματός μου και το και στην αρχή τούτης της πρότασης με κεφαλαίο,συμπλήρωσε.Ηρεμώ,είπα, καπηλεύοντας και γύρισα στην εργασία μου, η οποία υπογραμμίζεται με τον αριθμό ένα στην αρχή και παρενθέσεις γύρω: (1)ο σύνδεσμος ο συγκεκριμένος δεν περιέχει σε σοφτγουer το τμήμα εκείνο της υπογράμμισης κι έτσι δεν μπουρώ να πολιτεφρωθώ.Τα λόγια του επιστητού γίνονται επί παντός,σε κάθε τραπέζι με θείες ή γιακάδες.Στον έρωτα υπάρχει,μιας και αναφέρθηκα σε προηγούμενο coach,ένας διαχωρισμός πέους και όλα τα παρακάτω λόγια δεν θα είχαν αξία αν δεν καιγόταν το βρακάκι της πάνω στην ταράτσα της σατορίνης.Πρόσεξ τι,δεν πρόκειται για αόριστο ή τυχάρπαστο παπαγαλόψαρο.Διώκεται και πλέει, αφού πνέει τα λοίσθια.Το ακαταλαβίστικ που λες όμοφοβη ή ξενόμονη ή απλά βαθύ οργασμέ στην γλώσσα μου 2003,έν+κείμαι(κάνε πρόσθεση)στο γεγονός οτι την στιγμή αυτή όλα τείνουν να πέσουν απ΄το εύκολο λόγω διάδοσης και αδερνάδερ πως το πες εσύ ζωή μου α ναι εκστράβαγκαντ.Οπότε ρομπότε με κατανοείς,είμαι αναγκασμένος απ΄τον /ύπαρχο υπάρχω /να γίνω αν όχι συντεταγμένος,απλά ποπ.Το τοπ το αφήνω στο myspace kai την διαφήμιση που υποθάλπτω.Όχι μαύρε,δεν είναι εντός πλέον,μα ούτε και εκτός.Το ζαμπόν κρατά μερικές μέρες στο ψυγείο και λίγες ώρες εκτός.Επίσης τα τελευταία χρόνια εφευρέθηκε μαζί με άλλα παιχνιδοστολίδια και τρώγεται, άρα μπορείς να το καταναλώσεις.Διάλεξε λοιπόν τόπο να περάσεις τον χρόνο σου,μπάι.

κάτι που έμεινε στην μύτη/ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΤΕ ΜΑΣΤΟΡΑΣ;

2008-01-29T19:24:00.000+02:00

Χαρακτήρισε,έλα απ'εδώς και έφυγες με πλάτη υπογραφή και στο δεύτερο για συνέχεια.Μια αμηχανία δεν απέχει παρά τρεις βόλους που βρίσκουν το αδέλφι τους κάτω απ΄το κρεβάτι.Σήμερα η μέρα είχε μία ωραία ανάρτηση.Η επιτυχία δεν περιγράφει χιόνι ούτε το ιώδιο φθορά.Πάρε με τώρα τηλέφωνο είπαμε,είπαμε πάρε μέχρι να δούμε που ο έρτως δηλαδή ο έρως δίχως ταυ επιπλέει.Κάποιος, ο οποίος είχε καιρό να ρυθμίσει τις εποχές,τάδε πρέπει τις ανάγκες με τις επιλογές του,θεώρησε σωστό να μιλήσει επίμονα και να επιτεθεί φράουλα στον ανώτερο.Μα καλά η ζώνη δεν είναι ιεραρχία,το ζώο δεν τρώει σάβανο,σκέφτηκε ο χώρος.Ανάσα.Πριν το εύκολο δάκτυλό μου συναντήσει το μαγουλάκι της,γλυστρούσε εντός δαφνών και αμφιβολίας.ΚΑ μην σκέπτεστε πάντες.Ποντς,μη με πίνει ντοροάντρες κένυο χάσου.Την ρωτάς αν θέλει,ο ανεπαρκής έβαλε σε λειτουργία την έννοια της σκέψης.Όκ,πέσε να φας,κουράστηκες σήμερα.Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΟΥ.ΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΚΟΥΡΣΑΣ ΠΑΥΛΑ ΤΖΙΦΡΑΣ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΡΩΤΙΚΑ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΥΛΩΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΣ Ή ΕΣΤΩ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΑΓΚΩΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΕΓΩ Ή ΠΟΝΑΩ.αναμεσα σε χρωματα τωρα που ολα εγιναν μικρα και η τονοι καθος κε η ορθογραφεια παρεα με την σινταξη εγηναν τι εγιναν αφου πραιπει πως να δης μεσα μερα σε θεμα ειναι ωραια η επαναφορΆ με ένα μόνο κεφαλαίο λάθος.Άκου,δεν πνίγομαι,τα πάθη μου αρχίζουν και τελείωνουν στον αφρό .Εσύ κοιτάς,εγώ απολαμβάνω.Το αυτό.

σβέρκος και τρίχα /δικαίωμα καλώς μου τα

2008-01-23T17:44:00.000+02:00

Με την ευκαιρία αρπάζω το λάικχερ και δίνω στον ώμο μου αστεράκι απ΄το γιακά.Δεν μου πάνε όλοι οι άνθρωποι κόντρα τελικά.Στις οχτώμισι είχα να διαλέξω ανάμεσα σε μέτωπο και δέρμα.Έπρεπε να κάτσω στα γόνατα μου και να σκεφτώ.Τί με διόρισε ορθογραφικά πισπιρίκο τί το ένα ,τίτο άλλο.Θα του 'σπαγα το μούτρο,είναι αλήθεια δεν είμαι άνετος σ'αυτά.Γύρισε ένα τέταρτο πριν την βραδιά και άρχισε να υποκρίνεται μαστίχα ή οργασμό.Δεν έδωσα σημασία:το ένα ευρώ ανήκει στην μασχάλη μου και την μυρωδιά της και όχι σε σε παπάρι(το ζωογράφισα έσω,δεν το είπα).Μ'αρεσεί που αναπνέεις συζήτησε.Δεν τσίμπησα,τα μεζεδάκια που αφορούν ή έχουν παράμετρους δεν ορίζονται ως μανικετόκουμπα στο πουκάμισο μου.Εντός τώρα,η αμφιβολία είχε προτηγανιστεί ενώ ο ναζισμός έδινε, μα δεν έπαιρνε απ'τις ανήλικες μητέρες επίδομα babysit ορ babychat.O xatzisomething όπως προαναφέρθηκε δεν πλοηγήθηκε ούτε η πτήση χάθηκε.Μια ματιά ύστερα,όλα έμοιαζαν με σένα(η δάφνη θα μπει στο αυτή όχι στο μάτι ή στο αυτί).Τελειώνοντας,ήρθε η στιγμή της απογραφής και έφερα μαζί μου λέγκο,οντίσιον ντε λοπ και την νίκα μπέρτα.Ο μαλάκας ο τόπις γύρεψε μόνο μουνί και αυτό κουβάλησε εκτός ελεγείας.Παρουσιαστήκαμε έμπροσθεν κίνδυνου κινδύνου μπις τα μποφόρ ούτως κατάλ ήβη.Μα τί πιστέψατε κύριοι,το δέντρο δεν είναι μηλιά για να πέσει το μήλο σας.Ο ουρμάτον είχε εκνευριστεί.ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΚΑΙ ΕΕΕΞΩ.Άντε ρε βλάκα(είδες πόσο μου μιλάς;)Από εκείνη την μέρα κάνω παρέα μόνος μου και πνίγω τα ρολόγια μέσα σε αποσιωπητικά ή θαυμαστικά ετικετών.Εκ ''δεν χρειάστηκε όλα να σου προσφέρουν νου'' ορμώμενος, ο επόμενος.Ήταν αργά,όλα ή τα μισά απ'αυτά έδιναν στον τρόπο κώλο και έστρωναν πριν κινηθούν.Αγαλλιαλιλάζω.

πυρετός όσο μονός/η επανάληψη τρέχει στα δόντια μου όπως το λάθος στις μηχανές μου/αίμα ένα

2008-01-15T22:46:00.000+02:00

Δεξιά αντίχειρας,αριστερά αντινομία.Περασμένα,τα περασμένα σκέφτεται για ακόμη μια φορά ο ήρωας τούτου του κόσμου, λαμπ ντοέν.Ο λαμπ κρατάει από ένα τίμοθι τζάκι, ενώ το νι δεν μπαίνει ανάμεσα σε άλφα και κου ώστε να θεωρηθεί το κείμενο φουλ οβ ιωβ σάρκα.
Μια στιγμή έμεινε να κοιτά εμένα κι εγώ τον μονογενή που είχε κρεμάσει πέναλνντι στον ντοίχο.Διήρκησε για πάντα η ώρα κείνη.Ο ύπνος έγινε προνόμο προνόμιο μπουζουάρ τυφώνων στο ρομίλι ρομίλντα καραβότεκνο.Σέρφιφο και σέρτικο το μεγαλείο μας,ψιθύρισε.Έβαλα μια γουλιά μεσ'το ποτήρι μου και έγειρα στην κουπαστή.Τα δόντια που είχε για κέρας δεν χρησίμευαν για στομόδοντο, μιας και το στομάχι δεν μετακομίζε στο κεφάλι μέχρι νεοτέρας πεντάμορφης.Η πόρτα άνοιξε,αν και δεν σημειώθηκε ούτε από εχθρό,ούτε από φίλο οτι όσα γράφω είναι βαρετά ή βαρτά ή βαρεμένα.Το πρόσωπο που μπήκε έμοιαζε με έρωτα και ήταν δάκτυλό του.ΟΥΑ!Μάγκα!!Το πρώτο θαυμαστικό που δεν παίρνει δεύτερο γιατί τα υπόλοιπα είναι ένα μείγμα msn και ροπάλου ούζου καραμέλα.
Γρήγορα όλα έσβησαν ο ήρωας,ο έρωτας,εγώ και συ, βάλαμε το κεφάλι κάτω και γλυστρίσαμε στο διάλογο κατήφορο.Πριν φτάσουμε στην πόλη ή στην χώρα, είχες το έκθεν έκθεμα παρά νόμου,να ρωτήσεις εαν θα βρισκόμασταν ξανά εδώ την επόμενη τρίτη.Πήρα φόρα και απάντησα:αγαπημένε,με το δικαίωμα που μου δίνει ο ένστολος,δεν βάζώ εισαγωγικά στα λόγια μου,ούτε και στα δικά σου,ναι, ούτε τα υπόλοιπα παιδιά, που κοντοζυγώνουν, θα υποχρεώσω σε τήρηση ανάλογων παραμέτρων ή σχημάτων.Το μόνο κουράγιο το οποίο ζητώ, είναι να τρώμε κρέας και να με τρώει εκείνη που δεν το τρώει.Γίνεται;

έτοιμο το χάδι

2008-01-09T17:27:00.000+02:00

Θυμήθηκα χτες τον άγλο συρραφέα τζον.Ήμουν θυμάμαι βαρύς το καιρό εκείνο και συνήθιζα να αργοσχολιάζω σε υπόγεια βιβρ βιβλιοπωλεία κάτω απ΄το ναό των αθηνών.Μια μέρα έπεσε το μάτι σε ένα κομμάτι χαρτί που πίσω του υπήρχαν άλλα τόσα όσα και τα δάκτυλα δέκα νεογνών ή και ανθρώπων.Όμορφο σκέφτηκα και έκανα να το πιάσω.Η σκόνη μέχρι εκείνη την στιγμή αποτελούσε μονάχα λέξη.Έτσι αφου /πρώτον,ρώτησα τον οδηγό με τα γυαλιά στην μύτη με ποιο τρόπο θα λυτρωθώ από δαύτη,δεύτερον πήρα μία απάντηση απ΄τον ίδιο με τα γυαλιά πιο ψηλά στα μάτια ή κάτω στο ξύλινο τραπέζι και τρίτον,εκτέλεσα/βρέθηκα μπροστά στην λάμψη του επωνύμου τζον,του ονόματος γκερμ και του τίτλου υπο, με την ονομασία:κατασκευή.Ο υπάλληλος που κάθόταν όλη την ώρα δίπλα μου ταιριάζοντας την πούλι του με ένα τόμο του ντρε μπαρίς,φάνηκε να αντιδρά που δεν είχε ανακαλύψει πιο πριν οτι με σάστιζε εκείνη την ώρα και τις επόμενες γενναίες των γενεών.Τουτη η πριζόλα έχει πολύ αίμα τόνισα στο πουκάμισο μου.Ο υπάλληλος ο οποίος με παρακολουθούσε έντρομος βιάστηκε να συμπληρώσει: ξύγκι να μην έχει, και για τον λόγο αυτό απομονώθηκα και τον παρεγκομίασα εντελώς αστεράκι.Αστεράκι:η λέξη παρεγκομιάζω κλείνεται σε κατσαρόλα και τηγανίζεται σε εσωτερικό τηγανάκι τύπου F185,.Οτι προκύψει δεν γίνεται βλογ ούτε εσύ που το διαβάζεις πατερ ημών.Τα χρόνια τα παλαιά οι άνθρωποι-γέροι χρησιμοποιούσαν την λέξη για σκωπτικούς λόγους έχοντας θερμάστρες και βι άι π ιεροράφους της εποχής αγκαλιά.
Πριν πω καπάκι,το μήνυμα ελήφθει:ΨΩΛΗ ΝΑ ΠΕΙΣ(επιτέλους έβαλε ελληνικούς χαρακτήρες το τζουτζούκι μου) Τ ΑΥΤΙ ΣΟΥ ΡΕ ΒΛΑΚΑΑΚΑ.ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΟΣΟ ΘΕΛΩ.ΑΚΟΥΣ ΕΚΕΙ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΚΟΥΦΑΘΗΚΕΣ.Ε ΠΑΛΙΟΓΕΡΟ.ΑΚΟΥΣ ΤΟ ΚΩΛΟ ΜΟΥ(έχουμε μάλλον το ίδιο προβλημα με το ν,δεν ξέρουμε που μπαίνει γιάυτό και το βγάζουμε από παντού,εκείνη δικαιολογείται..αρχιτέκτων,εγώ όμως ένα πρόβατο μα πως;)ΟΜΠΡΕΛΑ.ΘΑ ΧΟΥΜΕ ΤΗ ΚΟΙΛΙΑ ΣΟΥ ΡΕ.
Συνέχισα στο ταμείο,ο κύριος οδηγός κοστολόγησε και αποφάνθηκε 8 ευρώ.Μια χαρά σκέφτηκα μόλις πριν απο λίγο είχα πουλήσει τα άπαντα του ρον λεμάμι 9 ευρώ,έξω απ΄τον ναό στον ανταγωνιστή του,με την κλούβα.Θα μου έμενε και 1 ευρώ να δώσω στον δημογέροντα μέσα στο γραφείο που ελεούσε.
Γύρισα σπίτι.Η τσάντα που είχε ρίξει μέσα το εκλεκτόν ο οδηγός, μοσχοβολούσε τα γνωστά αρώματα του μαγαζιού.Ωρα να αναπνεύσει και το σπίτι μου σκέφτηκα.
Μία χαρά και δύο ώρες πριν απ'όλα αυτά είχα ξεκινήσει να γράφω μέχρι και την επόμενη πρόταση μετα τούτη αυτή παπαπαμ την τελεία να τη.Λέω να παω να ψωνίσω κανά βιβλιαράκι, να πουλήσω και ένα άλλο που χρειάζεται μόνο για να στηρίζει τα υπόλοιπα.

και θα'χει και ήλιο στα μαλλιά και άνεμο στην μέση(μόνο αυτο αξίζει οπότε μην συνεχίζεις στ' αλήθεια ή στα σοβαρά καλύτερα)

2008-01-07T22:50:00.000+02:00

Ένα χρόνο πρίν,τέτοια μέρα τέτοια ώρα ίδια ζώνη γλυκιά ζωή, είχε ανοίξει προσεκτικά το κείνο με τις επάρσεις και ξεκίνησε δίχως παραμέτρους ένα παιχνίδι τέχνης και φαδαζίας!Η λέξη τέχνη,παρατήρησε άμεσα,δεν έχει να κάνει με λεξιλόγια ή πλαστές ερήμους.Συμφώνησε με άλλα λόγια λοιπόν (το),οτι οτι οτι οτι οτι τον χαλά γίνεται φαγάκι του κούνελου.Στα γεγονότα τώρα: η μάριον είχε μια μικρή αδελφή την σου,η οποία δεν χαμπάριαζε από ρόλους και υπορόλους δίνοντας σε όσους συναναστρέφονταν νταν ντιν με το υποκείμενο της,νανανα κατανοήσουν πλήρως οτι η υπεραντοσύνη μαστίζει 1 στις 2 οικογένειες εν έτει 2008.Το άτομο που ή το οποίο πάσχει,την έπαρση αου τούτη,εκδηλώνει τρυφερούς πόνους στο στομάχι και βγάζει βαρβιτουρικά αντί για τρίχες στο πρόσωπο.
Λάτρεψα χτες ένα σπουργίτι μέσα σε μια στάχτη και μια στάχτη έξω από ένα ρίχτερ και ένα τύπο που έσταζε ιδρώτα ή μέλι ενώ το μόριο του γινόταν καρπός της πρωινής γιαγιάς.
Αηδίες.. πέντε χελιδόνια δεν φέρνουν την άνοιξη μιας και πιάσαμε τα πουλιά.Ένας τίγρης,μια τίγρης ένας τιρίρης όμως ε; υψωνεσαι αδελφέ.Είναι αστείο να σε σκέφτομαι να γράφω ενώ προσπαθείς να βγάλεις άκρη μέσα σε κάτι τόσο σπουδαίο όσο τα ούρα σου ή μου ή μας.
Και ας επιστρέψουμε βασιλιά μου, ας μου επιτρέψεις να μου μιλάω στο πληθυντικό μμμ μιας μεμιάς στυλώθηκα με ούτο το μοσχοκάρυδο.Συνεχίζουμε,προχωρούμε μέχρις ώτου γεννηθεί μέσα μας ή από μικρή και τότες διαλελέξουμε $ ή Ευρώ(έχασα το κουμπί,ξέρω πως γράφεται βαϊτσα μ') ή μακαριότατα.Τέλος το ζουμί.
Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα ή μέσα σ'ενα σπίτι με σένα, θα επέλεγα το ανάμεσα μιας και μου πάνε τα γήινα άρα και τα ντουβάρια,αναπνέω,ξέρεις, εντός σου,γνωρίζω σε γνωρίζει ενώ είναι όλα έτσι ζει,καλά!!, ζω εντός σου κατοικεί,πωππ!!,κατοικώ και σε φιλά σε μαλλάκια ή κωλαράκι(ατόφιο).
Με λίγα-λίγα λόγια για να καταλάβεις ,το κάουντερ τέξας ξερωγώ βιζιτορ σαμθινκ χατζισαμθινκκκκκκ είναι για να μετρώ τις στιγμές που μπαίνεις καθώς και τους παλμούς που πνίγω ενώ γράφω όλα αυτά και εννοώ τζαστ ουαν θινκ:δεν θα στο αποκαλύψω.Άλλωστε το βλογ δεν καίει με τα γράμματα μου,ούτε γαμιόμαστε μέσα ή μέσω αυτού.Δεν σε φωτογραφίζω απλά κλείνω το μάτι στους υπόλοιπους που λεν λεν και μετά πάνε σανίδι για ανανέωση ντέιτ και κιθάρα στα μάτια μου.Βγάζω καπέλο,σπέρνω και εκ !σε θέλω!
Μάι μια φορά ρωτούσα μάτια μου,σήμερις ρωτώ και ξαναρωτώ.
Στις τρέις η βράση δεν κολλάει,την τρίτη που έρχεται αύριο όμως η εξέταση παραμονεύει και όλα αυτά χωρίς αγχος ή άλγος,μιας και δεν υποφέρω με τα δόντια αλλά με τα δάκτυλα.Μη κάνειςς μμμμμμμμμμ.Τρία και,και μια λάθος σύνδεση.

επιστροφή στην κορυφή-κορυφή δίχως μέι χεβ

2008-01-02T08:58:00.000+02:00

Πέρασες και πέρασε ένας έτοιμος έτος.Μα καλά που πήγαν τα στολίδια και τα επίκαιρα;Ίσως φταίει η κατάσταση: δεν έχω τηλεόραση,έχω υπομονή,κατουριέμαι πάνω μου τις νύχτες και διαδηλώνω περί έπαρσης και ημιμάθειας ενώ την ίδια παράλληλη στιγμή γίνεται η αυτοπαράδοση.Εντός τώρα, γιατί το εκτός επιμένει να μην ανήκει σε μας, δηλαδή σε μένα,έχω ένα 'νιώθω καλά και τα κόμπλεξ πάνε περίπατο όταν' στον ώμο.Δεν λέω.. είναι επικίνδυνο λόγω διάπλασης πέφτωντας να φάει μούτρα, και έδαφος να χάσει τρυπώντας το, μα η άνοιξη έρχεται μια φορά κάθε χρόνο,η στύση πολλές και ο θάνατος μία η καμία ή καμμία.Έχω χρέος,υποχρέωση,υπόκειμαι σε χρονοχρέωση όταν παίζω με αυτό το τρόπο τις λέξεις και καταλαβαίνω την αδυναμία σου και την δική μου να καταλάβω την αδυναμία σου.Είχα να σκεφτώ πολλά και ήταν πρωίνη η ώρα όπως το συστηματοποίησε ο πίθηκας και οι υπόλοιποι συνεχίσαμε ωστέ να μη χέσουμε σε σκέψη.Καλά κάναμε,δηλαδή κάνατε καλώς τότενες.
Θυμάμι proμάμα.
Θα σημειώσω την περίπτωση και θα σου τηλεφωνήσω είπε ο προπομπός.ΜΑ μπα μαπα μπα!Στο διάολο πίπα,φεύγω στα λόγια φεύγω.
Θα πάω να ζήσω εκεί που βλέπει το ποτάμι και θα αφήσω την λίμνη και τα μαγκαβατού κτίσματα ουρανού.
Άντε ώρα να φύγω και κανονικά, δηλαδή εννοεί με τα πόδια στυλ σηκώνομαι και πάω,πα παπαπα, που πάω όμως όταν απ΄τα χέρια μου τρώγω αέρα ή αέρις ή aerious.Πριν την ανάσα υπάρχει ασφυξία και μέτα η ασφυξία.Δεν είναι θέμα να αντιληφθείς τι λέω, είναι θέμα να το φας όπως τρωω και τα δικά σου σκατά και χωνεύω μια χαρά.Σκατά είναι γιατί θα γίνουν σκατά και πριν φάνταζαν σκατά απλά βρίσκονταν στον ήλιο και έσταζαν λεμόνι ή μύριζαν αλάτι και έτσι έμοιαζαν κάτι άλλο εκτός από σκατά.Με άλλα λόγια την προηγούμενη ήταν σαν σκατά,κατα την διάρκεια μεταμορφώνονταν(άρα δεν διατηρούσαν ονομασία),και τώρα βαπτίστηκαν,απετάξαμεν είδον απεταξάμενος,σκατά αέναα σκατά.Τι φως που μπαίνει τι μέλι κερνάνε στα υπόγεια,τα λουλούδια σου πάτησαν τις τράπεζες και δεν μένω πια κοντά στης χαμοστέρνας.Επικοινωνία ούμπερ άλλες αλλά δυστυχώς τα αγγλικά μου σκοτώνουν την διεθνή αναγνώριση μα επιβραβεύουν εσέ εσαϊ, ως πολίτη του κόσμου,ως μουσικό με εκτόπισμα, ως βράχο δεινόσαυρο,ως μάτι αγκάθι,ως οτι υπάρχει γαμημένα καλή κακή μουσική ενώ δεν υπαρχουν τέτοιες διακρίσεις παρά μόνο γούστα λούσα ρε κούλικ,βούνε,υπέρυθρε ακαγκιόπα και εν τέλει μαλάκα-μαλακισμένη.Οτι τρώω με αλάτι παρακαλώ και όχι ροκ αφού έφαγες το ρολ.Επανάληψη πάντα για καλό ενώ είδες νααα ακούω υποψιασμένα αυτό που υποψιάστηκα οτι έιχα στο μυαλό και ναααα το ράδιο επιβραβεύει γιατι είναι ιντερνέτικο όπως και τα γράμματα μου πια.Αφού έφτασες ώς εδώ πάρε ένα φιλί μιας και δεν έχω ετικέτες υπόλοιπο ή σπέρμα στάμπα.

κάτι έτοιμο σόι επαναφοράς

2007-12-27T20:10:00.000+02:00

Κάποιοι πονάνε για τον πόνο,κάποιοι άλλοι για την ζωή,πολλοί άλλοι για την καθημερινότητα,κανείς για την γιορτή.Κανείς, όχι κανένας,μια σύνολο,ένα σύνολο χωρίς διάστημα,δίχως προσαρμογή ρίξη,ένα τρίποντο καλάθι,ένα μέτρο παύσεις.Η αίσθηση του κενού οδηγεί σε αμφιβολία και όποιος δεν ζυγίζει ή μελετάει, δεν στερεώνεται.Τώρα που νιώθω μεγάλος,μα είμαι μικρός και όταν κενόδοξα γέρος είμαι κι όμως νέος ισορροπώ,τότε το τώρα μου τότε είναι και το ναδήρ έιτ μάιλς χάι.Προίκα σε δέκα χρόνια τέλος η μαθητεία, νάου αναγκάζομαι να διδάξω.Η σπορά και το γεμάτο κεφάλι δεν συζούν,ίσως μερικές φορές τρέχουν σε λειβάδι, κάτω απ΄τα φύλλα πέφτουν και κεντούν ονειρόνειρα.Μοίαζει σαν διότι μα είναι και.

επανεκκίνηση

2007-12-23T17:14:00.000+02:00

Πω πω ρετάρτ ριστάρτ ρετούς.Δουλέψαμε χρόνια και χρόνια για να επαναφέρουμε λογική αλλά το υπεράλογο είχε στην συντήρηση τα ρούκανα τα κρόταλα και τις ιαχές της καράς.Όταν επανήλθε,διότι ούτο επανήλθε δια ημάς και υμάς-ναι-,ελλόχευε κινδύνους παράκρουσης στυλ βομβάι 1950 και ρόι άνταμον εν γένει.Πολλόι κατηγορούσαν έρωτα άλλοι πάι-πάι αναρωτιόντουσαν για την ορμή,εγώ σε απλάι-απλήν πρόταση είπα τα παρακράτους:Μη διανοηθείτε νέοι έλαϊς να προυπάρξετε δίχως βίωμα,διότι και εγώ ακόμα που ο χρόνος όλα καλώς μουτάφερε,έγινα παλοματής ναίγκρις εν ντέιλι πσσάχνω ψαχνό και ουρές τέβε να αυθυποβάλλομαι.Τώρα τα νιανιά και τα νια για την λου που λείπει χρίνια κριτσίνια και δυσκολεύεται να αναγνώσει:
Πέντε μέρες πριν ο λέο ο οποίος είχε ζήσει 8-9 χρόνια στην βαρσοβία και τους τελευταίους 6-7 μήνες ανακάλυψε τον άγιο παντελεήμονα πατησίων ως περιοχή και ως μονάρχη σύζυγο σπιτονοικοκύρη,είδε μια γυναίκα να αψηφεί τους δράκους της αχαρνών και να συμβιβάζεται με αγιομελέτηδες και φωκίονες στα πέριξ.Την παρακολούθησε,την προσέγγισε και δύο μέρες μετά όταν εκείνη τέλειωνε για πάρτη του,για χάρη του,προς τέρψα άου οφθαλμών του ούρλιαξε για τις αδυναμίες και την δυσκολία προσαρμογής του.Κύριοι,ανέφερε σχετικά στην διάλεξη περί ταμ τομ του,μακάριος και γαμάτος είναι όποιος δεν ασελγεί με δάκτυλο αλλά με στήθος τάδε έφη νιπλ(εξειδίκευση ρο).Οι νιόπαντροι εξαιρούνται,η κόρη μουμας είναι στην πεοκοιλιά σουμου,κατέληξε αναφερόμενος μελανάτος στο μπέλλον.

τελευταία φορά περοπερλεκ/θυμάσαι οτι το μέηλ μου ήταν¨:amesomellon@yahoo.com?

2007-11-17T22:28:00.004+02:00

Ώρα είναι,νύχτα είναι να αποχαιρετίσω γιατί βρήκα,βρήκα την και έχω να αναζητώ το άλλο που,όταν είμαι,αχ νάνα θα είμαι ο κοντάς της, ω καίω καίω,πιάνω ρίζα-μήλο γίνεται και οτι πόζερ ή ίμπερ κλασέρ αναλώνεται,αποσβένεται τμηματικά με ορθογραφία ή
χωρίς ,το ζεις.
Κείνος ζηλεύει ή άλλη κείνη ούμπερ προσπάθεια καταβάλ,μα ζηλεύει γιατί εν έχει αρχαγγελιστεί το στυλ μου,ούτε κόβει κάμακάμα της πίπες και το νιου α α α μέταλ.Καλά και κείνος ο ροκ που σκατά,σκατά χρέπει.Κι εγώ ω γω,ο γω,με άδεργράου και μινιμαλιστί ανίκητο εγωισμό που παταπάω.Νονέ άγιε σωκράτη αντώνη και σάρλ,γω σας γκαπώ και ναι ναι νάι νανάι στα χίδιαν μου αν ο τάληρο κόκα έγινε 5 εύρω ή τα εξάρχεια γούτσου παρέιντ.Ένα δεν ξέρω,γι'αυτό δεν ρίποτα λέω.Στα σοβαρά τώρα, πολύ σταδιακά,αδή γλήγορα γούρους ,η εμμονή ρίζωσε και τώρα που μείναμε,αδή αγαίν, ξεμείναμε απο ψηλούς άντε να τρέχεις για νανάκια.Κοιμάτε κοιμάτε το μωρή και δεν φταις εσυ που δεν αντιλαμβάνεσαι τι διαβάζεις.Ίσο το ποιόν του αγενή.Και τώρα η τελετή ελένη μιας και όλα πια και για ποια και γιαπιά αρχίζουν,τελειώνουν αναγνωρίζοντας σε.Παρένθεση,μάν γιου γκοτ το γκο νάου,όλαραιτ!Αράτ παν και ολ ράιτ,έτσι σερ;;;Λοιπόν μιας και το σύννεφο θα φέρει βροχή και τούτη η βροχή δεν έχει ανάγκη τα μούσια ή τα μούσκλια μου σταματώ εδώ και συνεχίζω ως ξεκίνησα,χαρτί,στυλό,γορντ και άμστραδ 6128 για επισκευή.Δεν μου κάνει τίποτα πλέον,μόνο η επανάληψη εντός της.Κρατάει μέρες,κρατάει χρόνια,κρατάει αιώνια,ποιος γαμάει πόσο κρατάει αφού υπάρχει τώρα.Το μαγαζί κλείνει και οι συνέπειες εκτός της.
Κύριε αλαφύστικ μαζεύετε παρακαλώ τα κακά,κύριε γενναίε της πατησίων σεπτεμβρίου(ααααστέρι το πιασες,τι δημαγωγός) δεν σε πρόδωσα αγόρι μου,πάμε για καφεσιγάρο,μάμα οι σουπιές ήταν σκατά και τα έδινα όλη μέρα στο γραφείο,γοντερ μπόυς και γουήμιν girls (riot,my baby was born in 1979,my honey is my baby,babarel babasa across the nation)στο καλό και η αμφισβήτιση καλό πουκάμισο είναι όταν έχεις μικρό στήθος ή πουλί και δεν το χαίρεσαι,βάλε βάτες,βάλε γραβάτες/τώρα που σου είμαι χαίρομαι,γιατί κτήνος είμαι δεν,σε φτύνω αφού αλλά και την στιγμή την φτάνεις με φτερά,κάψε την σκάλα,σπάσε την πλάτη,χέσε το σπανάκι.Ο ριρής μεγάλωσε και όμως ακόμα ψαροταβέρνα είναι.Η άμμος εσένα περιμένει νεοχίππη ροκ ντάντα και τσούλε αμπεμπέ.Δεν φταίω που το λέω,φταις που το ακούς.Αν η χύτρα ήταν μήτρα θα μασταν όλοι μπουρμπουλήθρες τι καύλα,τι καλά!Ας είναι το τελευταίο αγρέσιβ επεισόδιο,η τελευται ρεντ χοτ μάμα,το πανκ όχι το στρέητ αλλά το ροκ εν ρολλλλ,ψήφισε γεννάω μαlapasάω ραακακακακάμπα.teleivwnw me greeklish oxi gia tipotallo alla gt menei konta sauto ton dromo pws ton eipe dipla sto para8yro pou fainetai h paidikh xara,sto lodino,loudino,london don kai den kserw na metafrasw thn skepsh pou exw,as ais8an8ei kati oikeio,as piei ligo latino parapano as me koitaksei w nai ai ai as me koitazei.h leksh den ftanei pleon giauto o peroperlek zei hdh makria sas,poio konta mou kai dipla ths.den euxaristw den aksizw oyte ypostirizw,pairnw me8w den ypografwoneira kryfa.kima telos xortofagia.

ΥΣ:Για όσους έγιναν γενναίοι από blog ή απλά έχουν εμμονές και κόμπλεξ όπως το φρούτο μου,ας χορέψουν με την φωνή τους και ας δώσουν στην αφάνεια-επιφάνεια,το μια απ'τα ίδια κίνηση,εσωστρέφεια.Και ο νοών μοχίτο.

τελευταία φορά

2007-11-17T22:28:00.001+02:00

εφγκερία/μικράν analipsis

2007-11-15T22:59:00.000+02:00

Τώρα που το φως έχει μπούκλες και με πατάει οταν χορεύω,ίσως τώρα είναι, δηλαδή ήρθε η ώρα να μιλήσω με λόγια λιγότερο Ελεκτρονικά πιο ερτικά έρτικα μερ μερ τιν γκ!Καίω γιατί φτάνω και οταν διαλέξει την στιγμή θα αποφασίσω,τι τιν τα 30 ειναι κοντά και οι αισθήσεις αριθμοποιούνται.Όχι με μένα,όχι για μένα.Παράμετροι μόνο με αριθμούς ,χαμόγελα όλα πάνω της και ναι ναι νάι νανα θέλω την θέλω ως ορισμό που τί κι αν ξεφεύγει από στιγμή ή βαρύτητα, παραμένει εντός της και οργιάζει εμπρός μου άρα εντόσμουμού.Σώνει η κούρα και περνάμε στο ψητό αναφέροντας τριών λογιών λουλούδες!Πρώτη χα,δεύτερη χαχα,τρίτη κρέμα καραμέλα.Ένα-ένα πάλι.Το δύσκολο δεν είναι η απόσταση όχι όχι τίποτα δεν είναι δύσκολο για κείνη και για μένα για μένα για το ένα εν!Αρχή ως αεροπαγίτης,συνέχεια ως μέλος ράκας σε μορφή θησέα,και τέλος αντίγραφο γρασίδι φιλί φούστα μπλούζα και τακσσσί!!Άκουσε αγάπη μου,μόνο εσύ καταλαβαίνεις γενναίε μου,θέμα κομματάκι ζον-ζόν!Που θα βγεις που θα βρεθείς τούτο το σάββατο ,που όλα έχουν τιμάριθμο και οι περικοπές στα εορτοδάνεια θα διανθίσουν τη νέα γενιά.Μακάρι ντιλ λου λαααβ

Το τότε όπως τότε

2007-10-20T18:28:00.000+03:00

Τα τοστ δεν ήταν έτοιμα,η Μαρία μπορούσε να κάνει την κίνηση κι όμως δεν το πήρε απόφαση.Τι πρόβλημα!Δεν είχε υπερατού ούτε καν στην επιδίωξη.Ο Αντρέας δεν μπήκε απ΄το κομοδίνο,μπήκε κανονικά από την πόρτα αν κι αυτό δεν πολυάρεσε στον εκδότη ή στο Rock.Ε ναι αυτό ήταν πάντα το έρωτημα:rock ή rock 'n' roll;Για πολλούς όλους όλουμ μουμου, εκτός από μένα και άλλους ποοολλλούς για τους οποίους η εμμ.μπενάκη είναι κάτι σαν το ρο μέσα στο ηλιοφάνεια η απλά μένουν γκύζι και δεν γουστάρουν λινάρδο σκίνχεντ.Rock 'n' roll.Ποτέ δεν μου πήγαιναςς το τάμπελ σάρπμελ ή το είμαι και φαίνομαι.Κι ας προσπάθησα..ο τζέλο μπιάφρα ήξερε τι έκανα,άλλα όχι όπως το λέω,όπως το λέει για να βρίζουν τα παιδάκια του κανίς το κανίς με τα φτερά ελ βι!Κρίστιαν ντεθ μωρό μου,πιάσε το ριμπάουντ.Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει attitude!PW ΚΑΙ πωωω!χαρντκορ νάιτς,πόιζον αϊντία,σικ οφ ιτ ολ αλλά τώρα να λέμε myspace σαγαπώ ο κομπλεξικός,ξέρω τα πάντα και αν όχι, ξέρω γουγούγλ σερς σερς.Το θέμα όμως δεν ήμουν εγώ κι ας έφαγα τόσο λευκό ηλεκτρονικό σπέις με τις νότες μου.Η ενότητα ανήκει στην Μαρία η οποία εντοπίζεται ως μαρία συχνά-πυκνά και στον αγκρέσιβ Αντρέα(θα πήγαινε καλύτερα αγκρέσιβ Ηλία αλλά δεν τον βάφτισα εγώ ή Εγώ).Όταν συστήθηκαν,φιλήθηκαν κι όταν εκείνος καμπούριασε(κουβαλούσε αέναα μπάσσο λαμπρό ακουστικό έμπροσθεν κώλου βαρέως χερσαίως) εκείνη είπε αγαπώ την αγάπη η οποία μένει-παραμένει-υπομένει πάντα το μαρτύριο του κόλπου.Μάπαα!!Μάταια!Τα άκουσε όλα βερεσέ μιας και το 55 ήταν μακριά κι εγώ μια φορά είχα πάει, πριιιιιν η ντρρρριιιιιν μάλιστα πάω φαντάρος(αυτό το ρο δεν μπορώ να το πω καλά,το γράφω καλά όμως /θα φάω άμμο,θα πιω αγιασμό,θα φάω νυχτερίδα να ξεπλυθώ ή ναι..).Μια σημείωση, δεν είμαι υπόλογος είμαι επίλογος στο τέλος της αναφοράς δηλαδή η έναρξη της δικής μου αναφοράς συμπίπτει με τον επίλογο μου,επομένως έχω περισσότερο χρόνο να παίζω.Πραγματικά δεν μπορώ να μπω στο μικροφωνικό σου παζλ αν και το αγαπώ.Ίσως έτσι τα πράγματα να είναι καλύτερα.Ο λογιστής και ο υπολογιστής θα λένε:
ας έχω τα απογεύματα ελεύθερα να χιουμανάρω τις πηγές μου.Κλαις;Πάλι επαρχιώτικο κόμπλεξ;Πάω στο χωριό μου ρε κακομοίρη;Ποιο χωριό σου ρεεεε;Πες το;ΤΙΙΙΙ;Α μεγάλωσες εκεί και τώρα ζεις Αθήναι;ααααααααααααααααα!!!!!!!!!Καλό μου!!!Τράβα στα λειβάδια ή στις θάλασσες..εκεί κάνουν μπεεεε και το εννοούν!Περήφανος εμετός;;;Όχι λοιμώδης πλιτσιπυρετός ενώ σβήνουν τα φώτα και δεν θέλω να την πω μα-μαν, σε κανέεενα!Υποκουλτούρα;Μα ρε μαλάγκα η κουλτούρα πριν γίνει κουλτούρα τι ήταν;ε;; Υποκουλτούρα!χαα!Γνώση εντός εις το όνομα του αφενός!Γάμησε με!Υπάρχω για να χαϊδεύω-ευτυχώς είδα-κάτι δίχως τοίχος δήθεν.Έτσι ροκ εν ρολ!Πάει το γαλάζιο,σημαία δεν χωράει,κάψε έις την ν,σβήσε αλλά χωρίς να κάψεις:Ζήσε;..εμ.

όλα ήταν ίματζ (Ε) (ΑΑΑ)

2007-10-03T00:34:00.000+03:00

Όλα ήταν γάργαρα σα νερο/σα ντιμετάπ μου κόπηκε ο βήχας.Η αλεξάνδρα είχε μάθει ήδη πολλά.Και τα περισσότερα απ΄το τηλέφωνο.Ο χρόνος σχίστηκε στα δυο όταν της είπα το αντίο.Και κείνη σαν περιστεράκι γλύτωσε απ΄το αγγελάκι.Τα θρυλικά βράχια,στα οποία ξόδεψε όλες τις δυνάμεις του ο άγελος άγελος,θανάση,δεν υποστηρίζονται ακόμα με ιστορίες τύπου διηγήματος/μπορεί από βδομάδα/Σήμερα η αστυνομία είναι δημοκρατική,τα κάγκελα χρωματιστά και το ουίσκι φίνο.Σειστός καραλιτιστής 2007/ρόδος 2006 χωρίς πενταήμερη αλλά με τζι τρία!Που είναι ο αρχάγγελος;
------------------------------------------------------------------------------------------------
(οι τόνοι κάπου εδώ τελειωνουν και ξεκινουν οι ιδεες :)

γεια σου αλεξανδρα,εδω αγελος αγελος
α τι κανεις
καλα μωρε σε σκεφτομουν,πηρα να δω τι κανεις
καλα ειμαι, αγελε αγελε
χαιρομαι
εσυ πως εισαι;
καλα αλεξ μου, βρηκα κοπελα
ουμ πολυ μαγπας αγαπαμε αμε αγαπας, αγελε αγελε
ναι
ειχα ερθει πατρα αλλα δεν με δεχτηκες για τριακουσατε φορα
μμμ δεν θυμαμαι
α θυμαμαι εγω
μνημη ισον πεινα και πεινα ισον δυναμη αρα πεινα ισον πεινα και μνημη ισον δυναμη
σοφο
ναι
θα σου μιλουσα για δυο ωρες αν σε βλεπα
αληθεια;και τι θα μου λεγες αλεξ
θα στα πω οταν βρεθουμε
μα δεν θα βρεθουμε
γτ δεν θα βρεθουμε αγελε;
γτ δεν θες
θελω(οποτε θελω γω γω γομ α)
ωραια ποτε;
αυριο στο παλιο μου σπιτι απεξω
α εκει που σε παρακαλουσα
ναι
γτ οχι,αν και θα προτιμουσα εξω απτο δικο μου
δεν ξερω που μενεις
ξερεις αλεξ,κρυβεσαι καλα πισω απο συσκευες που παραπεμπουν σε 693 και καλουν 697
ουτε καν
ζου τελος,δικη σου επιλογη ηταν αγαπη μου
γεια(δεν ξανασηκωνω το τηλεφωνο/ η γιαγια ειπε οτι κολλανε οι αντρες αν τους φτυνεις)
------------------------------------------------------------------------------------------------
Εμεινα με την απορια ενω οι τονοι επανηλθαν καπου εδώ.Όλα γύριζαν,ίσως γυρίσουν πίσω της ή μπροστά της,μιας και δεν παίρνει απο λόγια,δεν περνάει από πουθενά γιατί ειναί σκια, μα ούτε και σκιά ,με τόννο,υπήρξε/ίσως μια άτυχη νεαρά ,θάλλα ήταν,με μια γλυκιά μαμά η οποία είναι πιο νέα και πιο τούλα απο την ίδια.στο χαμόγελο χωρίς κεφαλαία στην αρχη,δίχως σπίτι στην πάτρα.Δεν την ξέρω.Η ζωή είναι δίκαιη και ας το αναπαράγω 10 χρόνια.Δεν θα καταλάβω ποτέ.Αλλά όταν το κακό ριζώνει γίνεται κιτς και ύστερα πλιτς-πλιτς.Υπάρχουν και χειρότερα.Να πάνε στο διάλο διάβολο αααααααααα τα καλύτερα,όχι αααααααααα λόγω ματαιοδοξίας ή υπερφύαλου blues.Απλά δεν χρειάζομαι μαντάμ φιγκαρό για να με ντύσει,ούτε δισκοκριτικό γραφιά αααμαμά και μά-να με μυήσει.Το ΄97 κοκορικοτρομπετίνιο ναι!Ούτε καν την άποψη τη δική σου-μάμα δεν εννοώ σένα,εσένα σε βγάνω/και σε πατέρα γιαγιά θεία θείο- δεν χρειάζομαι.Είναι νύχτα και το μακρύ απ΄το κοντό βγαίνει για να τσαντίζονται όσοι βγάζουν λεφτά απ΄τα γράμματα-οράματα και να κομπλεξάρομαι εγώ,ο πρώτος εγώ.
Είσαι καλύτερος φίλε,αλλά το ξέρεις κατουράω πιο πολύ αν δεν έχω φάει και πίνω πίνω μπι και μπύρες.Ήπια καφέ,έφαγα λουκουμάκια,έβαλα νερό,έγραψα τα ονόματα στο υπερ υγείας,υπέγραψα,έφυγα.

Η σ.σ. και ta BLOG (sick)/η φωτοσύνθεση κουράζει

2007-09-27T11:09:00.000+03:00

Ο βασιλικός δεν μιλούσε,η φίλη μου λοιπόν στράφηκε σε άνθρωπο και ως είθισται, σε άνθρωπο αρσενικού πέλματος.Είναι ανάγκη να σημειώσω οτι ο βασιλικός δέχτηκε μόνο χάδι και έδωσε άρωμα,το οποίο ναι μεν σαγηνεύει τα θηλυκά,δεν τους δίνει όμως πολτό και εξουσία(έτσι δικαιολογείται η συμπεριφορά της).Ο άνθρωπος επι-επι-απαπα-επι-λέχθει ανάμεσα στους πέντε-δέκα ανορθολογιστές της γενιάς του,me synepeia h filh moy na grafei greeklish kai na pinei anapsyktika typou cola mexri touth thn teleia. Ύστερα χαιρέτισε ο ένας τον άλλο,πάνω ή έξω απ΄το παγκάκι και συνέχισαν μάγουλο-μάγουλο την διαφήμιση του περ οπερ λεκ.Στο στενό περίμενε ένα περιδέραιο του άρεως τόσο φωτεινό, όσο η μουσική του σκαλκώτα.Όταν γύρισαν σπίτι η ώρα ήταν 4:05 και τα περιπολικά στην χαλκοκονδύλη.
Οι σχέσεις όταν πέφτουν σε λήθαργο διαβάλλουν το μπιφτέκι της μάμας.Επιμένω τόσα χρόνια οτι το καλόν είναι το γεμιστόν.
Επιστροφή στην φίλη και στον φίλο μου -πια-οι οποίοι, ως ένα σώμα σόφα πνέμα μέμα πλέον,είχαν να αντιμετωπίσουν τις εξής καταστάσεις μέσα στο σπίτι:Πρώτον τον μάμι νόλι, ο οποίος δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε μια αράδα απ΄τα αρχεία μου,παρολ΄αυτά είχε άποψη και μαργαρίτα στα ματοτσίνορα.Δεύτερον την τίμιτρα, η οποία είχε -πέπε-να με γαμάει μέσα στη ντουλάπα και όταν έριχνα τα ρούχα της και έδινα τα εσώρουχα της πλαγκτόν για να τα φάει,ούρλιαζε λέγοντας μηηηηηηηηη και μηηηηηηηηη αυτό είναι ελ βι,εγώ όμως δεν ακούω ελένη βιτάλη γιάυτό της τα δωσα ως έπρεπε.Τρίτον τον όσιο βάβι ο βόι κατά τον οποίο οι γενικεύσεις αποτελούσαν μη τεκμηριωμένες γνώσεις χαρακτηρίζοντας δια αυτού(πάπα σύντα-κτι-κοκό), το πρόσωπο ως μπάσταρδο ον (ο ων με λατρεύει)και κερατά.
Μετά τις παρενθέσεις έκαναν λόγο για αστεία και ξεπέρασαν με αφορμή ααα της αγάπης σπιούνια το όλον.
Η μαρία και ο γιώργος ,δύο λεπτά μετά την μετάστασην,είχαν για γιαγιάκα το ίδιο κρητικό φατσάκι-η γλώσσα της κόβει και τα μάτια μικρές γαλάζεις φωτιές χαμογελούν, μου χαμογελούν την πλάτη.Τα ονόματα τους πλάθηκαν,είναι αλήθεια, κατά εικόνις και ομοίωσις, της εις την πουλ ,λέπρα.Δώθηκε δε το όνομα ζευγάρι και το παιδί γεννήθηκε μήνες εννέα άφτερ ,σαν στρατός (όχι του 1999).
Όνομα τέκνου κατάθεση,ρωτώντας πας στο μολ ή μωλ ή μαλ ή κιλλ αλ..διαρρήδην.

Ένα φιλί που έκαιγε/παρτ ένα/ το χειροκρότημα

2007-09-18T17:09:00.000+03:00

Ο αντίχειρας της αγκάλιαζε, με νόημα ή χωρίς, την δεύτερη γραμμούλα μιας απ'τις πέντε προεκτάσεις της παλάμης του.Κάποιος είπε οτι ήταν έξι,αλλά βούτηξε στα χαμηλά με το κεφάλι άδεια κολοκύθα.
Ύστερα έκανε κίνηση να φύγει.Τούτη την φορά ήταν ολόκληρο το σώμα και όχι ένα απλό κομμάτι κομματάκι.Μέσα σε φωνές,δάφνες και κοκορικοσπασμούς ολοκλήρωσε προσπάθεια ταύτη,παίρνοντας δυνητικά ,τα πάει δεν πάει που πάει ,αντιδραστικά σχόλια στο εν λόγω καλάθι-πασχάλη-κουτάλι-μασχάλη-παλάμη πάλι.Η πάλη ξεκίνησε όταν το υποκείμενο στράφηκε εναντίον του αντικειμένου του βρίσκοντα (σμουατςς)σε θαλπωρή οργάνου.Την επόμενη σκηνή,όλα ξεκίνησαν να ρέουν ομαλά-ομαλίς σις.
Τα υγρά μου έδειξαν την αλήθεια είπε ο ρον και η αμαλιά βιάστηκε να επιτεθεί.
Είσαι μαλάκας μαλάκας μαλάκας και κυνηγάς λάθος ανθρώπους.Εγώ σ'αγαπ.Ω!Ω-ου!Κόπηκε η φράση της πριν την τέλεια τελεία, παρατηρησε ο ρυθμιστής της πλάσης.
Ποιος σε χαράκωσε μωρό μου,ποιον τεμπέλη,μα φονιά βλέπεις στον γλυκό σου ύπνο.
Εκείνη είχε φτάσει ήδη στην τουαλέτα και άκουγε τα λόγια του παρέα με καζανάκια και αφρόλουτρα.Μακρινή και λούτρινη.Μακρινή.
Ο ρον άρχιζε να τσαντίζεται πράγμα που δημιουργούσε εαυτόν μια καθωσπέπει μακρηγορία
και ένα συντακτικό λάθος το οποίο δεν εντοπίζεται εδώ, αλλά σε προηγούμενο post μάμα μου.
Το καζανάκι ακούστει και η αμάλία βγήκε στην παραλία του κουτρούμπεη.Τι όμορφα,μόνο το '94 έτσι, γιατί είχαμε 1.49 ύψος και έρωτα 3 μέτραααα, έβηξε για άλλη μια φορά ο ρυθμιστής.Ο ρον κατέβαινε το δρομάκι χέρι-χέρι με σκέψη δίχως πλευρά ενώ κείνη άνοιξε τον σουγιά του αντίζηλου σε άλλονε -ναι-αέρα και χάραξε το ξύλο δυστυχώς όχι αέναα.Η αλμύρα γαμεί στον τόπο μας.
Το ραδιόφωνο κατέβηκε με γουίν δε τσέιν,τα υπόλοιπα ποδήλατα-παιδιά κατέφθασαν και μόνο μια τρίχα έμεινε στα χέρια του ρον,ένα σημάδι πίσω στο ξύλο και ένα αντίο έξω απ'το αυτοκίνητο με τους γονείς και μια αδελφή ξένη προς εκείνον.
Το τηλέφωνο χτύπησε την επομένη, αλλά ήταν μια απ'τις ελάχιστες φορές.Την ξαναείδε βέβαια,χρόνια τρία μετά,ακόμα πιο έφηβη,με τηλεκάρτα ίσως αγόρι και ντίζελ μποτάκια.Εκείνος οδηγούσε ποδήλατο ακόμα και φορούσε μπιγκ σταρ (τα ολ δεν τα πουλουσαν στο χωριό)ή περπατούσε πατουσάτος(πωπω!) και άκουγε την μάμα του να βελάζει το ιστορικό:φόρεσε τις σαγιονάρες σου/καλοκαίρι,δεν έχεις παντόφλες;/χειμώνας,πάλι ξυπόλυτος περπατάς/και τις 4 εποχές.
Τα χρόνια πέρασαν σαν τα βότσαλα μανάρι μου και στα 18-19 του έγραψε στο μίνι ουά νόουτμπουκ του με κωδικό σπατάλη τα εξής προφητικά:Ακόμα σε σκέφτομαι αμαλία .Κάθε χρόνο παίρνω τηλέφωνο σπίτι σου, στα γενέθλια 3 φεβρουαρίου στις 9 παρά ή και,και κλείνω αφού χτυπήσει δυο φορές.Και νιώθω οτι καταλαβαίνεις.Και θα το έκανα μέχρι τα 27 μου αν δεν σε συναντούσα ή αν το ξεχνούσα.
Η Αμαλία σήμερα είναι παντεμένη με τον Μιχάλη,ζει στο Μέτσοβο,παίζει βόλευ,βγάζει φωτογραφίες και μεγαλώνει μια μικρή με το όνομα Αλκμήνη.
Ο ρον έμεινε ρον.

το βούτυρο έγινε κλαδί ελιάς περιστέρα μου

2007-09-18T03:50:00.000+03:00

Λέει οτι δεν έχει ηττηθεί ποτέ,λέει οτι γλυκά μιλάει γλυκά απαντάει και τελικά ενδιαφέρεται για το κοινωνικό πόμολο,το οποίο μέσα απο μο μπέτερ γίνεται μπέικιν μπαμ ουέν και λοιπές αντίχριστες, για αντι-χρήστες ,ιαχές.Κάποτε είχαμε τον γιώργο και την μαρία, σήμερα έχουμε την σόνια και τον κάρολο.Λούμπεν και ντεκλαρέ.Από που τεκμαίρεται τούτο κύριε κύριε;Ξέρεις τώρα,συζήτηση,κοψοθρονιάστηκα και δημιουργία λέξεων για να πάμε τις σκέψεις μας ένα βήμα πιο πάνω και χα!Το βήμα αυτό γίνεται μοιραίο,διότι δεν υπάρχει μέσα στον κλισέ-ξύλινο λόγο μου, ο οποίος μόνο για διαφήμιση και αντιπερισπασμό παρουσιάζεται έτσι.Τα λόγια των πτωχών αγάπη μου είναι πλούσια.Σαν πνευμόνια γεμάτα κέρματα.Λέει στην ιταλία λέει κάθε συντιβάνι και νομίσματα στον πάτο μπάτο μπααα λέει ω λέει!Μα καλά πως βρίσκεται εκείνη η πολυπόθητη όρεξη.Μόνο στο σεξ ή αρκεί ο αυνανισμός.Το παλούκι πάντως δεν θα βγει ποτέ απ'τον κόρφο μας εκτός εε ναι εκτός ,θα το πω εκτός αν ερωτευτούμε.Θυσία γίνεται και σάλια έρχονται και αν τα μαλλιά της είναι μαύρα, τότε τα δικά του εξασθενούν και περισσεύουν,αν είναι όμως μπούκλες ή σκέτο κουλ όπως παρατηρησα πρόσφατα στο φωτοκούλ,τότε τα κουνούπια δεν τσιμπούν.Χορεύουν στο κορμί μας και πίνουν το κονιακ τους.Ήθελα κάτι καλοκαιρινό,σκέφτηκα αύτο που λέγεται σανγκρία αλλά επείδη εκείνο το ν που έχει η λέξη,μου θυμίζει νίκη, πασοκ, παπανδρέα ανδρέου, την σούφρα μιας φίλης που πάει ταϊτή μαζί με τον κωστή ή κώστα στρατιώτα πεθεροραγισμένου,ο οποίος ίσως κάνει σκοπιά τώρα και αναπολεί το πάθος μου,ενώ ουρεί το ένδοξω καμικάζι του.Ξέρεις προϋπάρχω.Το λέει και η στάμνα, και στην φανέλα της εθνικής το λέει ναι.Προχτές ήρθε ο αντρέας απ'τα τρίκαλα(κορινθίας ε!!) και μου τσαμπουνάει έτσι με τσάτσα-τσαμπουκα τα παρακατιτίς:τρέλα πουλάς, που είδες μωρέ(ναι είπε μωρέ!) τα μανίκια άνω γνάθο μαζεμένα,και λές οτι τα φοβάσαι και απο πάνου.Ξάδελφε, του απάντησα, τα δάκτυλα μου δεν έχουν νεύρα, έχουν νερά για να κολυμπάει η μόλυβος σμου- ου ναι -σμου.Ύστερα ξεκίνησε πορεία προς και από τα προπύλαια,την οποία αναχαίτησαν δυνάμεις του σεντονιού το οποίο με την σειρά του, ίσως και τελικα, οϊμέ, δεν έμοιαζε τόσο με το δικό σου αν και μια τέτοια αίσθηση είχα και θα έχω από την στιγμή μου εκκρίνω μέχρι την ώρα μου είναι να 'ρθει ας ερθει.

ψήφο φέρω

2007-09-12T11:08:00.000+03:00

Επίκαιρος,επιτακτικός ένα ζώο όρθιο με τέσσαρα ποδάρια και οπισθοφυλακή έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο.Το κάθε ενδεχόμενο παρουσιάζει μαγικό ενδιαφέρον όταν γίνεται ενδεχομένως ή άλλα ανορθόγραφα στάτους.Όποια πετάει ή πέταξε ξέρει.Στα συγκαλά μας λοιπόν και σήμερα,σήμερα-σήμερα ας αναρωτηθούμε.Προς τι το χαμογελάκι νεαρέ;
Είναι λοιπόν μεσημέρι και όπως πάνας λαός και Σία, τρώγω το χοιρομέρι μου.Τελειώνοντας,πίνω γουλιά κρασί πατέρα σε μπουκάλι σαμπάνιας και ανάβω θάνατο βαρύ ο οποίος ω και ω ομοιάζει με δεκαεπτάχρονο παιδί με παπί δίπλα στις γραμμές του no se.Ζε νε σε πα λέω και την γαμαάω την γαμάααω όπως δεν την γάμησε κανείς κοκορίκος ψες.Ω λέει!Είναι η κιθαρού,ο ταύρος, το ταυράκι μου.Σηκώθηκε και ντύθηκε.Ντύθηκα και αναστέναξα.Στην ράχη της, πριν την επικάλυψη, φάνηκε το ζοφερό μέλλον μέλι του σύμπαντος.Θεωρείς μπούρδες όλα αυτά;Σου δίνω την επικαρπιά και το παραπέτασμα.Κρατώ μηρό και τρώω μήλο βλακάκο.Αλλά μια χαρά το πας.
Ύστερα και μετά τον κορεσμό η αλήθεια συνάντησε την δικαιοσύνη και όλοι που έφεραν βλογ ή ημερολόγια ακατανόμ νομ νόμαστος μαστός, ονομαστός-ξακουστός, έγιναν γραφιάδες στο μαντάμ φιγκαρό ή πόρτα στο Έλενα.Ε ναι μερικοί έβγαλαν και βιβλίο,τους ζηλεύω γιατί τούτο θέλω κι εγω.Το λεξικό πέφει βαρύ στην τουαλέτα,ένα βιβλίο δικό μου όμως;Θα τα τυπώσω και θα σας τα δώσω.Τουτο τον κόπο τον μακρυπρόθεσμο,ο οποίος δεν φοράει μπλόυζάκια κάφκα,ούτε ζει με γκάζια την ροή,θας α,σας θα τον δώκω να τον ε,εγευτείτε.
Με συναντά τυχαίως,τυχαίος επιβήτορας του λόγου.Ξεστομίζει τα εξής:Άκουσε μικρέ..δεν πρόκειται για πανηγύρι,ούτε για αυνανισμό.Δέκα και κατι χρόνια αγωνίζομαι και υπομένω και έρχεσαι εσύ με κωλοτούμπες και μαμά τέλειωσααα να δημιουργήσεις εγκώμιο και τα λοιπά;Δεν είχα τέτοια πρόθεση του απαντώ και στο επόμενο δεύτερο μπαίνει ο παπακαλιάτης απ΄την πόρτα (αιδοίο και τασάκι πίτσα και σουβλάκι)και μας ζητάει συγνώμη έπρεπε να ξαναπάμε το πλάνο.
σΤΗΡΙΧΘΗΚΑ στο πρώτο γράμμα το οποίο είναι πάντα κεφαλαίo και έτσι δεν φοβάμαι την αντιγραφή σου αχρείε, μιας και μόνο εγώ ξέρω τι κουβαλάω τρύπιε παπαρίκο(εδώ απευθύνεται-αναφέρεται στην πολιτεία την χαμένη,το δράμα της και στον ομφαλό της γης)
Τούτη την εβδομάδα πενθώ την άλλη θα χορεύω και την τρίτη στου ιερομάρτυρα τον οίκο θα αφοδεύω.Μα καλά ναι, που είναι οι τρόποι, το σαβούρα ντριμ βιρβ βιβρ, μάμα μου.Αναρχικό λεξικό θα υπογράψω και ως άναρχος ,αξία δεν θα αδράξω, άρα δεν θα με αποκαλείς αναρχικό μιας και συ κατέχεις αρχές πολλές εκτός από μία άστρο-οίστρο μου,εξουσία μου,οικέτης σου για πάντα εγώ, εγώ ο πόλα βάρυς, ο εν του και,ο λέφτερος, ο καν καν πεντανόστιμη πίττα μπιφτέκι απέναντι από την παιδική μου χαρά.Αυτονομία και ζωή, η γρία η κότα στέρεψε από ζουμί.Για την ταμπέλα ζω,για το ρο πριν απ'το θω.
Ω σερ προσεύχομαι να μη γένουμε πολλοί και να μη μένουμε λίγοι.Παίρνει κλίση μάναμ,έχω κλήση.

ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ,ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑ

2007-08-31T22:00:00.000+03:00

Η μαμά δεν έχει ιδέα από ίδερνετ ούτε και εγώ από αστεία για να τα βρούμε.Έτσι,μοιραία όπως θα έλεγε η κατιμά τα προσπερνάμε και περνάμε τα μιααα χαραααά, όταν έχω δουλειά ή διάβασμα.Χωρίς λεξιλόγια γίνεται η δουλειά και αν χαμογελάς την ώρα που σε αναφέρω εδώ,να ξέρεις ή ξέρε, οτι γι' αυτό το κάνω.Κάποτε είχα όρεξη για μπούκλες τώρα έχω πιο πολύ.Σήμερα, με αφορμή εξωτερική ή εσένα και αιτία εσωτερική ή εμένα, σκέφτηκα για κοκόμπαλες στην αμμουδιά και χρυσά κοκτέηλ δίχως τόμι κρούζι ή ντεκαπάζ!Α ΡΕΕ 90's δικά μου,αμερικάνικα έιτις!Κώλος και ανάμνηση ένα!Θυμάμαι σαν καλός νοσταλγός παπαρίγκος ιντερσεξουάλμε ντο,τον Ιωάννου Ιωάννου ξαπλωμένο δίπλα μου πάνω από τα φύκια και κάτω απ΄τα αστέρια(σχεδόν κλεμμένο αυτό, πολλά ντοκουμεντάρια βλέπω-διαφήμιση απτ΄το φτωχό βλογ και τον εγωπαθή κύριο στην αγέλαστο πέτρα και στον άνθρωπο) να λέει ΤΖΑΜΑΤΑ!Είμαι από χωριό και πάντα μου άρεσαν τα μιράντα παπαδοπούλου(χώρεσαν δύο διαφημίσεις τρέχει το σεσούλι/γεια σου σούλα που έγινες αναστασία εγώ σαγαπώ χωρίς <'> στη μέση και με τα δυο ονόματα/ γεια σου συμμαθήτρια).Συνέχιζω χωρίς αναγνώριση, αλλά με αναγνώριση κλήσεων και απόκρυψη απ'το σπίτι.Η μπανανία πέφτει μακριά και η ασυναρτησία όχι στο ατλάντικ κύριε χωμέ αμάντο!Δεν με ενδιαφέρει ο αγώνας,τράβα στην οικοδομή χωρίς τρίγωνα κάλαντα ή Ε.Π.Ο.Ποιϊα.Απ'την άλλη πλευρά ή χέρι,το χόξτον πέφτει κοντά, μα και στας σέρρας φίκι φίκι για να γίνω γραφικός.Ο πατέρας μου επιμένει οτι έχει ειπωθεί και το απ'τα μάζας-απ'τα μάζας, αναφερόμενος στο ιστορικό χωριό.Όλοι κλαίμε για τον χαμό , μα δεν γνωρίζουμε τον πανικό.Αιτιολογώ:ο κόμπος δεν βρίσκεται στο χτένι αλλά στο βρακί μου φύλακα προσφυγά μου,στρατό έκανα μυαλό έβαλα και οι πυγολαμπίδες φωτίζουν λιγότερο από μένα πλέον, τις νύχτες.Αυτο δεν είναι ιώδιο επούλωσης.Είναι οινόπνευμα,άρα φαγούρα για τους στρέιτ, οικονομία για το στρέιτ.Να το πώ;ας το πω:και τροχοπέδη για τους νέοι.
νέι-νέι.Γεια σου έι ποδολάγνε.
Φιλάκι(στο μπαρ-γρηγόρη του άινερ σίτυ για αθήνα κάπουτε,εγώ για γάμο με όκλεϊ εσύ με ακούστικά φούστα τραγούδι τραγουδιστό μάλλον βρετανικό,αν και έχω πιστέψει οτι ήταν πέιβμεντ πια, και κοιλαρά 50άρη απέναντι να θαυμάζει χωρίς λόγο -ναι- τα λεπτά σου λευκά σου μπούτια/εμένα μάρεσαν όχι μου άρεσαν ή μ' άρεσαν τα μαλλιά σου μέσ' το καρέ και η βερμούδα μου)

Η μικρή χελένη/ύμνος στο χαμόγελο

2007-08-29T13:05:00.000+03:00

Μία / δύο= 50% =>δύο επί γνώση ίσον το κάπου όλα γίνονται ρεαλιστικά και το χειρότερο λογικά.Φαντάσου την πρόταση που δεν ξεκινά με κεφαλαίο γράμμα, αλλά με αριθμό.Σκέψου τα σημεία των καιρών.Γίνονται σημάδια και αν δεν έχεις τηλεόραση μεταμορφώνονται στο τι να φάω χτες το βράδυ μιας και το κορίτσι μου έχει σαπίσει στο ψυγείo αντί για σαλάτα ζυμαρικών.Άφησε ένα κενό, γίνε worman.Το σπίτι θέλει καθάρισμα και το τηλέφωνο ξεσκόνισμα-ξεσκάρτισμα, σαν πλατεία στο γκάζι θα γίνεις, το φως θα σε κυνηγά και μεις ή υμείς, ας τρέξετε να πλατυποδιάσεις.Τον χαρακτήρα δεν τον διαμορφώνουν τα κουφέτα στον αέρα, ούτε καν τα βλάβλογ και υπερπορείες.Η προσωπικότητα, τούτο το μεχχχάλο χαλί,το οποίο σκύβει και πενθεί για το χαμό του ζώματος,δεν γεννά μα την αλκμήνη,το ποθείν.Σιχαίνομαι το δεύτερο πρόσωπο μα πιο πολύ αρρωσταίνω όταν κουβαλάω αιχμή,οίστρο και εμπάθεια.
ΤΡΙΤΟ ΜΕΛΟΣ.Εργασία:Δέρμα,δερματιτίκα και δερμπάουν.Η μάτσα μίλησε.Στις δύο ώρα ελλάκος,ξύπνησε την πανοπλία και έβγαλε χαμογελο παγκανίνι παγκάνι ράιτ ιν δι ας κλοτσιά.Ύστερα τελείωσαν οι διακοπές και είπαμε να πιούμε κάτι από μαλτ, άρα ντα σεν υπάρχει συνάφεια.Τσιγάρο άναψα γιατί δεν βρήκα καουμπόυ μάρκα μαρκορά πάπια ντεκορ ή κτήνος και μα το θεοοοοοοοό το λάτρεψα.τελευταιααναμνησηδιχωςτονουςκαικενα.Απ΄τον βράχο έπεσα στην θάλαττα,και απτην θάλλασα οι τοίχοι δεν έδειχναν γκρι.Σε κούρασα.Ανακούφιση,φώτα γουεντ άουτ.Στις αγγλιές δρόσισε στις παραλίες οι εξατμίσεις φορούν σκόνες στα μαλλιά,στις αθήνες μπορεί να'ναι εδώ φωνάζουν τα παιδάκια στο απέναντι μπαλκόνι και εννοούν τις μπάλες, στον κόσμο οι ώρες ειναι πολλές, οι ελεύθερες ώρες λίγες.Στο σύμπαν συντρέχουν λόγοι,στο σπίτι μου οι λόγοι τραγουδούν call me animal,that's my name και ας έχει χαλάσει το ράδιο.ΑΤΙΑ+ΑΡΤΙΑ=1 .

Νέο έγγραφο κειμένου

2007-08-17T12:04:00.000+03:00

15/8/2007 :ζήτησα σύνδεση για να υπογράψω ως παλικαράκι τον λαμέ μου οίστρο.Κόψε μια φτερούγα το πολύ.Σήμερα , είναι και γιορτή, φάγαμε μέχρι να πούμε όλα μια ιδέα είναι και ήπιαμε αντί για καφέ πρωί-πρωί την πτώση του τσάνταλη ή κάτι άλλο το οποίο δεν λέγεται σούμα όμως έχει το ίδιο χρώμα.Πριν το σήμερα και χωρίς να γνωρίζω την μοναδική μου φωνή,χτες έσπασα τα νεύρα μου,λόγω εγωισμού και τα λοιπά.Τσίρκο δεν πήγα αν και υδάτινο, η θάλασσα ειναι κοντά/ ας είναι το ψάρεμα η ενασχόληση των φίλων ρεμ άι πόντα.Την στιγμή λοιπόν τούτη ξεκινώ,ιδρύω και αναλύω έρωτα.Πέφτω με τα μούτρα,το όνομα αυτής κουλούρα,δεν θέλω μοναξιά,μόνο εσωτερικούς παλμούς να μην νιώθω.Ίσως η φολέγανδρος είναι το μάρμαρο που χτυπώ όταν πατώ το καταμαράν του σπιτού του πατέρα, ε ναι, μου.Και έτσι ,μιας και τίποτα δεν στρώνεται γλυκά, την ώρα φτη-φτου την απογευματινή, ξεπερνώ οτι είπα πηγαίνοντας παρακάτω δυο λόγια δυο πόδια δυο τσιγάρα της τρίτης λυκείου τα οποία δεν κάπνιζα, αλλά τα έκανα(-διαμόρφωνα) πατσουλί στον τοίχο της άγαγα αγάπλην μου κύριε τα, κύρια αντωνυμία πέτα μου αχ!Το λαπτόπ αναπαράγει,το μπισιμπίρι διαστρεβλώνει και το χέρι μου, σου γράφει αναγνωσταρά, οτι το άγιο, ναιαιιααιαιαιαια θα το πω γκρίκλις πάλι ή οχι ναιιαιαι, en8eo kef(ooopaaa)άλι μου, δεν έχει μπει στον κόπο-εντολή να πιστώσει.Ου και α, το κορίτσι ζητά αντι-ηλιακό απέξω και εγώ ο κλείσε-κλισέ παλόμας νέγρας γιούνκυ, ψάχνοντας τρόπο να αναδείξω, μπερδεύοντας σε,το φτωχό μου, μα την μάμα μου, αστέρι ,ααναγκάζομαι τώρα να ντυθώ να στολιστώ με προορισμό.Θυμάμαι όταν είχα γράψει το ''ΝΤΥΝΕΣΑΙ ΣΤΟΛΙΖΕΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ'' δεν είχα στα νύχια μου ξύσμα από δέρμα γυναίκας.Σήμερα λοιπόν που έχω,λέω να ακονίσω το μολύβι παρέα με οτι κενόδοξο φυγαδεύτηκε με τη βοήθεια της παλάμης μου μπουρούχι.Αποκλείω τα γουίντος και αποκλείεται η μάικροσοφτ να με ορίσει τον έξυπνο της δανίας.Πάμπη δεν φταίω,έχεις αρχίζει να το υποψιάζεσαι πια.Ευχαριστώ την τελεστέτ για την χορηγία ,αν και είμαι παιδί της πάναφον.Το έμο προϋπήρξε, το βρακί μας κάηκε.Το προϊόν ζει δωρεάν όχι σαν φρι πριτς,αλλά σαν ομόνοια χωρίς έβερεστ.Δεν ήταν οτι αναζητούσα τέτοια μέρα.

Η συγγραφέας με ο μικρό

2007-08-08T09:57:00.000+03:00

Λοιπόν είχαμε το κτήμα, την συγγραφέα,την συνθήκη,τα λεπτά λεφτά με το μέρος μας.Έλειπε η έκδοση.Όταν ήρθε, γίναμε μια χααρά άνθρωποι και το σφουγγάρι γέμισε έμπνευση και χλιαρό νερό.Δέκα λεπτά φήμης αργότερα, το στραγγίξαμε και ένα πάτωμα ολόκληρο έμεινε με στόμα ανοιχτό, και χέρια ανοιξιάτικα.Το δύσκολο της υπόθεσης, δεν είναι η υπόθεση όπως αναρωτήθηκε δικαίως μεν, κακώς δε, η κυρία - η δις 20 μαγιών ή βάλε.Αντρέας.Δεν μπορούσα να τον συγκρατήσω.Τσαντίστηκε.Άσχημα ε!Φώναξε:άντε γαμήσου σκύλα,ψόφια τσιμπλομούνα και τα λοιπά.Ε εντάξει είχε και αυτός τα δίχτια ή δίχτυα ή δίκια ή δίκαιά του.Ύστερα προχωρήσαμε όλοι μαζί, writers,pontikia,ananades,ananies για να γευτούμε το γέλιο που μας είχε υποσχεθεί.Βουρ για το ρουφ γκάρντεν.Και κει ναι..έλεος, άι σο δε λάιτ. Ξεκίνησα να βρίζω.Τι κότα την είπα, τι άντε τράβα να τραβιέσαι,τι ψωλού,τι γαμώ το μουνί της κυρίας μητέρας σου(μια ιστορική βρισιά η οποία ακούστηκε πρώτη ή χιλιοστή φορά από ανώνυμο, σε ανώνυμο καφέ-μπαρ-ρουλέτα νοτιοδυτικά της χώρας μας-μας).<Όλοι οι άπληστοι εδώ> φώναξε με όλη της την δύναμη και έφυγε παρέα με το αγόρι μπόιφρεντ ζήλιο ζήλια και ένα πλούσιο λεξιλόγιο αναμάσχαλα.Ο Ανδρέας, ο οποίος πριν ήταν Αντρέας θέλησε να χαλαρώσει λίγο, γι΄αυτό και αναζήτησα σαν καλός φίλος,την τελευταία καταχώρηση του ονόματος του, σε τιβι μαγκαζέν-μαγκαζέν.Ανακάλυψα ένα Ε χωρίς αρκά(κομμένη η σελίδα/αρχίδι μάκη φέρε πίσω οτι σου έδωσα το 97),μα με σάρκα, κάτω απ΄το κωλαράκι τόυ μπασίστα(είχε και μπάντα το γκάρντεν,ζαζ-αζαζ,η οποία μετά τα επεισόδια άραξε να ξεκουραστεί/για την ιστορία όταν φτάσαμε έπαιζε κάτι από ελευθέριο βενιζέλο και συνέχισε με παναγιώτη κανελλόπουλο και τζόυς ευείδη πριν διακοπεί από εμάς τους ταραχοποιούς/επιτέλους το έγκλημα έχει όνομα, το όνομα μουτου).Του το έδωσα με οίστρο(πως γίνεται αυτό;/γεια σου αγγέλα) και σκέφτηκα να κλείσω τούτο το θέμα με αηδίες του στυλ:ένα χρόνο πριν τα σύνορα ήταν κλειστά(λόγω νυκτός,λόγω χασίς)/σήμερις, η μέρα μας ορίζει/όλοι κοιτούν τον ουρανό/καθώς την αύρα μας γκρεμίζει.

το βρακάκι του αγοριού μου φαίνεται,το βρακάκι του μωρού μου καίγεται

2007-08-02T17:08:00.000+03:00

..το τραγούδι τραγουδούσε σαν τραγούδι κάπως έτσι: ταραραραραραραααρα ταραραραραρα ραρα ρομ (2), ή έτσι: είχα να σε δω 5-6 χρόνια/και σε συνάντησα στην ακρογιαλιά/χάθηκε η φωτιά χαθήκαν τα ξύλα/μαζί με την παλίρροια και εμείς (1).
5:11 μ.μ πολύ νωρίς για ταξίδι, πολύ αργά για δήλωση συμμετοχής σε ταξίδι.
Δεν σηκώθηκα,κάθισα σταριλίκι φαρδύς, στο πάπλωμα.Τηλέφωνο δεν χτύπησε.Δεν με πήρε ούτε η Άννα, ούτε η Μαρία, ούτε η Αλεξάνδρα.Χτύπησε όμως η πόρτα.Και ναι!3 φορές!Μία για κάθε κοπέλα.Και τις τρεις το θυροτηλέφωνο έκανε δουλειά.Να κάτι όμως τώρα για τους ερωτευμένους φίλτατους φίλτατε.Στο μυαλό μας έχει χρησιμοποιηθεί ως άλλη μάπα που κερνάει το καρπούζι αντίστοιχα φαινόμενα.Στο σώμα μας αποτυπώθηκε σαν μια βαριά ξηρή γυναίκα, η οποία με πόνους πλάτης, δηλώνει οτι τα παιδιά της δεν χειραγώγησαν κανενός πουτανόπουστα τα ύδατα πάτερ ημών.(ρουφάει το καλαμάκι).Για ποιο πράγμα μιλάω;σε τί, σε ποιόν απευθύνομαι;Θα πω τρεις κουβέντες όσα τα χτυπήματα και οι γυναίκες σήμερις.Κουβέντα πρώτη:δεκαπενταύγουστο θα λείπω.Κουβέντα δεύτερη:στις 18 του μήνα, ίσως και 1-2 μέρες νωρίτερα,θα ΄μαι πίσω στο κοτέτσι.Κουβέντα τρίτη:οτι έσβησα ήταν για καλό, κάθε εμπόδιο για καλό και ας μου χρωστάς μια τουαλέτα(κόμπλεξ έχει γίνει πια αυτό).Καλά..καλά τα πλούτη, μα πιο καλό το ηλιόλουστο μας spooky.Τράβε γύρευε ρε ρεεεμ!Στην σίκινο αντιμετώπισα τις εξής δυσκολίες και μην βιαστείς να με πεις αντιεμπορικό ή ξεπεσμένο:Ο δικός μου ο καφές δεν είχε τοπικό παξιμαδάκι μαρμέλιους μαρμελάδας αλλά μπισκοτίνο παπαδοπούλι.Επίσης αναγκάστηκα να πω ωχ και να μου πέσει το σαγόνι όταν δίπλα-κάτω τσιμεντόλιθα /ρίκι ριίκι βισβίκι λίκι/ είδα τον αρχηγό του κρεβατιού σκορπιό να βγάνει αίμα ύστερα από χτύπημα αρχιτέκτονα.Η ζωή μου μια τσόντα και μα την άγια άγιο(έλεος), όσο χτυπώ τόσο φτάνω και όσο φτάνω τόσο κατουριέμαι ενώ με έχει κατουρίσει παλμοοοοός από τζιτζίκια , με το πράσινο υγρό του. Μάταια πολιορκία 900 λάμδα ημερών για να δείξω τι σκατά δεν είμαι.Φιλάκια, με αγάπη άρνα.Λούδρος σου για την φάντα!μμμμ μα!

Ένα βήμα πριν/Διακοπές μέσα στις Διακοπές/ΔΥΟ ΔΕΛΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑ Μμμ

2007-07-26T13:14:00.000+03:00

Λοιπόν, το αυτό.Αγοράσαμε λέει φάντα απ΄το περίπτερο, το κεντρικό, εκεί στην αφάντου δίπλα στο σχολείο κ κάτω απ΄το στρατόπεδο (το οποίο έχει πλεον σύνορα).Είναι για σένα και για μένα αυτό το καλοκαίρι.Ύστερα με στυλ περιγραφικό περάσαμε χέρι-χέρι το δρόμο και ήπιαμε το περιεχόμενο του κουτιού στις καρέκλες του ποιου-πιο αλμυρού λεπτού πίττα σουβλάκι καλαμάκι της ζωής μας.Ναι μετά σε φίλησα.Θυμάμαι και άλλα πιο πικάντικα αλλά τώρα ούλααα είναι παρελθόν και εγώ, ο εγώ γαμ, γαβ-γαβ,ο άλφαγάμα, ανήκω στο τώρα, στο τρέξε, στο σε θέλω γάμησε με και φυσικά στο κονιάκ με πάγο.Το θυροτηλέφωνο χτύπησε και συ που γελάς πονηρά δεν πρόκειται για προστακτικό τούτη την φορά.Απάντησα ποιος και φυσικά δεν ήσουν εσύ.Και πως να ήσουν άραγε αφού μαζί με το κορμί σου τότε, πήρες παρέα,παγέα, παγερά α α αχ(το ωχ παραείναι) και κάθε ελπίδα η οποία τελειώνει σε -με, -ως,-με,-α,-ρα και αρχίζει με θαταπού-,ίσ-, ξαναβρεθού,μι-,μέ-(εδώ το παρατάς /το νιώθω).Λοιπόν πάλι το αυτό.Ήταν αδιάφορο σεξάκι σαα σαασά, γι'αυτό δεν έδωσα σημασία και πήρα πρωτοβουλία να παραστήσω τον κανένα.Δεν τσίμπησε και έφυγε-το έφυγε, ενοχλημένα-η. Ήπια νερό και ήπια μου μίλησε η μάνα μου στο τηλέφωνο(REAL TIME) για ερ κοντίσιον και τα ρέστα γαμησιάτικα μου φάνηκαν!Λίβα περπατήσαμε με ι με γιώτα τι άλλο, ώτα!entaxei μάμα κλείστο επιτέλους!Πούστη κωτσόβολε καλόβολε μας τα ΄φαγες τα λεφτά, τα χρήματα , το μον ρέπος σέιχ σου μπάνσις.Ακαταμακατασουκουτουμπε αμπε φαμπε βγε...και νάτος! Και επιστρέφω σε εκείνη και τα μάτια της βαθιά χτυπήσανε το μπαλαντέρ μου.Εννοώ έρωτα,λέω,ευνοώ έρωτα σε αγάπη μου καίω γιατί το πληκτρολόγιο γράφει το όνομα σου και ζω σε μια πόλη που έχει το όνομα σου και εγώ ,εγώ το πρόσωπο σου έχω να θυμάμαι μέσα στα σύννεφα ενώ η παρέλαση χτυπάει τα πόδια μου και παρααααλύω όχι όπως το τραγούδι ούτε όπως η έννοια ή η πράξη αλλά όπως μια λέξη που δίνεται και σε ευχαριστεί μέσα σε βροχή χωρίς σε, σε μένα ενώ ένας άλλος ποιο γλυκός άνθρωπος ,άνθρωπος μπουχτίζει και περιμένει διακοπές -άνω τελεία -τα νερά να τα κολυμπάει όνειρεύεται και όχι να τα χρεώνεται ως καθημερινότητα/σεισμούς πολλοί εμίσησαν,διασυρμούς πολλοί ευχήθηκαν, τον Ιούλιο πολλοί γλέντησαν όλοι στα εσώρουχα μας κάνουμε καμπάνιες.Και όπου όλοι,όλες και όπου όλες, μία εκέινη και όπου μία εκείνη, ναι εκείνη και όπου εκείνη κανένας ΕΓΩ.τέλος το αυτό.Καλή άρρωστη ινο, χωρίς τέτοιου είδους γραφικότητες και στυλ μια μέρα πριν τις διακοπές απ΄τις διακοπές.

να με ραντίζεις έρωτα πίσω απ΄το ιστολόγιο σου

2007-07-24T16:50:00.001+03:00

Η ώρα είχε πάει ώρα φαγητού και ο Κωτής ήταν πραγματικά ενήμερος για το τι επρόκειτο να γένει σε ένα μήνα παρά κάτι.Ο Πάμπης ( μείνε μείνε μεεε)ήταν το πρόβατο που έτρεξε να ενημερώσει για τα ουσιαστικά της ημέρας και ο Μώλης ως άλλος ολικής αλέσεως ροντρίγκεζ χορήγησε μια ισχυρή δόση νικοτίνης στην στοματική κοιλότητα και κατ΄επέκταση στομαχική(και κάτι), η οποία τα χρόνια της τ.ν. είχε επιλέξει την διάφανη ονομασία ρομάριο. Εγώ ψάρευα πιο κάτω, και για να μη λέμε μόνο τα αρνητικά, ο ήλιος έλαμπε ολόκληρος ή σε μέρη ακτίνος πάνω μου. Μισή από μία ώρα αργότερα, το στυλ συνάντησε έναν Σάθη όλο πέλμα και διάνθισε όλο το εσωγαλλικό του μείνε, εντός λαβυρίνθου.Ως εδώ η ονοματολογία γιατί το τραγικό μειώνει την ανάπαυλα. Ωραία η μουσική μα πιο ωραία η αίσθηση της.ΧΩΡΙΣ ΟΙΣΤΡΟ ΜΑ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ, γυρίσαμε όλοι μαζί να δούμε ποιός αντιγράφει ποιόν.Στο βάθος μια πιπίνα κολάδα και ένα αστέρι που ξέπεσε με μακροβούτι στα ρηχά, διαλογίζοταν και ανέεεεπνεααααν από κοινού μέσα σε ένα τεράστιο αναιμικό κοχύλι(τι αηδίιιεεεεεςςςςςς αααααααααααααα).Το λάθος της σειράς ήταν οτι τα αγοράκια τίναζαν μπεχλιμπέλ αλλαλοτσουτσουρώσεις ενώ τα υπόλοιπα αγοράκια στόλιζαν το σπίτι τρίβελι.Κανένας λόγος για κοριτσάκια.Μια φορά τα πάντα από όλα και όλα, τελειώκακαν και ο Ανίμπερης ξεκίνησε να ζει ήσυχος και ωραία ωραίος.. Η στιγμή ,the time has come today, έφτασε και όλοι ήταν χάπυ σ΄ένα πλανήτη που καλύτερα να έπινε ηρωινή παρά μικροτσουτσούνια όπως περίπου είπαν και άλλοι σοφότεροι βιο αλλλεστές στα πέριξ και δεν έγιναν τόσο κακοί όσο εγώ ο φτωχός.Το κόμβο μου το κάνω καμβά, και τον καμβά μου καύλα, ενώ στο myspace σφαδάζουν αρνιά,ζάχαρη!το το το το,τον τον τον!Τιμωρία!
draft !!!

δεν ήθελα να πιω απ'το χυμό σου/e-αγάπη σου

2007-07-20T11:06:00.000+03:00

Γουτεμβάλα,αλπιπιονίκη!Σήμερα κέρασα την Ιωάννα και τον Παναγιώτη ριμπενάκι σούπερ τέλειο!Καθήσαμε στην αριστερή δροσερή πλευρά (ποιος είδε την Γαλατσίου και δεν τη φοβήθηκε μέρα μεσημέρι το καρτέρι) και του δώσαμε να καταλάβει οτι σελφ σέρβις και λοιπά λαίμαργα χαρακτηριστικά και μπούνιες δεν λογαριάζονται με τις αράχνες μας.Είδε ο κύριος θεό και το 8 έγινε θ, έτσι για να έρθουμε πιο κόντα με το διπλανό τραπέζι!Φτωχά μου..η ώρα ήδη πήγε 4 μμ.Μα την παναγία χωρίσαμε μέχρι να πεις παναγία, ύστερα κατηφόρισα και βρέθηκα έξω αν όχι μια ανάσα, απ΄το σπίτι μου.Η κοπέλα με τα καθαριστικά είχε καθίσει στην ίσκια πεζούλα και το αγόρι ράντιζε Η2Ο τα γύρω μάρμαρα.Η άλλη κοπέλα εμφανίστηκε ενώ έμπαινα στο ασανσέρ.Το τελευταίο μύριζε άζαξ και χλωρίνη!Ο καθρέπτης έδειχνε οτι είχα βγει έξω χωρίς να χτενιστώ!Αγάπησα τον εαυτό μου για 10" (2" ανά όροφο) και έφτιαξα τα υπερμεγέθη πυκνά παραδεισένια (κάτι δεν ισχύει/έστω γράμμα) φρύδια μου με δακτυλάκι(σαλάκι τέλος). Έκλεισα την πόρτα. άνοιξα μια άλλη και πέταξα τα κλειδιά εκεί που τα πετάνε όταν μπαίνουν.Οι έλληνες bloggers μου μιλούν συζητούν ανήκουν ζητούν syzitoun και μάγαπούν γιατί είμαι ένα-ένα απ΄αυτούς μια τρύπα μια ψηφιακή κουρτάλα ένα δίσκος σκλήρος σαν το πέος τους ένα κόμα κόρμα κάρμα κάκα κακό μεγάλο μην τους βρει , μια ομόνοια θολή η οποία κυνηγά και τρυπιέται με e-σάντουιτς και κανόνες συμπεριφοράς.Τελευταία ένας κύριος αγόρι με ρώτησε αν η αμφιβολία είναι δικαίωμα και αν η αμφισβήτηση χωρά την πρώτη.Φυσικά δεν, απάντησα φυσικά , διότι τέτοια απίδια δεν χωρά ο προφορικός μου σακ ατάκος.'' Κερένια με ψάντερ και όοολα στηρίζονται σε με μέμεμ' ''. Άλλα λόγια να με στηρίζεις,άλλα να με επικροτείς, άλλα φοράς στις παραλίες να με θορείς ή με θωρείς ως πλέον αννέγγιχχχτος.Άκλαφτε άκλαφτε, τα ποπ τα ρούχα και το ίμαζ σου με πάνε.Με πάνε γιατί έχεις στυλ και κουλουάζ μπλε στα χείλη.Στους όρχεις τοποθέτησες χρωματιστές χαντρούλες,τι κρίμα που δεν φαίνονται οι έμορφες!Ναι με ρίμα , ναι με ρήμα, ναι στο κύμα ναι διοτίμα.Ε τί;δεν θα 'βανα;μεμένα και μένα κλικ άντε δυο ξέβρεις τα πάντα νέε και ωραίεμ.Από μουσική μέχρι γραμματική, από παπάκι μέχρι όνια η ώνια ή 2 ν λέσχης,από δεμέστιχα μέχρι έλμα και από ουρανό μέχρι ντεκλαρέ.Ψιλοτσιγουρίτσα κάνει, φέρε μου το σάλι..θα κάτσω για ένα ποτό ακόμα ξάδελφε-πατέρα.

ΕΝΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΟ ΠΙΟ ΦΑΙΔΡΟ

2007-07-17T19:19:00.000+03:00

Δαγκώστε με σκυλιά!Ήδη από την πρώτη πρόταση αρχίζεις να καταλαβαίνεις.Κι ας μη με καταλαβαίνεις.Κοιτάς μα δεν με κοιτάζεις και ξαναγράφομαι.Ο πιο κάτωθι υπογεγραμμένος-υπογραφόμενος, καθαρός από αηδίες και μικρούς μεγάλους παρτ τάιμ ήρωες και βελόνες νοσταλγεί.Έμαθε και έμαθα προσφάτως την χρησιμότητα των αναμνήσεων!Ας είναι καλά ο Καμύ και ο Μπάμπης που 'δωκε το βιβλίου άριους άριους μάμα κάς όπως ρευστό-ρευστός-γηγενής,ακόλουθος και πρεσβειτέρα.Ποιανού παπά εις εσύ ερώτημα.Πόνεσε αυτό.Ο ούτος φάνηκε από μακριά και ο πάρις σήμανε καμπάνες και τα λοιπά ένθεα ήλια θεάματα.Το θέατρο αγόρι μου, δεν είναι κηδεμόνας σου έψησε με οίστρο.Ήταν η ώρα να μπεις εσύ στο παιχνίδι και να καταλάβεις οτι στρέφομαι σε σε ,χαριτωμένη, από τις μπογιές που είχα ποτίσει τα ίου μάτια μου.Σίγουρα ο νεποτισμός θα γίνει νεοχιπισμός 2007 ανήμπορε και λέλα.ΜΑ!Ακριβώς γατί τα νούμερα σου κάθονται βαριά, θα αποσπάσω την χείρα μου μετατρέποντας σε την σε όρνιο και υστέρις σε στερνοπούλι.Ας περάσω όμως στο κυρίως θέμα.Ο λόγος δια τον οποίο ανακίνησα τούτη την παράγραφο είναι θηλυκός και μάλιστα εκ του λύκου.Δεν εννόησες πάλι.Όκεϊ.Θα στο κάνω λιανό σα τραγούδι βαπτισμένο απο βορείως αγνοούμενο παίδα:ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ, ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΙΟ ΚΟΝΤΙΝΗ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕ ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ.ΤΣΙΚ ΤΟΥ ΛΙΠ, ΛΙΠ ΤΟΥ ΛΙΠ ΚΑΙ ΤΣΙΚ ΩΝ ΧΑΝΤ.Ηρθε η ώρα να αναβαθμιστώ φίλτατε.Το ωμέγα δεν καταλήγει, όμως το όμικρον γίνεται ωμέγα εαν το κόψεις οριζόντια στα δυο και ρίξεις το κομμένο μέρος δεξιά του κολλητά του..σαγαπο / σαγαπω /ο -ω/

στσ μισά ξεκίνησε ο αγώνας

2007-07-12T09:58:00.000+03:00

Το σύνδρομο ,καλώς μας ήρθες παπαδιά, έρχομαι σήμερα να δοκιμάσω. Δεκαπέντε λεπτά πιο πριν η πολυκατοικία κέρασε τους μνηστήρες άγιο σώμα και όλοι, ακόμα και αυτός ο μαλέας του πέμπτου έκαναν κακά μόλις σε είδαν, όπως θα έλεγες όπως θα μου έστρωνες όπως δεν θα προφασίστεις ποτές εσύ μικρό, γλυκό, μελαχροινό μου κάτι.Η θεία μου μαζί με την θεία κοινωνία και την κοινωνία ώρα μεδέν ήταν η προσφορά του καταλόγου, το χρυσό πακετάκι, οτι συμβολίζει με άλλα λόγια το αιδοίο μιας πραγματικότητας μπίμπα στην πίπα και το λατομείο.Το επόμενο μισάωρο κύλησε με δέλτα σι και αναφορές στην εντροπία από δέρματα και λοιπούς τύπους ανθρώπου. Με το μυαλό να χωρίζει τις ιδέες σε δύο ίσα μέρη ξεκίνησα για το υπόγειο. Εκεί το καλοκαίρι είχε να δηλώσει πολλά πολλά παραπάνω απ' όσα με/σε ρεύμα περνούσε στις ουρίτσες μας, όλο τον υπόλοιπο καιρό. Μα, τολμάς να μην καταλαβαίνεις; Ενιγουέι, μια χαά χαρά, τα παιδάκια στην σειρά, η μπάλα κάτω απ'τα αυτοκίνητα και οι πετσέτες στο πρόσωπο μας(ακόμα δεν κατανοούν το ρόλο της σημαίας μετά την λαμπρή). Τότε λοιπόν μπήκες και ας με καταγγέλουν ως γραφικό.Δεν αλλάξαμε βλέμματα ,ούτε αλαλαξαμε μα το θεο χωρις εσενα δεν γνωριζω θεο τοπο κτημα βοσκοτοπι πι πιμα ροει μελη ορθογραφεια ουτε καν καν κανονες και μουσταρδα στην πιτα(γράφεται με δυο ταυ,αλλά λόγο ευφωνίας και προ μπομπ πρόζας πόζας το χρησιμοποιώ έτσι) μπιφτεκι.Είδες φίλοι μου,είδες είδατε, όλα καταλήγουν εκέι ακόμα και αν είσαι κορίτσι με τατού ακόμα και αν γράφεις αναποδα το ι.Απλά η νιότη σε περιορίζει,απλά δεν σπέρνεις αλλά μαθαίνεις απλά μέσα στο απλήν με ερωτεύεσαι και όταν απλά σε βλέπω στο όνειρο μου, άπλα και ζωή μπάι γιορ σάιντ σκέφτομαι.Και όταν λέω ζωή εννοώ οτι αποκαλεί ο κόσμος δάσος, οτι τραγουδάει γι'αυτό με τακ τακτ και τανκ σαν αύτα που έβλεπα απ'την σκοπιά μου.Έρεος.Πάμε!

ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΔΩΘΩ

2007-07-04T12:55:00.000+03:00

Άργησα να δωθώ και τώρα, αν και έτοιμος να μπλεχτώ με καλώδια και μετασχηματιστές, δεν κοκκινίζω όταν σε κοιτάζω!Γιατί δεν με παρατηρείς,δεν υπόσχεσαι οτι τα άκρα μου θα δημιουργήσουν μοιραία στύση-υποτροπή στο στο στο αυτό που ζητάς ενώ έχεις φάει μαζί με τα υπόλοιπα αγκάθια το μεσημέρι.ΟΥΦ!Είναι και αυτό το μπακάλικο στην πλάτη μου, το οποίο δεν σε βοηθά να βγάλεις άκρη.Είναι και εκείνα τα δώρα του λεβιέ,η άνοιξη,η άνοιξη,ή άνοιξε να πιούμε και τα λοιπά.Προχώρησα και ήταν μεσημέρι.Η λέξη που κατανάλωσαν τα πνευμόνια μου ήταν καρκίνος και η πιο ισχυρή φράση το έχω θέληση,δεν έχω τσίκλα,έλα να παίξουμε παιδάκι, ενώ ΟΛΑ σε μυρίζουν και τα μισά από αυτά, έχουν μια επίφαση ρότα 1 ίσον κανένας πούστης στο δέρμα σου-το δέρμα σου δεν υπομένει.Λοιπόν.Έκλεισε ένας κύκλος και όταν κλείνει ένας απο δαύτους χωρίς να έχεις κάρτα ΑΤΜ ή μπαμπά στο χωριό ή απλά ένα να, ακόμα, ΟΛΑ πάλι, ή σχεδόν ΟΛΑ για να μην γινόμαστε και όλα όλα γεε, φορούν οτι ακριβώς φορούσες εκείνο το πρωί, το πρωινό εκείνο κατά το οποίο τυφλός από φιλί νυκτός και 14 μαϊων μαγιών, ΕΓΩ ο εγώ ο ένας χωρίς βιβλιοχαρτοπωλείο ή κουλτούρα στοά βιβλίου μπάμπα, σε παρακολουθούσα να μπαίνεις στο τουτού και να φεύγεις μέχρι /να γυρίσεις μετά από 5 χρόνια/ πιο ψηλή/ακόμα πιο όμορφη /με λιγότερο /έως/ καθόλου ενδιαφέρον για μένα και το ποδήλατο μου/ μέχρι να με πάρεις τηλέφωνο και να είμαι πάνω, μέχρι να μη σε ξαναδώ ποτέ, μέχρι να μπλέξω έρωτα γαμήσι σχέση και φιλαυτία, μέχρι να μάθω οτι ξέρουν εσένα και το αγόρι σου, μέχρι να μη θυμάσαι ποιος είμαι αν ποτέ αφήσω να χτυπήσει παραπάνω απο 3 φορές αυτό το γαμημένο σταθερό τηλέφωνο και το σηκώσεις 3 φεβρουαρίου ανήμερα που δεν γιορτάζει κανείς άλλος παρά εσύ, τα χρόνια από την στιγμή που σε έφεραν στο κόσμο μαμάδες και σε έιδα αργότερα μέσα στην θάλασσα,έξω απ΄την θάλασσα, μέσα στο στόμα μου,δίπλα στο παιχνίδι ποιος θα αντέξει περισσότερο τα μάτια μας, στο πράσινο, στο μπλε , στο καφέ, στην όψη, στο χαρτάκι που έγραψες το όνομα σου και το πήρα και το αντέχω δεν το αντέχω σωκράτη μου, είναι και δεν το αντέχω και δεν την αντέχω σωκράτη μου, παρά γιατί και δεν σκέφτομαι ,απλά γνωρίζω το οτι και το πως αφού χωρίς να κλείνω μα να ανοίγω κάτι νέο το οποίο την περιέχει <Α>

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2007-06-26T16:10:00.000+03:00

Τα ωραία μου γράμματα δεν φαίνονται γιατί χτυπάνε σε φοντ και τάιμς νιου ρόμαν στυλ ντεστύλ/τα ωραία μου λόγια υπερκαλύπτουν τα ταξίδια και οτι ζω έχει καταλήξει σε μια,
καταντήσει σε μια, πείσει οτι κλίση ναι, μα όχι δεν απολαμβάνω, παρά μόνο υπακούω.Συζητήσαμε για τα αστέρια, πως και γιατί δεν φαίνονται στον αττικ ουρανιογιουνίσκο, το γιουνίκ μας, ύστερα αναρωτηθήκαμε γιατί τόσοι καλλιτέχνες και γιατί τόσοι λίγοι υδραυλικοί εφάπτονται μιας γραμμής εις το άπειρο.Γενναίοι είπαν.Ωραίοι απάντησε ο αντίλαλος.Αλήθεια πως είναι όταν άλλο φωνάζεις και άλλο ακούς πίσω.Είναι μάλλον ανάλογη επαγωγή με εκείνη για το κτήνος.Ποιος φτύνει αίμα;Καθαρίσαμε. Μα είναι φαιδρό, δημιουργεί εντυπώσεις και απαλά αγκαλίαζει το μπουζουμπουρζουάρ πάπαρο του_της γαίας!Λοιπόν ώρα να ξεκαρρθαρίσω. Δεν με απασχολεί το γεγονός οτι το δ δεν παίρνει τόνο,στο νότο τα πράμμμματα είναι διαφορετικά,αλλιώς που λεν και χάμω.Άκου πατρίσια, άκου και συ που διαβάζεις σπόρε..μας τα μάθανε καλά γι΄αύτο τους αγαπάμε.Με λένε άγγελο γκιολή και λούι ντόροθι, και κάρμα κάρμα και τίνο ντένιμ και μαρία. Η ιστορία έχει πολλά πόδια χέρια λειβάδια δεν τα χωρίζει τίποτα ούτε ένα κοοοομμμμμαααα!Συγχώρεσε με, δεν προλαβαίνω, δεν είμαι προφήτης, είμαι δεν είμαι και όταν θα είμαι θα σε δω που είσαι συ..αστράμπελη, κόρη του φωτός,της φωφώς,των πάντων μάμα μπέλα κορνούτο βδέλλα,χωρισμένη στα δύο εξίσωση,αγάπη μου.Αγάπη μου αγαπητή μου, σε ακολουθώ καθώς σε ακολουθάω,και κλείνω με επανάληψη κλείνω με επανάλειψη κλωνι επαλειναψι κκκκ(στα του χάρου θεού πεδία, παιδιά ,κανείς δεν ανέπνευσε οξυγόνο_θείο θείο/παρα λυρ/ρομ ρομ/μάμα)

όλα να με χτυπανε χαμηλά μαϊστρο μου,όλα ειναι ένα ερωτηματικό με ήττα(πάλι)

2007-06-25T16:50:00.000+03:00

Βρεθήκαμε ύστερα από 25 μήνες.Στα σύνορα μας τούτο λέγεται αγάπη.Μην παραξενευτείς αν το διαβάσεις, μην συγχιστείς αν δημιουργώ ή πέφτω σε λάθη.Μια καλή μέρα σαν και τη δικιά μας, ένας ήλιος αποφάσισε να διαπρέψει, ακουμπώντας αν όχι πατώντας πάνω σε γάμπες ή και λοιπά οστά τα οποία είναι φυσικά το μακρύ και το κοντό κάθε ημερολογιακού αρτιφίσιαλ τύπου αλλά δεν μπορούμε να τα μεταφράζουμε όλα, ζάχαρη! Γι΄αυτό υποστήριξα,ύστερα από αίτηση αποδοχής την οποία και έκανα σε πλησίον της οικείας μου Κ.Ε.Π., οτι ναι μεν στην πόλη, ο βον βον βότριχας γίνεται πολύ ουά, από μια δημοσίευση σε μια Athens Choice ή ένα Last in First Out entypo niaou niaou free mama (συγνώμη παρασυρθηκα με ηηηη αααα υυυυ απο την γκρίκλις νουνέτα μου), αλλά στο χωριό γεννιούνται οι νιοι που αν και υιοι του πατέρα τους, δείχνουν να αντιλαμβάνονται το εκτόπισμα και το διαμέτρημα της αισθησιακής συναίνεσης δίχως πνεύματα και γραμματική Τι θέλω να πω χωρίς αποκωδικοποιητή η συνδρομή: Μια φορά το 91,αν θυμάμαι καλά ,ολοκληρώθηκε ένας κύριος Μήτα, λαμπρό αστέρι των σκέψεων μου σήμερα.Τύπος ανάλαφρος ,του ωδείου, τηρούσε πάντα τον Κ.Ο.Κ. και κοινοποιούσε τα αποτελέσματα των ερευνών του, καθάπασα παπα ο παπα την επικράτεια, σε μορφή ηλεκτρικού ταχυδρομείου(προ ιντερνέτι μάμα συνέπεια μη ηλεκτρονικής εφεύρεσης). Ο κύριος αυτός, αποφάσισε κάποια στιγμή να γράψει ένα βιβλίο ώστε να ολοκληρώσει την ολοκλήρωση του 91, και να αφαιθεί σε ένα κοκό δίχως προηγούμενο για κείνη την εποχή και το μυαλό του. <Οι ελέυθεροι άνθρωποι> έλεγε τότε<δεν πάσχουν από συμπώματα αρταξέρξη, ούτε βοϊδοσκοπουν με τρόπο "ανάσανα" τα κακώς κίμινα τούτου του τούρμπο γουος εν γκο πλανήτη.Οι ελεύθεροι άνθρωποι είναι ελεύθεροι γιατί σου δίνουν λέξεις και παίρνουν νήμα για να πλέξουν και ύστερα να τραπεζώσουν τους φίλους τους με τα απομεινάρια των στύσεων τους>.χα!Ιδιοπαραγωγή;πλέγμα;συνάρτηση;είναι αλήθεια στην φύση ή στην συνείδηση μας να συγκρουόμαστε;ναι, και αν ειναι ίδια η φύση με την συνείδηση ποιος θα μου δώσει βήμα να υπογράψω; blogspot.com ή εγώ;περ οπερ λεκ ή το πορτοφόλι της κυρίας μητέρας μου;χωρίς απάντηση, χωρίς ερωτηματικό, ούτε καν τελεία πάμε πάμε παάμε

ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΧΙΛΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

2007-06-23T15:44:00.000+03:00

(έναρξη)λοιπόν θα σου πω όλα για όλα αυτά που σε ενοχλούν, που σε κάνουν να νομίζω οτι είμαι ο καλύτερος και την άλλη στιγμή με ρίχνουν σε μαύρο κακα χάλι κοκο, χωρίς τόνους, μα με τόννους ειλικρίνειας. Πες μου..τι πληρώνεται;τι ρε μαλάκα;ο μαλάκας το μαλλί ή η εργασία σου.Θα μου πεις/ περιμένω ..γιατί εγώ/ από τα έτοιμα του παμπαμπατέρα τρώω και με διαφημίζω, μήπως και υπάρξω κάποια στιγμή. ΕΣΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΣΥΝΤΑΓΗ.Εγώ δεν,με κρίνεις και δεν, σου στέλνω και δεν,δεν μεν και τεν-τεν, ενώ τα παπουτσάκια σε λίγο θα είναι έτοιμα και θα φάω.Ας φάω.Πρόκειται για προσωπικό όραμα;υπάρχει;ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕΣ;κάπου πριν το μεδούλι υπάρχει το σαχλοκούδουνο.Ο μπουμπούνας ενημερώνεται οτι δεν πρόκειται για φανζιν της πούτσας ή του πούτσου αν προτιμάς αγόρι κυρακυρίε μου.Όλα στο μέτωπο με ψιλή φωνή. Δεν περιμένω τίποτα που στο βάθος γράφει δεν περιμένω τίποτα. Πατεντάρω και υπομένω λύκε-λικ αλίκη μου αγάπη μου, φράκτη μου και ρίμαμάρι!το άτοιμο με περιτριγυρίζει..δεν με αφήνει και μου σούρνει οτι δεν θα είμαι ποτέ βέβαιος ή έτοιμος ή λαίδη και αλήτης να δεχτώ. Είσαι καλύτερος μέσα στο ταμπού μας και θα γίνω ένα αγόρι(αγόρι) το οποίο πάντα θα περιμένει μια τουαλέτα από κορίτσι.Την χρωστάει ως είπε [σ.σ(πάντα ήθελα να βάλω αυτό το σ.σ. σε μια δικιά μου παρένθεση) με άλλη αφορμή δεν ξεκινάω κάτι νέο]. Ημερολόγιο δεν θέλατε;λουστείτε..και συ γρηγορία,περιμένω αίτηση αποδοχής λόλο σκορδόπιστη!

ΖΩΗ-ΖΩΗ-ΖΩΗ

2007-06-22T11:52:00.000+03:00

7.30 π.μ.

<Καλημέρα, κυρ-Παναγιώτη..> (η μέρα είχε ήδη αρχίσει να με πλακώνει ο κηπουρός σε πρώτο πλάνο)
<Καλημέρα.. τι γίνεται Νικόλα;>
<Τι να γίνει…πρωί-πρωί, εγώ και εσύ μέσα στου σπιτιού μου την αυλή!> (πρωινά αστειάκια…ερώτηση για χαμόγελο)
< χαχα…κάθε φορά που σε βλέπω το πρωί, όλο και κάτι ανάλογο μου αραδιάζεις.. χαχα…που την βρίσκεις την όρεξη; >
<Είμαι πρωινός τύπος…>(κουβέντα θα πιάσουμε τώρα…)
<Μπα κάτι άλλο συμβαίνει…τα ξέρω αυτά…καλό σεξ με την κυρά ε;…Τι κάνει η Μαρία αλήθεια;>
<εεε.. μια χαρά….>
<Αααα ρε νέοι…ΝΕΟΙ…γαμώ την Εύα μου μέσα…εσείς τώρα γαμάτε καλά και κονομάτε το ίδιο καλά.. παλιά εμείς…αχχχ…αχ.. αχ… άσε…όλο σε πουτάνες και με βερεσέ…όλες οι καριόλες παρθένες…μπροστά το χαρτί του γάμου, από κάτω οι υπογραφές και ο πεθερός με το δίκαννο δίπλα…αχχχ.. ακόμα και την πρώτη μέρα του γάμου δύσκολες…άστα…ΒΡΑΣΤΑ….λίγες…λίγες…, λίγες ήταν οι ντόμπρες…και μην ακούς τον γέρο και τους μπαρμπάδες σου…όλοι λένε πως γαμάγανε στην εποχή τους αλλά… ΠΑΠΑΡΙΑ …ζήτημα είναι να ψώλιασαν κανά δυο πριν πάρουνε την μάνα και τις θειες σου…έτσι την πάτησα κι εγώ…και ούτε καμπούρης, ούτε μονάρχιδος ήμουν…μια χαρά παλικάρι υπήρξα…με τις καμπάνες μου, τις φαβορίτες μου, τον ΑΣΣΟ φίλτρο μου όλα…αχ…μια χαρά…αλλά αυτά με φάγανε …άστα!! Είναι να μη μπλέξεις , Νικόλα…και φτώχεια τότε ε…αχχχ…άσε μη συζήτας…πολύ φτώχεια…ξέρεις πότε δοκίμασα πρώτη φορά μουσακά…μουσακά…ρεεεε…μουσάκα…όταν πήγα φαντάρος στη Θήβα…αχχχ αχ…άστα αγόρι μου…>
(ντελίριο!!)
<εεεεε…γκκκ…χμμμ…..ναι…..σίγουρα…δύσκολα…ε..τότε…>(τι να πω;…το γατόστομα του, μου ΄χε φάει τη γλώσσα…κανένα περιθώριο στ΄ αλήθεια>
<Άντε αγόρι μου πήγαινε, μη σε καθυστερώ απ΄ τη δουλεία σου…άντε…>
<…γεια σου κυρ-Παναγιώτη…τα λέμε>

Περπατώντας τον διάδρομο για να φύγω, συνειδητοποίησα ότι είχα αφήσει το κινητό μου σπίτι…Ξαναγύρισα. Ο κυρ-Παναγιώτης προσπαθούσε ,καθισμένος στα γόνατα και με γυρισμένη την πλάτη προς το μέρος μου, να ισιώσει το λάστιχο που ποτίζει και έτσι επέστρεψα χωρίς άλλη κουβέντα πίσω. Αποφάσισα να πάω στη δουλειά με το αυτοκίνητο…μπήκα μέσα, έβαλα μπροστά, κόρναρα σηκώνοντας ταυτόχρονα το άλλο χέρι στον κυρ-Παναγιώτη λες και δεν είχαμε ξανασυναντηθεί πριν, και πήρα το δρόμο μου χωρίς να κοιτάξω αν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό μου…Τελικά άκουσα την φωνή του…
<Στο καλό Νικόλα…>

9.30 μ.μ.

Επιστροφή απ΄ τη δουλειά…κλειδώνω το αμάξι, περπατάω χωρίς να νιώθω τα πόδια μου απ΄ την κούραση. Μπαίνω στο διάδρομο της αυλής…η Μαρία μόλις έβγαινε βιαστικά απ΄ την πόρτα. Φιλί πεταχτό στο μάγουλο, πνιγμένο χαμόγελο, τσάντα, λευκό μπλουζάκι, ροζ γλώσσα, στόμα που ανοιγοκλείνει, μήνυμα….:<Ευτυχώς που ήρθες.., σε έπαιρνα στο κινητό αλλά δεν το σήκωνες .Τρέχω να προλάβω…ο μπέμπης κοιμάται-έχω αφήσει φαγητό στη κουζίνα-κλείσε το πλυντήριο πριν πέσεις για ύπνο-πάρε την μάνα σου το πρωί-αν δεν έχω προλάβει να γυρίσω απ΄ τη δουλειά πες της να έρθει πιο νωρίς για να προσέχει τον μπέμπη μέχρι να φτάσω…ουφφφ…πνίγομαι. Με περιμένει η Λίνα με το αυτοκίνητο πιο κάτω να πάμε στη δουλειά…τα λέμε αύριο…γεια τώρα…γεια… και όπως είπαμε ε;…>
Ανεβοκατέβασα το κεφάλι και κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Μπήκα κατευθείαν στη κουζίνα, όλη μέρα με ένα σάντουϊτς την έβγαλα…Άνοιξα το φούρνο…ο μουσακάς με περίμενε.

οτι είδα 2005

2007-06-20T11:06:00.000+03:00

Άγγελος Γκιολής
Γ1 Γ.Ε.Λ. Ξυλοκάστρου Κορινθίας
Σχολικό Έτος 1997-98
Έκθεση

…..Πολύ άστατο γράψιμο( γεμάτο προχειρολογίες, έλλειψη οργάνωσης, φτωχό λεξιλόγιο κ.λ.π.) και άστατη σκέψη (χωρίς επικέντρωση στην ουσία, προσοχή στα δεδομένα και ζητούμενα, προσοχή στην επιχειρηματολογία)

Περιεχόμενο: 16/40
Μορφή: 12/24 } 36/80 (09)
Δομή: 8/16

Αγαπητή κυρία,
στο σύνολο των μυγοχεσμάτων που καταναλώνω, επί επτά συναπτά έτη, είναι ανάγκη να συμπεριλάβω την στασιμότητα, την χαμέρπεια, τα διαλεκτικά ραδιοκύματα και την δημιουργία μια ψευδής εντύπωσης από τους πατριάρχες της αντίληψης, ως προς το «συλλογίζεσαι και πράττεις» επιχείρημα, το οποίο οριοθετείται εξ ιδίων- αρμοδίων εις το πλησιέστερο καφενείο .

ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ

2007-06-18T19:33:00.000+03:00

Α1/σοκολάτες/29085

Πήγα να δώσω αίμα, να δω αν βγει λίγο κι απ΄ το δικό της. Προτιμάς ελληνικό, σε στυλ αφορολόγητο μα την ε; Δεν βγήκε. Φύγε εδώ δεν είναι η γειτονιά σου...κατέβα...ξεκαβάλα μπάσταρδε που να σε πάρει. Ο οποίος...παραμιλώ. Το 50% γελάει, το 50% κατακρίνει, το 50% δε μπορεί να γράψει κάτι καλύτερο, το 50% μπορεί μα δε θα το γράψει. Έπαρση κατακτητή μου! Το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι ψυγείο. Έχεις όρεξη να τρέχεις για όλα αυτά; Για να σε στολίζουν ύστερα. Χαμόγελο της καλής, δάκρυ της κακής. Συμμορφώσου, βρες δουλειά, φίλα το τίτλο σου σταυρό, μέσα στη νύχτα!

Δημιουργία του 1

Τι να κάνω τώρα που πέτυχα;
(φίδια στο κόρφο μου, παρενθέσεις δίχως περιεχόμενο)
Ζω βαθιά και καταλήγω στο μάταιο.
Τ εννοείς;
Επιτυχία..
Πολυγραφότατος, νέος, με επιχειρήματα και γνώση…γνώση ε;
Που κοιμάται τα βράδια;
Τι παγκάκια; Με αυτά αιμορραγούσαν άνθρωποι-υποχείρια των ορμών τους. Τις είχε καταπιεί η ΜΑΝΑ όταν τους κυοφορούσε .
Ναι ξέρω…
Πάλι;;;
Ζεις την πολυπόθητη οικονομική ανεξαρτησία. Τι λόγο έχεις να κλαις,
αν συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Πάλι άρχισες!(μία πατάτες ακόμα)
Την κοιτούσα περίπου μισή ώρα…δεν ξεκαρφώθηκα από τα μάτια της. Αυτό με ενδιέφερε. Λίγο πριν φύγει ένιωσε την παρουσία μου. Χαμόγελο. Δικό μου.
Όλα εκεί οδηγούν ξανά.
Την άλλη μέρα κάθισα στο γραφείο και θυμήθηκα. Τελικά έγραψα γι’ αυτό.
Ωραία..
Ναι…ύστερα κοίταξα τα δάκτυλα των ποδιών της, όπως ορίζονταν μέσα στα ημίψηλα πέδιλα της. Καύλωσα και εντυπωσιάστηκα απ΄ την αρμονία του κορμιού της. Προχώρησα στο πρόσωπο. Μαγεύτηκα απ΄ το σχήμα των ματιών της. Έδενε σίγουρα με τα υπόλοιπα. Έγραψα αμέσως και γι΄ αυτό. Δεν με ενόχλησε ότι επρόκειτο για άλλη κοπέλα. Σηκώθηκα και έτρεξα προς την τουαλέτα. Ο σκοπός μου φυσικά, ήταν αυνανιστικός. Τελικά μόνο κατούρησα, νιώθοντας τον πόνο του πριαπισμού και αποφάσισα να μη τρίξω ξανά τα χαμογελαστά δόντια μου εις βάρος κανενός. Γύρισα, άνοιξα το κινητό και της έστειλα μήνυμα. Έγραψα πως την θέλω. Απάντησε συγκαταβατικά και με δόση χιούμορ. Όμορφου και γλυκού χιούμορ. Του δικού της χιούμορ.
Δηλώνεις ανένταχτος;
Ναι. Ότι σκέφτομαι το γράφω. Δεν συμβαίνει το ίδιο, όταν μιλάω…
Άρα δεν είσαι.
Ότι θες…
Τώρα;
Νομίζω ότι ήταν λιγάκι ανεπαίσθητο. Φύσηξα όσο μπορεί ένα παιδάκι το οποίο γιορτάζει παρέα με τους γονείς και τα υπόλοιπα τέκνα των ομότεχνων οικογενειακών φίλων τους (και αύριο πολύτιμων αδιάφορων γνωστών του παιδιού),την τούρτα με τα τέσσερα κεράκια. Τελικά το χειροκρότημα, ήταν εκείνο που την παρέσυρε, ρίχνοντάς την, στα γόνατα μου. Το μεγαλείο του ανήρ. Και ένιωσα έτσι.

Λοιπόν; Είχε συνέχεια;
Όχι κάπου εκεί έκλεισε. Άλλαξε η σελίδα. Πως το λένε…καθείς το δρόμο του.
Δηλαδή σηκώθηκε…
Μα φυσικά…πως θα ήταν δυνατό να μείνει εκεί; Μια κοπέλα σαν κι αυτή, με σπουδές στο θέατρο, μαθήματα φωνητικής, πιάνο, τις τρεις γνωστότερες γλώσσες, ταξίδια…αδύνατο…άκομψο… δεν θα μπορούσε να αναλωθεί με το ποίημα μου. Πόσο μάλλον με τα γόνατα και τη στάση του σώματος μου, την στιγμή εκείνη.
Έχεις δίκιο. Πιστεύεις ότι πρόκειται για φιλολογικό πόλεμο μεταξύ ετερόφυλων ;
Όχι για όσους γνωρίζουν επαρκώς το αντικείμενο.
Όποιος αποστηθίζει σωστά, γνωρίζει το αντικείμενο;
Αναμφίβολα το γνωρίζει ως σκελετό. Τώρα…για τα υπόλοιπα στοιχεία που εισχωρούν και ποτίζουν το ήδη υπάρχον σύστημα το οποίο ανέφερα προηγουμένως, θα ψευδομαρτυρήσω εάν σου πω το ίδιο. Πραγματικά δεν είμαι σε θέση να ξέρω.
Επίλογος;
Όσο πιο μεγάλα σε μάκρος είναι τα νύχια μας τόσο πιο δυσδιάκριτος είναι ο επίλογος. Ότι φτάνουμε, κατεβάζουμε (ορεκτικό). Για εκείνο που μένει, χρειάζεται έξτρα προσπάθεια ή σκέψη (επιδόρπιο). Το κλάσμα διαιρεί και διαιρείται. Κι όμως υπάρχει (κυρίως γεύμα).

Το ωράριο αντί να σκοτώνει/104

Το ωράριο αντί να σκοτώνει ,τονώνει σε άπταιστα σ’ αγαπώ τον
αγώνα-αγώνισμα, με συνθήματα υπέρυθρες κλήσεις και μανταρινί
ροπές -χαοτικές πτώσεις- πίσω απ΄ τα /το, φουγάρα /γάρο.
Σταγόνες ματιών προετοιμάζουν το έδαφος ώστε η γιορτή
των άκληρων εραστών να διεξαχθεί στο κορμί της εξαίρεσης(αφηγηματικά αν καθίσταται δυνατόν ).
Η βροχή θα ανατείλει το νέο κανόνα-φως και η πλήξη θα χρειαστεί ανέκδοτη παράμετρο για να αποκωδικοποιηθεί αυτή την φορά.
Πλησιάζουμε έτσι στην εγκαθίδρυση του προλεταριακού τρόπου διεκδίκησης της αγωνίας. Παθητικά (νοητικά δεν ταιριάζει γαμώτο) νοήματα –δια τον νοήμον γρύλο και νου-απροσάρμοστων ορμονών θα κάνουν παρέα στα «διεκπεραιώνω» των σκέψεων του ανθρώπου.
ΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΕΙ; Μια κουβέντα λέει και την
προωθεί (ένα φωνήεν έρχεται να προσβάλει τον κύριο όγκο της εργασίας του).Αν την μέρα που θα έρθει μετά την αυριανή, θυμάται το απρόσωπο εκείνο ωοειδές σχηματισμό, σίγουρα θα αυνανιστεί με την τσίκνα από την καύση του. Δεν τυραννιέται απροκάλυπτα, μα με τρόπο αυτό-διδακτικό, προχωρεί στην υπογράμμιση των σχέσεων που προκύπτουν από τις σχέσεις των υποσχέσεων τις οποίες και δίνει (της τηρεί αλήθεια ;), έως ότου εξασφαλίσει το υπέρτατο αγαθό της φιλαρέσκειας. Πρόκειται για μισογύνη…(σαφέστατα στο σημείο αυτό παρεκτρέπεται υπονοώντας με αποσιωπητικά περιθώριο, το οποίο δημιουργεί μια σκόπιμη αμφιταλάντευση στον άξονα με τα μικρά στήθη και την μεγάλη περιφέρεια).Ο μεγάλος σύγχρονος γάλλος αναρχικός συγγραφέας Αντρέ Ρεβί, γράφει σχετικά: «ο άνθρωπος από καταβολής του, έχει την τάση να γαντζώνεται σε βερμπαλιστικές συμπεριφορές οι οποίες όπως είναι φυσικό οδηγούν σε ένα κύκλο από μασημένα νύχια και βρώμικες πατούσες. Ρωτήστε οποιοδήποτε άνθρωπο πάνω στη γη αν παραδέχεται ότι έχει εμπνεύσει κάποιο άλλο. .Η μετριοφροσύνη και παραμετροποίηση (και τα δύο άδηλα κονιορτοποιημένα όπως προκύπτει) έχουν ποτίσει για τα καλά, τα μυαλά των ανθρώπων και έχουν πτύσει με οίστρο, στα πιάτα τους»[Αντρέ Β.Ρεβί «Η αναίδεια των πραγμάτων» εκδόσεις Έμμεσον E 1995,μετάφραση Ακ.Γιόλης] .Ποιόν αλήθεια συμφέρει να θέσει εξαρχής το άβουλο, ασυνείδητο και ασύνδετο σώμα του, έμπροσθεν του μεγάλου κακού που συνιστά, τον αδύνατο δυνατό και όχι το αντίθετο (προνοώντας ταυτόχρονα μια υπενθύμιση κινδύνου μετά της βεβαιότητας ότι θα εμπλουτιστεί ο επικίνδυνος μεν, ήσυχος –δήθεν- δε, νους του θηρίου με αμφισεξουαλικό σπέρμα).
Εν κατακλείδι, ορμόνες υπάρχουν όπως και ο οργασμός υφίσταται μεταξύ μύγας και γάιδαρου, ρινόκερου και πασχαλίτσας, γλάρου και θάλασσας, γυναίκας και άνδρα. Ποιος θα αρνηθεί την φερεγγυότητα του δείκτη( ή του μέσου ή και των δυο), όταν ο φαλλός κρίνεται ανίκανος να
έλθει (μα κυρίως να παρέλθει ώστε να επέλθει το ξηρό αποτέλεσμα) και να φέρει σε πέρας την μία εκ των πολλών ,είναι αλήθεια, χρήσεων του(εκ
παραδρομής έχει γραφτεί και «αναγκών του» στο μυαλό ορισμένων ανθρώπων, χωρίς βέβαια να είναι απόλυτα εσφαλμένο);
Καλύτερα να σε γαμάνε και ύστερα να σου λένε συγνώμη ή να σε γαμάνε και να μη σου λένε τίποτα; Ο χρόνος θα συνεχίσει να βγάζει πόρισμα για τους δικαιούχους του τίμιου εδέσματος, μα κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί(μόνο να υποστηρίξει μπορεί και αυτό με αβάσιμες πληροφορίες) ότι θα είναι το άγιο «ένα» που θα προσχωρήσει στην υποκουλτούρα του έγκυρου ή ότι θα παραμείνει αέναα λανθασμένο, όπως έμειναν και οι προκάτοχοί του . Αν ψάχνεις για απόλυτη σιγουριά, ψάξε την μέσα σε δύο ξύλινες κατασκευές. Και στις δύο θα είσαι ξαπλωμένος. Και στις δύο ευτυχισμένος. Και στις δύο χωρίς να καταλαβαίνεις. Στη πρώτη, το μυαλό σου δεν έχει πλήρες σώμα να το υποστηρίξει. Στην δεύτερη περίπτωση,
αόρατα αυτό-μεγαλύνει η ουσία ,την οποία και –ως συνήθως , απόλυτα, ποτέ- δεν συνάντησες καθώς μετρούσες τα δευτερόλεπτα με παλμούς ή βήματα στις σκάλες ή με σταγόνες λάδι στις ρόδες του αναπηρικού σου καθίσματος.

Επιδειξίας συνείδησης Νο2

Έχω απηυδήσει απ΄ την προσπάθεια των απολυταρχικών καθεστώτων τα οποία ορίζουν το χωμάτινο πνεύμα μου, να εντάξουν την ιδιοτέλεια μέσα στο πρόγραμμα σπουδών ζωής. Έχω κατανοήσει πλήρως, ότι η φύση αντιπαρέρχεται την ίδια της την κολυμπήθρα. Είναι επίσης γνωστό ότι οι εκ προοιμίου παραδοχές μιας ευφάνταστης και λίγο τολμηρής πραγματικότητας, οδηγούν τις κινήσεις μας στο μακάβριο πόθεν αίσχος των ηλεκτρονικών κλινών. Δεν έχω ,είναι αλήθεια ακόμη, εντάξει έστω και ως παράμετρο τον δύσπεπτο γίγνεσθαι, στην υπόνοια στύσης. Το κάνω ευθύς αμέσως, έχοντας ευκάλυπτο στα χείλη και καινοτομίες στην διακόσμηση του στομαχιού μου. Ένας ανάρμοστος ευθυνόφοβος χαρακτήρας, ίσως σκεφτόταν ότι μακρηγορώ λέγοντας πως, όποια σύμβολα κι αν χρησιμοποιούμε στις μέρες μας, ως σκεπάρνι ή ακόμα και μαίανδρο των ερωτηματικών που μας αναλογούν, δεν εμφανίζονται τόσο οξύθυμα, ώστε να προκαλούν την αίσθηση-όσον αφορά την περίφημη συνθήκη «ότι κι αν θες σε μένα να μιλήσεις, εμένα να σκεφτείς, εμένα να γαμήσεις» του τελευταίου αιώνα- ενός ουμανιστικού εργαλείου ανίκανων ματιών και όταν μιλώ για μάτια ανίκανα εννοώ τα μάτια, τα οποία δεν έχουν παλμό πέους. Κρίνω ως άλλος ένας σαρκοφάγος, πως οι αντιλήψεις της σημερινής κοινωνίας (χαραγμένη όχι ως σύνολο, αλλά ως αισθητήρας) δημιουργούν μια παρωχημένη συμπεριφορά, οικουμενική ως προς το μέγεθος, ασυνάρτητη και αυτιστική ως προς την εμπειρία και τα αξιώματα της. Πολύ φοβάμαι μιας και ο πολλά βαρύς καθωσπρεπισμός της συντηρητικής επαρχίας αυξάνει και μπολιάζει διαρκώς τα φτερό-πλοκάμια του, ότι θα είμαστε σύντομα μπροστά σε μια καινούργια αποποινικοποίηση του μεσοαστικού δέντρου. «Μιλάμε για φαμίλιες, θρησκείες και πατρίδες ενώ το αυλάκι έχει πλημμυρίσει απ ΄τα σκατά τους»(Αντρέας Μπρίγκ 1980-2004)

Να πάρεις κάποιες σημαντικές αποφάσεις, για την ζωή σου αγόρι μου./απ4

.\ Μπαίνεις μέσα στο δωμάτιο αντικρίζεις τον αντίθεο, πού θα σε βγάλει πάλι αυτό; θα σώσεις την έννοια, θα τη γράψεις θα σωθεί. Αντιπαρέρχομαι τα λόγια σου, διπλά ζητώ τα ρέστα…θα κερδίσω τα προς το ζην αγάπη μου. Κακόμοιρα γνέφω ακόμα σου, δεν πονάω, γνέφω. Κατηφορίζω το άβατο μονοπάτι-ορίζεται από τον πίνακα. Δεν με γνωρίζει κανείς! Ανάπαυλα. Κοιτώ δέντρα, όμορφα γκρίζα (ανώνυμα) περιστέρια (στέκουν και) γουργουρίζουν στο στομάχι μου, στο μπαλκόνι μου ξερνοβολούν την κοπριά τους. Θα δεις τα λόγια σου σε αυτά που γράφω. Ναι, τα αντιγράφω. Μια λέξη βαθιά για να ΄ναι ποίημα, γεμάτη σαν θάλασσα με ψάρια. Πόσες ποικιλίες, πόσα είδη υπάρχουν-τα καταγράφεις; Ε ναι δεν είναι ποίημα. Δεν θυμάμαι…σοβαρά το λες; έχω κάνει ένα κεφάλι από ΄κει. Άσε. Για να κλαίω μετά. Για να θυμάμαι χτες. Και να γελώ τώρα. Τίποτε άλλο/. Δεν υπόσχομαι ευημερία , ρομαντικός είμαι μα στον αντίποδα είναι που τα καταστρέφω όλα.
Δεν είμαι ποιητής , κτήνος δεν υπήρξα και όσοι χαλιναγωγούν το βίο μου αρχίζουν την στροφή προς την ημιμάθεια. Ποιος θα ανακαλύψει τι, ποιος θα μ΄ αποκαλύψει, ποιος θα στραφεί στο πιότερο να με αποπλανήσει.(καταιγίδα) Πίνω ζύθο και μεθώ και ώσπου μ΄ επαναφέρω, τραβώ κουπί για το κατάρτι μου μιας που δείχνει μπαλωμένο. Δίνω μια στον άγιο, δύο στον πατέρα τρεις κι αν είναι θα (ξανά) βγει φως και άσπρη μέρα.

Ο ποιητής που δεν ήταν αναγνώστης./28124

Δεν άνθισε εκεί που έσπειρε η φύση την μαμά της, δεν ένιωσε παιδί. Μόνο μονότονα ξεσπάθωνε ρωτώντας για λέξεις δίχως νόημα. Ήταν κι αυτό μια ανακάλυψη. <Χαμήλωσε τα μάτια και φίλησε με, δες το λευκό της επιδερμίδας μου να σου επιτίθεται, άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο, για αυτή τη στιγμή ζεις ονειροπόλε, δεν έχω άδικο, γνωρίζεις ο, τι τα χνώτα μου σε ακολούθησαν μετά την πρώτη συνάντηση στο τραίνο…ξέρω δεν σου έδωσα πολλή σημασία , είχες και εκείνα τα δύο σπυριά στο δεξί μάγουλο, φοβάμαι πως ερεθίστηκαν με το ξύρισμα-προτροπή της οικογένειας δώρο για τις γιορτές. Και ήρθες σήμερα για να με βρεις , να μου γράψεις ένα τραγούδι και να με ερωτευτείς σβήνοντας τα υπόλοιπα (τραγούδια) από το νου σου.>Δεν ήθελε να δει τα ερωτηματικά να φουντώνουν με την εξάρθρωση της θείας-σπείρας πραγματικότητας, Αυτό το παιδί όταν γράφει είναι σαν κάστανο. Αυτό το παιδί όταν μιλάει γίνεται άδικο. Τι θα ορίσεις για σήμερα σύμβουλε μου, ορίζοντα και πλάνο μου…μα το θεό νυστάζω και καληνύχτα δεν λέω…σε πιστεύω. <Αυτά είχα να πω και είπα>. Μάταιος νόμος, ο νόμος της. Ζαρκάδι για κυνηγάς, τσολιάς για να χαιρετάς, βαρκούλα να φωτογραφίζεις.

Δεν υπάρχει χαμόγελο χωρίς ρυτίδα για σένα αγάπη μου/09035

Μ΄ αρέσει να κοιτώ στο δρόμο, για να περνάνε τα δρομολόγια. Ευκαιρία με την λέξη, να προσπαθήσω να δημιουργήσω συνέπεια, δρομολογώντας με τρόπο κάθετο και συμπαγή-ο οποίος αν και είναι ακίνδυνος, ομολογώ πως παρεκκλίνει- την ασυνέχεια της μυστικοπάθειας. Έχω να καπνίσω, έχω να ζήσω και τα υπόλοιπα αντίο. Αψήφησε με, άφησε με ,τον πράο, να απολαύσω το κάθε τι παραπάνω, της φύσης μου ονείρωξη-αποτυχία. Και για σένα που δεν μιλάς καλά . Εφεύρεση σπουδαία το πλατύσκαλο. Να κάθεσαι να κεντάς το δίκαιο και το αναμφισβήτητα ανομοιογενές , πάνω σε μια άξεστη φιλοφρόνηση ουσίας, δίπλα στην παλάμη μιας ενεργητικής κομμουνιστικής νεολαίας. Ωραία. Δεν υβρίζω, δεν αναζητώ το πάθος ούτε και να χύσω ,θέλω, στην κοιλιά σου ότι απόμεινε απ΄ το τελευταίο ξελόγιασμα. Αποδιοργάνωση καλύπτει, με καλύπτει. Εσύ; Χωριζόμαστε έτσι ώστε να δούμε αν η ορμόνη του ενός είναι πιο ισχυρή από την Ερμιόνη του άλλου. Δεν χωράει κακία, δεν είναι απλά μια παράφραση του γεγονότος <τι θέλεις να πεις;>. Πιστεύω ότι το όχι περιέχει τη χαρά και το ναι την χάρη. Μαζί δημιουργούν ότι ανέφερα πιο πάνω για την μαζικότητα:..έχω ένα μαράζι για να με κάνει χάζι…όπως λέει ευρηματικά, ο ιδιότροπος Θρακιώτης λογογράφος της δεκαετίας του ΄50, Στέφανος Καλογιάννης. Κέρκωπες σπάστε το ξύλο.

Α1/σοκολάτες/01095

Ελεύθερα σημαίνει ωραία, ωραία σημαίνει πελεκάνος, πελεκάνος θυμίζει ψάρι και το ψάρι είσαι εσύ. Κουνάς μα δε κουνιέσαι, βράγχια-βραχάκια όλα σε στύση. Θυμάμαι, με θυμάμαι σε καπνισμένο μπαρ να πίνω κονιάκ και να λέει άλλη φωνή- σα να ‘σαι συ- πάρ’ τη και φύγε. Δεν έφυγα, δεν είχα σήμα μέχρι που έμπλεξα με το περπάτημα ως εκεί. Κάτι για να κλείσω, να ανοίξω με άλλα λόγια το κελί να παίρνει αέρα. Όλα σε στύση. Μα δημιουργεί αμφιταλάντευση γύρω απ’ το άξονα(υπάρχει).Μα είναι απαραίτητο να τρως και το κέλυφος; Δεν είπα ποτέ το νερό νεράκι γιατί το έμορφο συκώτι μου το ξέρει. Εσύ είσαι χωρίς λόγο δω, ξέρεις υπάρχει και παγκάκι. Να διαολοστέλνεις το ζωή σου, να ρουφάς ιώδιο απ’ το πληγή σου. Συνέχισε να παίζεις δω, το παιδική χαρά είναι πιο πέρα.

1

2007-06-16T14:47:00.000+03:00

Διέσχιζα την πλατεία. Το κεφάλι για άλλη μια φορά στην θέση του, υποστηρίζοντας με την ιδιαίτερή του κλίση, την κάθετη ευθεία που νοητά δημιουργούσε το υπόλοιπο σώμα.
Τον φιλούσε απαλά και με διάρκεια στα χείλη. Εκείνος ανταπέδιδε την παροχή, με την ήπια και συνάμα γλυκιά στάση του κορμιού του, πάνω στο /μισοκατεστραμμένο απ΄ τις συχνές σαλιάρικες εφορμήσεις αγνώστων/ παγκάκι .Ο κόσμος προσπερνούσε κι εγώ θα έκανα το ίδιο αν η φύση δεν μου είχε δημιουργήσει την τάση να κοντοστέκομαι, να αμφιβάλλω, να κατουράω το πρωί, και να πίνω καφέ. Συνέχισα τον δρόμο μου. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο.
Είμαι 20. Την βρήκα μέσα στο λεωφορείο, μία μέρα που όπως λένε όλοι έβρεχε. Συμφωνώ. Τραβήχτηκα με το πλήθος πίσω, να καθίσω όρθιος, να γίνω άνδρας. Δεν έφτασε όμως αυτό. Κάθισε στις μπροστινές θέσεις. Τα μαλλιά ενοχλούσαν τις βλεφαρίδες και το χαμόγελο έντυνε την παρουσία της με τα χρώματα κάποιου εξωτικού ή μη, λουλουδιού. Δεν είχα καιρό για όλα αυτά. Θα ήθελα να πιάσω το χέρι της , να της πω ό,τι συμβαίνει. Δεν συνέβει. Η τόλμη του καναπέ /εντός ή εκτός της ,όπως και να’ χει διαθέσιμης, συστατικής επιστολής /συνόδευε πάντα τις σκέψεις μου. Τώρα και τις πράξεις.
Στην συνέχεια /ένας άλλος, ένας νέος ή και παλιός για κείνη, εκείνος/ έφτυσε όλη την μπύρα του στο πρόσωπο της. Γέλασε, χόρεψε, δεν με γνώρισε όταν της ψιθύρισα κάτι και πως να γίνει άραγε αυτό ,όταν ήταν η πρώτη φορά που με έβλεπε . Κάποιος ανέλαβε να με γυρίσει σπίτι , κάποιος το ίδιο και εκείνη. Αυτοκίνητο, μηχανάκι. Ζώνη, αγκαλιά στην πλάτη. Ξάδελφος, εκείνος.
Επιστροφή στην εποχή και οι φίλοι δημιουργούν φίλους. Βρίσκεται και για τους δυο μας χώρος, έτσι μια μέρα ένα ραβδάκι μαγικό δίνει την «γεια καλά;» χροιά, που χρειαζόμουν. Είμαι ακόμα 20, μα σύντομα θα γίνω 21. Φίλοι γεννούν φίλους και παράγουν εντυπώσεις. Αφήνομαι, ξεχνιέμαι, βρίσκω κατάλληλες συνθήκες. Ανοίγω διαπραγματεύσεις, κλείνομαι εκεί, σ΄ ένα από τα πολλά οχυρά. Παρεμβάλλω, εντυπώσεις καταστρέφω , παραλαμβάνω εκπρόθεσμες γεύσεις. Γίνονται σε λιγότερο από μια μέρα εμπρόθεσμες. Σημαίνει, τί ,αυτό; Πάρτι, τουαλέτα, φιλί, εμετός, φροντίδα, αγκαλιά και ύπνος στην πολυθρόνα.
Και περιμένω στα σκαλοπάτια , ευτυχώς δεν μπλέκω με την αστυνομία η οποία καραδοκεί με την εθνοστολή, τα «είσαι και λέγεσαι», τον ιδιόμορφο χαρακτήρα της και στέκομαι εκεί μέχρι το λεπτό που φεύγει το περιπολικό. Ταυτόχρονα εμφανίζεται απ’ την γωνία και μου δωρίζει το πρόσωπο και στο επόμενο δευτερόλεπτο ολόκληρη την παρουσία της , η οποία δείχνει να τιμά την πρόσκληση, πρόταση, πρόποση, συμφωνία. Μπαίνω μέσα, απολαμβάνω το αόριστο πλάνο, κάθομαι και νιώθω τον ηλεκτρισμό στο φιλί της, όχι τυποποιημένα πια. Περνάμε στα σώματα, στα υγρά στα ακατανέμητα λόγια, στα κλειστά μάτια, στα ανοικτά χέρια, στον έρωτα, στις υποθέσεις, στις σκέψεις και στα παραλίγο πρωινά ξυπνήματα. Βρίσκουμε άλλα, μα χάνουμε τις θέσεις μας , κυνηγάμε το τηλέφωνο, τον υπολογιστή, τις μπύρες, την εξεταστική περίοδο. Διαβάζουμε τον πόνο μας, διαβιβάζουμε τις τύψεις, χαμογελάμε μα δεν γελάμε, νιώθουμε μέσα από τα γραπτά μόνος μου, εθελοντής σε κάτι που αμφίδρομα δεν ζει, δεν συγκλίνει σε δυο δρόμους αλλά σ΄ ένα μονοπάτι. Κι ας είναι εκείνο το πρωινό το τελευταίο, κι ας κοιτώ την μέρα που έρχεται απ΄ το μπαλκόνι, με το σώμα σου στα γόνατα μου, κι ας χαλάω την στιγμή με πρόωρες υπενθυμίσεις, με πρόστυχες αμφιβολίες, δηλητηριάζοντας ,παράλληλα και με τρόπο μοναδικό, τον αβέβαιο μέχρι σήμερα κόσμο /μέσα στον οποίο απλώνω τις ίνες/ μου, κι ας ψιθυρίζει η τηλεόραση το τραγούδι του Buddy Holly κι ας ακούω συνέχεια Beatles εκείνες τις μέρες.
Ανάβω τσιγάρο. Το πρώτο, από τον πρώτο καπνό της ζωής μου και ξαπλώνω στην παραλία να απονείμω παράσημα στο σακάκι μου και να κουρευτώ για να γίνω όμορφος και να μου το πεις.
Λάθος λόγια ,τα οποία αναζητούν την μεμψίμοιρη σιγουριά του «υπάρχεις» και τα δικά σου έρχονται να αναρωτηθούν, να καταλάβουν και να καταστείλουν την ανάγκη.
Δεν ξεχνώ μα συνεχίζω, ξεκουράζομαι, κοιμάμαι ξεχνώντας μ΄ αυτό τον τρόπο το «δεν ξεχνώ» και τη συνέχεια. Αδιαφορία λόγω πόκας ή παρέας, τηλέφωνο που χτυπάει μέσα στα πόδια μου και καληνύχτα να τα πούμε στο δρόμο, χωρίς «γεια» μετά , με «γεια» στην αρχή, αποφεύγοντας τις τύψεις ή αποδεικνύοντας όλα όσα ζουν, εξ αρχής ,μέσα μου. Δεν υφίσταται κοινωνικότητα, η τυπικότητα αρκεί, μόνο στο όνειρο βλέπω να πετώ, να πέφτω, να καίω μέσα στο σώμα μου, να ξυπνάω μέσα στο σύγκρυο /διαπερνόντας δύο φύσεις και μηδέν στύση,/ και πριν γίνουν όλα αυτά να φωνάζω δυνατά το όνομα σου, χωρίς φτερά /ψηλά/ με συντροφιά το γαλάζιο και την μυρουδιά της αλμύρας να μου θυμίζει που γεννήθηκα και που πεθαίνω, αν πεθαίνω.

Άγγελος ;

ΕΙΔΑ

2007-06-15T03:25:00.000+03:00

Κάπου είδα να σημειώνει μια δική μου χρήση,ένας άοπλος ανώτερος πολίτης, στο προσωπικό του μπλοκ, το οποίο μεταμορφώθηκε λίγα χρόνια πριν, σε μπλογκ(ραγδαία και αφαιρετική η εξέλιξη).Κόψε ράψε-κόψε ράψε δελτίο επί δελτίο παρα και πέντε!Ήταν όμως ώρα να γκρεμίσω ολόκληρο άτιτιουντ, οπότε δεν ασχολήθηκα παραπάνω με το θέμα.Δώσε δείξε, δείξε δάση, πότισε άνθη,χρυσάνθη συγνώμη.Δεν με νοιάζει η γνώμη, δεν με απασχολέι η γνώμη της γνώμης. Εκείνο που κεντρίζει το ενδιάφορον μου, ναι το ενδιάφορον μου είναι οτι είδα. Θα ισχυριστούν όλοι όσοι χειρίζονται ευπρεπώς (έως τέλεια-τέλειος-τέλης-τικιτικί σις), οτι δεν στέκω, οτι βυθίζομαι στους πέντε συνδιασμούς ή οτι αρκούμαι στα,και πέφτω για ύπνο.Δεν απέχει τούτη η αντιμετώπιση από την αλήθεια.Γι΄αυλό λος και άυλο πνεύμα

κομπλεξ

2007-06-13T18:14:00.000+03:00

..τόσο όσο δεν διαπρέπω λάμπρο μου!τον κυνήγησε-είπε ω μαργαριταρένια μου, που πήγαν τα μωρά σου και γιατί κείνος ο διάολος, το λεοφωρείο, δεν λέει να περάσει.
Κατηφορίσαμε την πρόοδο μέχρι μπενάκη πλευρά.Κύριε υπουργέ το ρολεξ γιατί εγινε μπλογκ άγιε πατέρα, πατουσάκι μου, στα σήμερις εν σίγουρις!Τσιγούρα κάνει κ πονώ και ο αλτέρνατιβ βγήκε παγανιά.Τον πέτυχα στο μπουζ, διακρίσεις δεν κάνω.Και ήρθε/και ήλθε ως αυτόφωτος μιλογουιλοου με παρένθεση σιδερωμένη στολή ναύτη και μου τσιμπολολοισε κάτι φαιδρό(τουλάχιστον).Οι γάδαροι είπε, έτσι,οι γάδαροι είπε, είναι ανάγκη να ακούν όλες τις προσθήκες: δυο ή δύο / μία και μια ή μια συν και τα λοιπά(φοεμ -φοεμ:νήσοι κάτω απ΄την ακρόπολη).Ήταν τόσο αλτερνατιβ που ζήλεψα,τόσο 8εμ, τόσο τότσο.Μα γράφει στην καθαρεύουσα πετάχτηκε η κυρία μιστιλίογλου, είναι δυνατόν εσείς κύριε( με έδειξε με τον λεπτοδείκτη κ την λίμα λάμια) να ειρωνεύεστε έναν τόσο σημαντικό αντεργραουουούν(ναι άρχισε να τσιρίζει) συκαραφέα.Χαρακτηριστικά της απάντησα: Κύρια..μια φορά ερωτεύτηκα στην ζωή μου κ το πάθος ξεχείλησε.Ένιωσα οτι αληθινά ζούσα-ζω-ωμ!Την τελευταία φορά που την είδα ήταν στην ανδριανού αν θυμάμαι καλά, να περνάει παρέα με ένα χλεχλέ (όλοι χλεχλέδες είμαστε όταν συνοδεύουμε).Έγω τύχαινε να νταραβερίζομαι τότε με μια κοπέλα που προέκυψε από την θητεία μου στην ρόδο(πυροβολιτής παρκλώ,παρκλώμ). ΤΟ ΚΟΒΩ ΕΔΩ!
πι. ες. η πιες; ιδού η απορία,η συνθήκη η φτωχή μου άνεση και η παρένθεση( για να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις ο ήρωας της ιστορίας μας used to dance φοξ ανγκλέ με την γιαγιά του)

ΟΥΤΕ ΜΕΝΑ ΜΑΡΕΣΕ ΣΥΜΠΕΘΕΡΕ ΑΛΛΑ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩ (αχουτου μοιραίε )

κωνσταντίνος ντίνος ντιν μια χαρούλα κύριος της κυρίας καραμανλίς χωρίς ς

ποιος είδε τα greeklish kai den ta karpo8ike?

2007-06-13T11:02:00.000+03:00

TO GATI DEN ME DIAVAZEIS
Na se diavaso,na dw anoiksh..pwpw xeimwna as dw 8a dw kai prospa8eia!gyrnas isws epistrefeis k tautoxrona ola ginontai a' proswpo!Mhn kopiazeis adika, mh diavazeis toso poly syggrafeaki,mhn ekdideis mh me katakrineis-elleipsh n k rrr-8a 8eles na moun egw kai egw 8a 8ela na symvei auto an den vouliazes mesa se koko koko kokkkkous ammou!DEN DIAKRINEIS TIPOTA?Ta grammata den sou fwnazoun den pselnoun tropic roouck mesa sto astroskonh kormi sou!epanalamvanomai oxi gia na sou ypodeiksw,alla gia na sou apodeiksw oti akoma k me toso ftwxo leksilogio,me tetoious greeklish xarakthres eimai anwteros(aksiwma papa rou a mat aksiwmatike mou,PYLH MOY) sou!k gia ola esy ftais.Esy ekanes to podosfairo zwh sou!Lypamai pou xaneis akoma k an ekdideis,thn ystath wra ekdo8eis oxi den einai la8os den 8elei koma oute komma, oute anw teleia oute kan oute, poso se lypamai!!!toso pou me kanei na niw8w anwteros!toso adhmosieutos oso pote toso kalos oso se panikovalw!mhn to paradexesai.den aksizeis!k twra pou me kanes antipalo antilalos sou 8amai k thn katara mou 8a exeis pou exei tosh dynamh osh h diaforetikothta sou!mhden eis to pilikion!ouxa!mouxa!k otan 8ar8eis, 8a vriskw to xioumor!antio mas!AGRESSIVE oso to akous,ka8olou otan to grafeis/antifash h epifash pros olous!oxi den einai gia sena allon eixa sto myalo pou den exei mana oute patera!egw taxw ola.toso ola pou mou leipoun ta panta!
9:29 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment
Wednesday, May 02, 2007
SYNODEIA-AFROKREMA-FWS
eixame den eixame pou eixame ligo kairo se touto ton topo, vghkan kai tsakalia na mas kynhghsoun.(edw egw ginomai keinos,keinos o opoios kinei kai anaferei emmesws plhn, amesws syn, ta gegonota stous ypoloipous e8elontes kai mousikous).amesa kinhtopoih8hkan o proedros tou dhmiou kom atsos ellados kai valkanofwnwn perioxwn around ashes,ka8ws kai h metera SWTA-RIA(ek tou gnwstou ektaktou kai efhmerou nosokomeiou).2 mpires phra mazi kai ka8hsame na diavasoume,ystera me enhmerwse oti mou xrwsta mia toualeta(timioi filoi mh dagkwneste) kai xa8hke gia na perasei polyxrwmh ka8hmerinh,mia ka8hmerinh prin ta prwta -genna sto pezodromo ths adrianou apogeuma, enw egw epina kafe xwris na stoiximatizw erwta sto proswpo tou proswpou pou me synodeue.
3:15 PM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment
KTHMA IWSHF
xwris kamia epifylaksh kai or8ografia 8a ar8rografhsw shmera, mhpws kai or8opodhsw aurio.aurio einai h mera, shmera h nyxta kai xamhla 8a pesw na piasw ena apta 2.gynaika andras iwshf kai ios,geia xara leme koritsaki tou fwtos.
3:06 PM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment
Monday, April 30, 2007
kati sa
dekapente fores tou to pa kai keinos apokri8hke alpa w!ma kala lew einai dynaton na enapo8eteis tis elpides sou panw s'ena matilda mystiko.den kserw(viasthke na apanthsei).to 8eatro sthn polh mas eixe proxwrhsei arketa kai oi palames mas egrafan eswroyxa meion dyo.egw gia akoma mia fora prwtagwnisths, diekdikhsa dafnes kai sta teleutaia mou epikentw8hka se uploads kai rip to mp3.mia fora koitaksa eksw sto mpalkoni kai ta rouxa hxan hdh stegnwsei.hr8e h anoiksh,ksylo sto kalokairi.meta hr8an oloi spiti mou kai eftiaksa kati san poure.auto paw na ftiaksw kai twra.kati san poure loipon.kati sa na poume.le.
6:53 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

ξεκίνησα

2007-06-12T15:49:00.000+03:00

..ύστερα με παρότρυνε να αυθυποβάλλομαι και τα τριά τα τα τα(ουχ , δεν έχει ορθογραφία σήμερα, ούτε και αύριο όπως όλα δείχνουν αφεντικόμ).Το ξημέρωμα όλα , μα ολα τα παπαπα, κρύφτηκαν και το φως με φώτοσοπ- πομ μακους- ανέστειλε λειτουργία και καταστατικό κάηκε στην πυρά με σειρά 00256 και ISO αγνώστου αριθμού. Έφυγα δεν άντεξα.Οι 23000 σελίδες καθώς και τα 27 μου χρόνια δεν του είπαν τίποτα! Δεν έχετε φαντασία κύριε, δεν έχετε τρόπους ούτε και τρόπο να εκφραστείτε μου αντιίιτεινε.Επαναλαμβάνεστε!!Και από δομή... άουτ μίστερ κλου!!ζιρζι!πςςςςς αετονύχης!!Που θα θέλατε να περάσετε μικράν μου;Μίσος Μετράει Ελευθερία;Απαράδεκτο!!Ημερολόγια, σήμερα έφαγα με τον λάκι η λάκη ζορντανέλλι και ρημα χωρις τόνο η έστω μετατροπή/αλλαγή γράμματος σε ι ή ιωτα!!Αίσχος!Μα καλά όνειρα δεν έχετε, ή απλά χρειάζεστε καύσιμα ως μπλογκ κ σεις;Λοιπόν αφού το είδα νωρίς και το υπογράφω αργά μπορώ να πω οτι είμαι τόσο υχερός οσο το τ που λείπει και μου καταλογίζεις διάφορα! Άλλοι θα μιλήσουν για έλλειψη παπα παπα ο, και συ που θα καταλάβεις δεν μπορεί θα σε ψηλός ή θα έχεις νονό τον βαμ βαμ βελτιστό!Λοιπόν για να τελειώνουμε.. κάνεις δεν θα εισχωρήσει, κανείς ως κανένας δεν θα τιμολογίσει μόνο εσύ, εσένα μεμα μο, μαγαπάς έτσι κολλητά τσιμπιτά, τσιπ μπιτατα και δεν θα εργαστώ μέχρι να δω την κοιλιά του πατέρα μου να ξεφουσκώνει. Φιλοφρονήσεις και αγκρεσιβ παραφιλολογιές δεκτές ως εύπεπτες υποκινούμενες κοκέτες. Δεν αναβιώνω το φάνι ούτε το ζεν σου βλάκα.Μα ουτέ και το παλιό καλό μου εαυτό και κρασί.Ούτε κ σένα χοντρέ δημοσιοπαπάρε αθλητικογράφε κοροιδεύω.Με μπερδεύω με αυτό το υποφέρω υποφέρω πολύ λαικίστικο χωρίς μπαλάκια πανω από το πρώτο ι, σχόλιο!Η αλήθεια είναι οτι άλλο να γράφεις ,άλλο να εκδίδεις και άλλο να στέκεσαι μπροστά σε μια πρίζα μπριζόλα κ να την κοιτάς εκέι που άλλοτε είχε μάτια!Αντιγράψτε ελέυθερα,κλέψτε αναλόγως !Τα λεφτά θέλουν λεφτά για να γίνουν πιο πολλά κι εδώ μέσα δεν υπάρχει ούτε σεντ,μπουμπούνες!Το φαγητό γράφεται με ήττα,για να θυμηθώ και ένα τραγούδι(δυστυχώς είναι πνευματικά ανάπηρος ο τίτλος και δεν 8α μπορείτε να τον αναπαράγετε,διαφορετικά χαλάλι σας)!!ΠΑΛΙ θΑΛΑΣΣΑ,ΠΑΛΙ ΜΆΜΑ ΜΟΥ!